Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 5

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> ว่าด้วยเรื่องของลูกคนกลาง 2

เรื่อง :

ว่าด้วยเรื่องของลูกคนกลาง

 2

แต่ผลจากการเรียนคอร์สนรกก็ทำให้ฉันสอบเข้าโรงเรียนระดับจังหวัดได้อย่างสบายอารมณ์ ได้โอกาสยืดกับพ่อกับแม่ไปพักหนึ่ง แต่พอเปิดเทอมมาก็ต้องเร่งปรับตัวและทำคะแนนสูงๆกันใหม่ ช่างเป็นวัฏจักรที่น่าเศร้าสำหรับฉันจริงๆ
หลับหูหลับตาเรียนไปได้ไม่เท่าไหร่ก็ปาจะเข้าไปเรียนม.3 แล้ว การตัดสินใจอันยิ่งใหญ่ครั้งแรกในชีวิตฉันคือจะต้องเลือกสายวิชาที่ตัวเองจะเรียน ระหว่างสายวิทย์ และสายศิลป์ อันที่จริงแล้วฉันอยากเรียนสายศิลป์มาก (ตอนนั้นก็แยกแยะไม่ค่อยออกหรอกว่ามันแตกต่างกันตรงไหนวะ แต่ไม่เก่งคำนวณเลยคิดว่าไปเอาดีทางภาษาดีกว่า) ตั้งใจว่าจะเลือกสายนี้แหละไว้ทำมาหากิน แต่การตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ของฉันก็จบลงด้วยบทสรุปของแม่ “เรียนสายวิทย์นะลูก แม่อยากให้เรียน” จบ การเลือกครั้งนี้จบลง รวมทั้งอนาคตในฝันของฉัน
เออ เรียนก็เรียนวะ สายวิทย์เหรอ มั่วๆไปน่าจะรอดอยู่ ผลออกมาก็คือรอดจริงๆ แต่รอดแบบหวิดไปหวิดมาน่าใจหาย แต่ด้วยบุญหรือบาปก็ยังได้กระเด็นไปอยู่ห้องท็อปของชั้น เอาล่ะ ทีนี้มีแต่พวกไอคิวเกินร้อยกันทั้งนั้น เอากะมัน ยิ่งเรียนยิ่งแย่ ยิ่งมีข้อเปรียบเทียบ ยิ่งโดนด่า ยิ่งกดดัน อยู่ห้องคิงก็ใช่ว่าจะดี โดนห้องนั้นห้องนี้หมั่นใส้เอาอีก เอากับมันเข้าไปสิ เรียนก็แย่ เพื่อนก็น้อย พ่อแม่ก็ด่า ชีวิตบัดซบจริงๆ
โชคดีหน่อยที่เกรดกลับมากระเตื้องขึ้นหลังจากหมดวาระการเป็นสภานักเรียนในสมัยม.5 ทีนี้ก็กลับมาตั้งหน้าตั้งตาเรียนกันต่อไป อนาคตมหาวิทยาลัยในฝันล่องลอยมาใกล้ๆเกือบจะคว้าได้อยู่แค่ปลายนิ้ว พ่อแม่พี่น้องทั้งหลายก็เป่าฝันหนูกระจายหายไปไหนหมดไม่รู้ เอาละเว้ย แตกคอกันแล้ว พ่ออยากให้เรียนนิติศาสตร์เพราะเห็นว่าฉันจัดรายการวิทยุเกี่ยวกับเรื่องรัฐสภา แถมยังเรียนสังคมเก่ง แล้วยังทำกิจกรรมโรงเรียนเกี่ยวกับกฎหมายมานับไม่ถ้วน แม่อยากให้เรียนสายนิเทศน์เพราะเห็นว่าฉันจัดรายการวิทยุเจ๋งดี กล้าแสดงออก พูดมาก ความคิดสร้างสรรค์ก็มีอยู่พอตัว อันดับแรกฉันโดนเรียกตัว(จากพ่อและแม่)ให้ไปสอบเข้าคณะรัฐศาสตร์ของมหาวิทยาลัยของรัฐแห่งหนึ่ง ซึ่งเขาให้สอบข้อเขียนก่อนแล้วจึงสอบสัมภาษณ์ได้ ตอนนั้นฉันกลัวมากเพราะไม่ได้อ่านหนังสือไปเลย อ่านแต่คืนก่อนที่จะไปสอบในโรงแรมที่พักเท่านั้น และคิดว่าคงจะไม่ได้จริงๆด้วย เข้าไปนั่งทำข้อสอบ พ่อแม่ก็นั่งรอลุ้นอยู่ข้างนอก พอผลสอบออกมาเสือก เอ๊ย ดันติดอีก ซวยละทีนี้ พ่อแม่ไม่ต้องพูดถึงดีใจใหญ่เลย เลยได้ไปสอบสัมภาษณ์อีกในช่วงบ่าย ก็ตอบๆไปพอไม่น่าเกลียดเท่านั้นแหละ จากนั้นก็กลับบ้านมารอผลประกาศอีกที
ด้วยความโชคดีหรือความซวยอีกแล้วก็ไม่รู้ ฉันสอบติดคณะรัฐศาสตร์ของมหาวิทยาลัยนั้นจริงๆด้วย ฉันอึกอักๆอ้ำอึ้งไม่อยากจะเอา ยกข้ออ้างที่ไปสอบข้อเขียนคณะนิติศาสตร์ของอีกมหาวิทยาลัยหนึ่งไว้ก่อนแล้วแต่ยังไม่ประกาศผล หากเอารัฐศาสตร์ตอนนี้ ถ้าเกิดดันติดนิติศาสตร์ขึ้นมาทีหลังก็น่าเสียงดาย
ฉันจึงไม่ไปรายงานตัวกับคณะรัฐศาสตร์ของมหาวิทยาลัยนั้น
และต่อมาฉันก็สอบคณะนิติศาสตร์ของอีกมหาวิทยาลัยอีกแห่งหนึ่งไม่ติด
โดย : สุธีรมาศ
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 22 พ.ค. ปี 2007 [ เวลา 14 : 33 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com