Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 4

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> เรื่องเล่ายามราตรี 5

เรื่อง :

เรื่องเล่ายามราตรี

 5

สหายเอ๋ย ท่านเคยรู้สึกเช่นข้าพเจ้าหรือไม่ เหตุใดกัน ยามเมื่อเราอยู่ใต้ฟ้า แลสวรรค์ร่ำไห้คราใด ทั้งท่านและเราต่างคำนึงถึงบุคลอันเป็นที่รัก ท่านเคยสงสัยหรือไม่เหตุใดยามท่าน มองเหม่อออกทางนอกหน้าต่างยามฝนพรำ ความวังเวงอ่อนไหวแล่นเข้ามาเกาะกุ่มจิตใจท่านอย่างเฉียบพลันราวคมมีดแห่งศัตรู มิต้องสงสัยเลยสหาย ว่าทั้งท่านและข้าพเจ้านั้น ได้รับรู้ความรู้สึกเหล่านี้จากการซึมซับความรู้สึกของท้องฟ้าไว้โดยหยดน้ำตา หยดน้ำตาที่ฟ้ากฟ้าหลั่งรินลงมาด้วยเพราะคิดถึงสหายเก่า
เรื่องราวเก่าเล่าขานที่ต้องย้อนกลับไปเมื่อครั้งที่โลกไบนี้ยังเยาว์นัก เมื่อกาลนั้นท้องฟ้า ผืนน้ำ แผ่นดิน ต่างอยู่รวมกันเป็นดั่งเส้นตรง หาใช้เส้นขนานเฉกเช่นปัจจุบันไม่ สหายทั้งสามรักใคร่ปรองดองกัน และสัญญากันว่า จะไม่มีวันพรากจากกันเป็นอันเด็ดขาด
วันเวลาล่วงเลยผ่านไปจากวันสู่เดือน เดือนสู่ปี จากปีสู่สิบปี เป็นร้อยปี ทั้งสามต่างคงความเป็นมิตรสหายกันดังเช่นเมื่อตอนถือกำเนิดขึ้นมา จนมากาลหนึ่ง แผ่น้ำเกิดความรู้สึกประหลาด บางสิ่งดิ้นไหวในครรภ์ของผืนน้ำ ผืนน้ำยินดีนัก สิ่งมีชีวิตตัวน้อยใด้ถือกำเนิดขึ้นมาในครรภ์นาง และแพร่ลูกหลานออกจนเต็มมหาสมุทร นางนั้นรักใครเอ็นดูเผ่าพันธุ์ต่างๆในครรภ์นางยิ่งสิ่งใด และใช้เวลาทุกนาทีนั้นเลี้ยงดูบรรดาบุตรหลานนาง จนวันเวลาล่วงไป
ต่อมาบรรดาลูกหลานบางพวกของผืนน้ำนั้นที่วิวัฒนาการจนมีแขนแลขางอกออกจากลำตัว ได้ปีนป่ายขึ้นมายังแผ่นดิน และสืบเผ่าพันธุ์ตนจนแพร่ออกไปทั่วทุกที่ แผ่นดินนั้นก็เลี้ยงดูสิ่งมีชีวิตต่อมาเช่นเดียวกับผืนน้ำ ทั้งผืนน้ำและแผ่นดินนั้นต่างดูแลลูกหลานตนจนลืมเลือนท้องฟ้าสหายเก่าสิ้น
วันแล้ววันเล่าที่ท้องฟ้าเฝ้ามองและรอคอยเพื่อนทั้งสองของตน จนตนเองนั้นค่อยๆลอยขึ้น ลอยขึ้น สู่เบื่องบน ที่แม้ท้องฟ้าจะตะโกนร้องเท่าใด ทั้งผืนน้ำและแผ่นดินก็มิได้ยินเสียงตนแม้แต่น้อย ครั้นต่อมาผืนน้ำและแผ่นดินรำรึกได้ถึงท้องฟ้าได้ ต่างก็ร้องไห้รักใคร่ท้องฟ้าเป็นอันมาก เสียงร้องนั้นอื่ออึงไปถึงสวรรค์ จนพระผู้สร้างได้ยิน พระเจ้าทรงเห็นใจในความรักทั้งสามเป็นอันมาก จึงสร้างสัตว์ขึ้นมาตนหนึ่ง แลนำรัศมีของพระองค์มาปั้นเป็นปีกมอบให้สัตว์ตนนั้น เพื่อจักได้นำความจากท้องฟ้าลงมาบอกแก่สหายทั้งสอง และเรียกสัตว์นั้นว่านก นกน้อยครั้งพระเจ้าทรงบัญชามาดั้งนั้นก็โผบินไปนำความจากท้องฟ้า เพื่อจะลงมาบอกแก่ผืนน้ำและแผ่นดิน
ครั้นท้องฟ้าเห็นเจ้านกน้อยก็ดีใจบอกกับนกน้อยว่า เจ้านกน้อยเอ๋ยจงนำคำเราไปบอกแก่สหายเราทั้งสองด้วยเถิด ว่าเมื่อใดที่เราคิดถึงท่านทั้งสองนั้นเราจะร้องไห้ให้น้ำตาเราตกลงแผ่นดินและให้น้ำตาเราไหลจากแผ่นดินลงสู่ผืนน้ำ น้ำตาของเราจะช่วยหล่อเลี้ยงลูกหลานท่าน ท่านทั้งสองและสูกหลานจะได้รับรู้ถึงความรู้สึกเราและเมื่อใดที่นกน้อยนี้สินอายุไขแล้ว ของให้แผ่นน้ำสงน้ำตาเราขึ้นมาบอกความรู้สึกท่านทั้งสอง เป็นวัทจักรเช่นนี้ไปจนวันสิ้นโลกเถิด
นกน้อยนั้นก็นำคำของท้องฟ้ามาบอกผืนน้ำและแผ่นดินจนสิ้น
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเมื่อท้องฟ้าร่ำไรลงมาเมื่อใดแผ่นดินก็จะนำน้ำตาลงไปที่มหาสมุทรและมหาสมุทรจะน้ำน้ำตานั้นขึ้นไปยังท้องฟ้าหมุ่นเวียนเช่นนี้ตลอดมา
ด้วยเหตุนี้แหละท่านทั้งหลาย เมื่อใดที่ฝนตก เราเหล่าลูกหลานของผืนน้ำและแผ่นดินก็จะซึมซับ เอาความรู้สึกของท้องฟ้าที่มีแก่สหายไว้ด้วย ความรู้สึกที่เราต้องคิดถึงใครบางคน คนที่จากเราไปไกลแสนไกล นั้นแหละสหายความกลัวที่มนุษย์กลัวที่สุด เผ่าโบราณเผ่าหนึ่งเคยกล่าวไว้ว่า มนุษย์นั้นมิว่าจะสิ้นชีพนอนบนเตียงนอนหรือสิ้นชีพกลางสนามรบด้วยคมหอกศัตรู สิ่งที่มนุษย์กลัวนั้นหาใช่ความตายไม่ แต่สิ่งที่มนุษย์กลัวนั้นคือต้องจากคนที่ตนรักไปไกลสุดฟ้าตางหาก........


โดย : หีบไม้หอม
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 9 พ.ค. ปี 2007 [ เวลา 21 : 1 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com