Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 5

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> ดั่งม้านหมอกกั้น ตอนที่2 ต่อ

เรื่อง :

ดั่งม้านหมอกกั้น

 ตอนที่2 ต่อ

คุณวิสนุก้าวเข้ามายืนหน้าเตียงภรรยามองร้างที่ไร้วิญญาณหน้าของคนที่ตนรักแล้วคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่ก๊ชั่วโมงที่ผ่านมา
“คุณวิสนุดิฉันมีเรื่องอยากจะถามคุณค่ะ” น้ำเสียงของคุณกรรณศิริจริงจังจนผู้เป็นสามีแปลกใจเพราะทุกครั้งที่ภรรยาพูดออกมานั้นจะนุ่มนวนอ่อนหวานไม่เคยมีคำใด้กระทบหูของสามีและลูก ๆเลยคุณวิสนุหันมองหน้าภรรยาทันที พบกับสีหน้าที่จริงจังแทบจะกลายเป็นบึ้งตึง
“มีอะไรหรือ ทำไม่คุณต้องทำหน้าเครียดด้วย” สามีพยายามปรับเสียงให้ดูไม่ตรึงเครียด
“ฉันจะถามคุณตรงๆคุณต้องตอบฉันตรงๆได้ไหม ตั้งแต่เราอยู่ด้วยกันมาจนมีลูกถึงสองคนฉันไม่เคยมีความลับกับคุณเลย” น้ำเสียงที่พูดออกมานั้นผู้พูดพยายามกดให้อ่อนมากที่สุดแต่ก็แข็งจนผู้ฟังรู้สึกได้
“มีคนบอกฉันว่าคุณมีความสัมพันธ์ลึกซึงเกินกว่าคำว่าเพื่อนรวมงานและหุ้นส่วน กับจันจิราคุณจะว่ายังไง”
“ใครบอกคุณ” คุณวิสนุจ้องหนาภรรยาทันทีถามกลับเสียงแข็ง “ผมรู้แล้วต้องเป็นน้องสาวผู้หวังดีกับคุณที่สุดใช้ไหม ทำไมเข้าต้องมายุ่งกับเรื่องส่วนตัวของครวบครัวเราด้วย”
“แล้วตกลงว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า”
คุณวิสนุนิ้งไปสักครู่ก่อบตอบว่า “ไม่จริง” แต่ก็ไม่กล้าสบตาผู้ฟัง
คุณกรรณศิริลุกขึ้นอย่างคนที่หมดความอดกลั้นแล้วยืนจ้องหน้าสามี “คุณโกหกฉัน คุณกล้าโกหกฉันจริงๆ” น้ำตาแห่งความเสียใจไหลพราก “ถ้าไม่จริงแล้วนี้อะไร” คุณกรรณศิริทิ้งซองสีน้ำตาลลงบนโต๊ะตรงหน้าสามี คุณวิสนุหยิบมันมาเปิดดูเป็นภาพของเขากับจันจิราผู้ถือหุ้นที่สนิดสนมเกินกว่าเพื่อนร่วมงาน คุณวิสนุหน้าถอดสีทันที
“ผมขอโทษ ผมผิดเองแต่ผมก็ยังรักคุณนะคุณกรรณผมไม่เคยยกย้องคนอื่นเหนือคุณ แต่ผมก็ต้องรับผิดชอบเขา”
“ฉันผิดหวังในตัวคุณมากนี้หรือคือคนที่ฉันไว้ใจ คุณทำกับฉันได้” คำพูดที่ปนไปด้วยเสียงสะอื้นมันติดอยู่ที่อกจนไม่รู้ว่าจะต่อว่าคู่ชีวิตว่าอย่างไรอีกแล้วเธอมองหน้าสามีก่อนหันหลังเดินออกจากห้องทำงานของเขาไปอย่างเงียบ ๆ ส่วนผู้เป็นสามีก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างรแล้วเหมือนกันจึงปล่อยให้ความเงียบเป็นตัวยุติการถกเถียงของภรรยาและคิดว่าเมื่อหลอนตั้งสติได้แล้วคอยพูดคุยกันด้วยเหตุผลอีกครั้ง แต่บัดนี้เขาก็ไม่มีโอกาศได้อธิบายอะไรอีกแล้วตลอดชีวิต

“คุณพ่อครับ คุณแม่ท่านไปสบายแล้ว อย่าเสียใจไปเลยเดี๋ยวจะเป็นอะไรไปอีกคน”
ร้อยตรีภานุวัตรบุตรชายคนแรกของคุณวิสนุเดินเขามาปลอบบิดา เข้าเก็บความเสียใจกับการด่วนจากไปของมารดาใว้ในใจอาจเป็นเพราะการฝึกฝนที่เขาเคยได้รับมาว่าต้องเข้มแข็งให้สมกับเป็นชายชาติทหารคุณวิสนุมองหนาบุตรชาย “เพราะพ่อแม่เขาจึงต้องเป็นแบบนี้ พ่อผิดเอง”
ลูกชายได้ฟังก็นิ่งเงียบเพราะรู้เรื่องราวดีอยู่จากการบอกเล่าของเด็กในบ้านเมื่อครู่ก่อนที่เขาจะมาโรงพยาบาล แล้วเบือนหน้าหันไปมองน้องสาวที่ซบหน้ากับอกของมารดาที่นอนไม้รู้สึกตัว แม่ของเขาจะทราบหรือไม่ว่าการที่ท่านจากไปแบบกระทันหันทำให้พ่อและน้องสาวของเขาเสียใจเพรียงใด กรรณติมาสต้องมารับการเปลียนแปลงครังใหญ่หลวงครั้งแรกในชีวิตของหล่อนที่มีแต่แม่ทที่สนิทเป็นคนที่คอยให้คำปรึกษา แต่เวลานี้ไม่มีแล้วเวลาเท่านั้ท่จะทำให้สาวน้อยกลับมาแข็มแข็งอีกแต่ถ้าวันใดที่หล่อนรู้ว่าสาเหตุท่สำคัญที่ทำให้มารดาเสียชีวิตคือความผิดพาดของบิดาหลอนจะรู้สึกอย่างไรและเขาจะปลอบน้องสาวว่าอย่างไร
โดย : พรรณภา
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 28 พ.ค. ปี 2007 [ เวลา 14 : 39 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com