Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 5

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> ฉันรักทะเลจัง(2)

เรื่อง :

ฉันรักทะเลจัง

(2)

คลื่นเท่านั้นที่จากไป..แต่ว่า..น้ำทะเลหาได้จากไปไม่..น้ำทะเลไม่เคยจากหาดทรายไปไหน..ไม่ว่ากลางวันหรือกลางคืน..ฝนตกหรือแดดออก..ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม..น้ำทะเลกับทรายก็ยังอยู่คู่กัน..
ไม่อยากให้..ท้องฟ้า..เป็นสีฟ้า
ดูธรรมดา..จนไม่น่า..จะหลงใหล
น้ำทะเล..โขดหิน..และดินทราย
อยากระบาย..ท้องฟ้าให้..เป็นสีชมพู
แต่ว่า..ทำไม..พัฒน์กับเธอถึงต้องจากกันด้วยเล่า..มันไม่ยุติธรรมเลย..
แต่หัวใจ..ของฉัน..มันว่างเปล่า
ท่วมทับด้วย..ความเงียบเหงา..ความหดหู่
ขนาดใจฉัน..ยังขาดคน..จะเหลียวดู
แล้วจะระบาย..สีชมพู..ได้อย่างไร
“พันเห็นนัทไหม”..พัฒน์เอ่ยถามเพื่อนคนหนึ่ง..หลังจากที่เขาไม่ได้พบนัทเสียหลายวัน..
“ไม่รู้สิ..เราก็ไม่ได้เจอเขาตั้งหลายวันแล้วเหมือนกัน”
หยิบเศษไม้..ขึ้นมา..ขีดผืนทราย
วาดปราสาท..วาดเจ้าชาย..วาดเจ้าหญิง
สร้างความฝัน..ที่อยากให้..มันเป็นจริง
แต่เพียงคลื่น..ซัดทุกสิ่ง..ก็หายไป
นัทหายไปไหน..ธรรมดา..ถ้าเธอไปไหน..เธอจะต้องชวนเขา..จะต้องบอกกับเขาก่อน..แต่ทำไม..ครั้งนี้..เธอถึงไม่บอกเขา..เธอเป็นอะไรไปหรือเปล่า..ความร้อนรุ่มเริ่มเกาะกินในใจของพัฒน์มากขึ้นเรื่อยๆ..มันเป็นความผิดของเขาเอง..ที่พักหลัง..เขาไม่ค่อยมีเวลาให้เธอมากนัก..เพราะว่างานที่เขาทำ..มันเร่งรัดเสียเหลือเกิน..จนทำให้เขาดูเหมือนจะห่างเหินกับเธอ..แย่จัง..
ขอเป็นแค่หนึ่งเม็ดทราย
ที่มีความหมายเสมอ
ปลิวไปกับสายลมละเมอ
ทุกทีที่เธอหายใจ
พัฒน์เที่ยวตามหานัทไปทุกหนทุกแห่งที่นัทเคยไป..แต่ว่า..ไม่มีเลยสักแห่งที่เขาจะเจอเธอ..แม้กระทั่งทะเลแห่งนี้..ที่นัทชอบมาก..ก็ไม่มีเงาของเธอ..นัทหายไปไหน..
ฉันเหมือนคนหลงทาง
ลอยคว้างอยู่ในทะเลกว้างใหญ่
ทะเลแห่งความรัก ที่ไม่อาจหักห้ามใจ
จะฝันถึงสิ่งใด ก็ไม่มี
ท้องทะเลบางครั้งมันก็ช่วยทำให้คนเราเกิดความรักและมันก็ทำให้คนเราเกิดความเศร้า..เกิดความเหงาได้ เหมือนกัน..นั่นก็แล้วแต่ว่าเขาจะอยู่ในอารมณ์ไหน..อารมณ์ของความสมหวังในรักหรืออารมณ์แห่งความผิดหวัง..
น้ำทะเลขึ้น ในคืนดึก
ลมหนาวบาดลึก รู้สึกเหงา
ยกมือกอดตัวเองเบาๆ
กายเหน็บหนาวก็ไม่เท่าใจ
ถ้าหากว่าจะมองทะเลผ่านๆ..ก็จะไม่เห็นอะไรเลยนอกจากเกลียวคลื่นกับผืนทราย..จะไม่รู้เลยว่าทะเลนั้นเต็มไปด้วยสิ่งมหัศจรรย์มากมาย ถ้าหากว่าเรามองมันให้ดีสักนิด..ใช้อารมณ์พิจารณามันสักหน่อย..เราจะรู้ว่า..ท้องทะเล..มันมีมนต์ขลัง..สามารถที่จะทำให้เราหลงใหลมันได้..เหมือนกับที่พัฒน์และเธอ..ได้เคยหลงใหลมันมาแล้ว..ในอดีต..
การเรียนรู้จบแล้ว ทุกบท
ต่อเมื่อได้เสียน้ำตาแล้วทุกหยด จึงรู้ว่า
บางสิ่งที่สวยงาม อาจเป็นแค่ยามที่ดูด้วยตา
เธอจึงเป็นความงามที่เลือนลา
ที่ฉันไม่อาจไขว่คว้า เหมือนกับทะเล
คนบางคน..หลงใหลในมนต์ของทะเลจนเอาชีวิตมาฝากไว้กับใต้ท้องทะเลผืนนี้มากมาย..จริงหรือ..
ลมทะเลโอบกอดหัวใจ
นั่นฟ้ายิ้มให้..ฉันคิดไปเองหรือเปล่า
นั่นแสงประกาย..กำลังโอบไล้ดวงดาว
ส่องแสงกระทบคลื่นสีขาว..ปลอบโยนน้ำตา
พัฒน์คิดว่าไม่ใช่หรอก..เพราะว่า..คนบางคน..กำลังอยู่ในอารมณ์ของความรัก..ก็จะมองดูทะเลสวยงาม...แต่..สำหรับคนที่กำลังอยู่ในอารมณ์ของความผิดหวัง..ก็จะมองดูทะเลว่า..เหงา..เศร้า..อ้างว้าง..
เหลียวมองไป..ไกลแสนไกล..ยิ่งอ้างว้าง
ความมืดไม่..อาจอำพราง..ความเหงาได้
ปล่อยน้ำตา..ไหลรินมา..ตั้งมากมาย
เพราะรู้ว่า..ทรายจะซับ..ไว้อย่างอาทร
แต่จะมีใครบ้าง..ที่รู้ว่า..ทะเล..มันเป็นอยู่อย่างนั้น..ไม่เคยเปลี่ยน..แต่ว่า..ที่เปลี่ยนไปนั่น..คือ..คน..ไม่ใช่ทะเล..ถ้าหากว่าเขาจะใช้ปัญญาสักนิด..พิจารณาสักหน่อย..เขาก็จะรู้ถึงความหมายนี้..แต่น่าเสียดายที่คนบางคนไม่เคยทำ..และไม่คิดที่จะทำ..เขาจึงต้องเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่..ทะเล..
ที่เงียบเหงา..อยู่แล้ว..ยิ่งเงียบเหงา
ยิ่งซ้ำให้..ปวดร้าว..เหมือนถูกทิ้ง
นั่งร้องไห้..ไม่มีใคร..ให้แอบอิง
สิ่งเดียวที่..จะพึ่งพิง..มีเพียงทะเล
จบภาค ๒
....ปีศาจน้อย...0

โดย : ปีศาจน้อยจอมซน
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 3 มิ.ย. ปี 2007 [ เวลา 4 : 58 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com