Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 5

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> ว่าด้วยเรื่องของลูกคนกลาง 1

เรื่อง :

ว่าด้วยเรื่องของลูกคนกลาง

1

ตอนนี้ฉันกำลังสับสนตัวเอง ชั่งใจอยู่ว่าฉันกำลังมีความทุกข์เหลือกำลัง หรือว่ามีความสุขอย่างเหลือเชื่อกันแน่ ฉันอดอาหารมาได้ประมาณสองสามวัน มีน้ำและขนมถุงละห้าบาทสองสามถุงประทังชีวิต ในช่วงเวลาที่หิวสุดๆ ฉันคิดว่าฉันกำลังจะตาย แต่น่าแปลกที่มันไม่ยักจะตาย พอผ่านพ้นช่วงเวลานั้นไปได้แล้วฉันก็กลับมาเหมือนเดิม
ใครเล่าจะเก่งเท่าฉันที่ยอมลงทุนกักขังตัวเองในห้องนอนสี่เหลี่ยมผืนผ้าแคบๆโดยไม่ออกไปไหนนอกจากเข้าห้องน้ำเป็นเวลาร่วมสามวัน โอเค ฉันยอมรับว่าฉันคงไม่เก่งเท่าไอ้พวกกลุ่มที่งี่เง่าเดินทางเข้าไปปักธงที่กลางขั้วโลกเหนือ และก็ไม่เจ๋งเท่ามหาบุรุษอย่างมหาตมะคานธี แต่ฉันก็ว่าฉันเก่งอยู่พอตัวที่อยู่รอดมาได้ และสุขภาพร่างกายยังไม่ย่ำแย่มากนัก ในขณะที่นั่งพิมพ์อยู่นี้ก็จะปาเข้าไปในรุ่งขึ้นของเช้าวันที่สี่แล้ว หลายคนคงสงสัยแล้วสิว่าทำไมฉันถึงต้องมาทำเรื่องโง่ๆที่ปัญญาชนส่วนใหญ่ลงความเห็นว่าช่างไร้สาระสิ้นดีอย่างนี้ ทุกเรื่องราวย่อมมีที่มา เรื่องราวของฉันก็เช่นกัน
ฉันเป็นลูกคนกลางในครอบครัวที่มีสมาชิกทั้งหมด 5 คน พ่อ แม่ พี่ชาย น้องชาย และฉันเอง พ่อทำงานรับราชการทหาร แม่รับราชการครู พี่กำลังเรียนในมหาวิทยาลัย น้องกำลังศึกษาในระดับมัธยมต้น ส่วนฉัน กำลังจะขึ้นปีสองในอีกไม่กี่สัปดาห์นี้
ฉันค่อนข้างจะไม่ฉลาด ติดที่ว่าเป็นคนใฝ่รู้ใฝ่เรียน ช่างสังเกต และขยันพอตัว การเรียนของฉันจึงเข้าขั้นระดับต้นๆของห้องหรือชั้นเรียนมาตั้งแต่ชั้นประถม เดินตามรอยที่พ่อแม่กรุยทางให้ไว้มาตั้งแต่อนุบาล จนกระทั่งเข้าเรียนในระดับชั้นมัธยมศึกษาในโรงเรียนระดับจังหวัด ซึ่งแม่ฉันเป็นคนสอนอยู่ พ่อของฉันเข้มงวดและกวดขันพวกลูกๆกันมาก ฉันจึงทั้งเกรงทั้งกลัวพ่อของฉันอย่างที่สุด และพยายามทำตามที่พ่อบอกมาตลอด ส่วนแม่ของฉันมีอาชีพพิเศษคือสอนพิเศษ เพื่อเพิ่มรายได้ให้ตัวครอบครัว มีหน้าที่คอยดูแลจัดการลูกๆทุกคนในเรื่องความเป็นอยู่และการศึกษา
พออ่านมาถึงตรงนี้หลายคนคงจะงงงันกันไปว่า แล้วมันทุกข์ตรมแสนสาหัสที่จะต้องถึงขั้นกักขังตัวเองประท้วงกันตรงไหนวะ เอาเถอะ ฉันก็ยอมรับว่าครอบครัวของฉันสมบูรณ์พอสมควร หากไม่ติดว่ามีฉัน
พี่ฉันใช่ว่าจะเรียนไม่เก่ง แต่เป็นเพราะไม่ชอบที่จะเรียน ผลการเรียนเลยค่อนข้างจะตกต่ำ ส่วนฉัน ถึงจะโง่ แต่ก็พยายามเรียนหนีความโง่ของตัวเอง จนได้ผลการเรียนค่อนข้างดี
แทนที่เรื่องนี้จะเป็นผลดีต่อฉัน มันยิ่งกลับทำให้ฉันทุกข์ทรมานมากกว่าที่เป็นอยู่เสียอีก
เมื่อพ่อแม่ตกลงปลงใจยอมรับสมรรถภาพทางด้านสมองของลูกชายคนโตได้โดยแอบผิดหวังเล็กๆกันไปแล้ว ภาระหน้าที่และความกดดันทั้งหมดจึงถูกโยกย้ายถ่ายโอนลงมาอยู่ที่ตัวฉัน ด้วยความที่โง่อยู่แล้ว ขี้เกียจหน่อยเดียวการเรียนก็ตกอย่างเห็นได้ชัด ฉันจึงโดนรุมสะกรัมกระหน่ำด่าอย่างไม่ยั้งจากทั้งพ่อและแม่ อะไรวะ ขอพักสมองนิดๆหน่อยๆจะเป็นอะไรไป พอรู้ตัวว่าเกรดตกแล้วโดนด่าฉันก็ยิ่งต้องปั่นตัวเองให้เรียนเก่งๆ ฉันเรียนพิเศษวิชาคณิตศาสตร์และภาษาอังกฤษของระดับชั้นม.1 ตั้งแต่ฉันกำลังเรียนอยู่ ป.5 น่าสนุกมั้ยล่ะ เอ็กซ์มาจากไหน วายมาจากไหน ไหงมันบวกลบคุณหารกันได้วะ ทำเอาช่วงนั้นฉันปวดสมองมากอยู่ทีเดียว
โดย : สุธีรมาศ
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 22 พ.ค. ปี 2007 [ เวลา 14 : 30 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com