Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 5

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> ฉันรักทะเลจัง(4)

เรื่อง :

ฉันรักทะเลจัง

(4)

“เฮ้ย ! พัฒน์..นัทกลับมาแล้วว่ะ..ชั้นเห็นเค้าเมื่อเช้านี้...แกเจอนัทหรือยังน่ะ..”
คำพูดของเพื่อนที่ดังเข้าหูทำให้พัฒน์ดีใจจนบอกไม่ถูก..มันเหมือนกับว่าดวงใจที่หล่นหายไปได้กลับคืนมาอีกครั้ง..
ดึกดื่นคืนนี้อยากอยู่ข้างข้างเธอ
หัวใจละเมอเธอคิดถึงกันไหม
อยากรู้เพราะรักรักเธอทั้งหัวใจ
ไม่เคยคิดถึงใครนอกจากเธอ
พัฒน์รีบตรงดิ่งไปบ้านของนัททันที..ด้วยความคิดถึงเธอ..ที่รัก..
อยากจะบอกอยากจะพูดให้เธอรู้
ว่าฉันรักเธออยู่เธอรู้ไหม
อยากบอกว่าฉันรักเธอหมดหัวใจ
ในฤทัยดวงนี้มีเพียงเธอ
แต่ว่า...พัฒน์ต้องตกใจกับความเปลี่ยนแปลงของนัท...นี่มันอะไรกัน...นัทที่แสนสวย...ทำไมถึงได้เปลี่ยนแปลงไปได้ถึงขนาดนี้...ใบหน้าที่แสนหวาน..กลับมีร่องรอยของความหมองคล้ำ...ดวงตาที่สุกใส..กลับกลายเป็นความเศร้า..มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับนัทหรือ...
เพิ่งรู้สึกตัว
แล้วก็เริ่มรู้สึกกลัววันพรุ่งนี้
ถามพระจันทร์ว่าจะเริ่มอย่างไรดี
จันทร์เงียบแต่สะท้อนแสงสีกับทะเล
นัทจ๋า...เธอเป็นอะไร...มีเรื่องอะไรที่ไม่สบายใจก็บอกกับพัฒน์ได้ตลอดเวลานะ...พัฒน์พร้อมที่จะแบ่งเบาความทุกข์ชองนัททุกเมื่อ...ขอเพียงแต่...ให้นัทบอกมาเท่านั้น...
คิดถึงกันบ้างหรือเปล่า
ทำไมไม่ส่งข่าวถึงฉัน
หรือไม่เคยคิดจะมีกัน
ในความผูกพันของหัวใจ
วันคืนเปลี่ยนไป..แล้วใจของนัทจะเปลี่ยนไปตามวันเวลาไหมหนอ...แต่สำหรับพัฒน์..ยังคงเหมือนเดิม...ที่รัก...
สนใจกันบ้างหรือเปล่า
ปล่อยให้เงียบเหงาหวั่นไหว
ดูเหมือนไม่เคยจะใส่ใจ
หรือเพียงความห่วงใย..ก็ไม่มี
หลังจากที่นัทกลับมาคราวนี้..นัทเปลี่ยนไปมากเลยรู้ไหม...เหมือนเป็นคนละคนกับนัทคนเก่า...หรือว่า..วันเวลามันเปลี่ยนไป...ความสนิทสนมที่เคยมีให้..ก็เลยกับกลายเป็น..ความเฉื่อยชา..เฮ้อ...แย่จัง...
คนดี
ฉันก็อยู่อย่างนี้ อย่างที่เห็น
ยังเป็นคนเก่าเหมือนที่เคยเป็น
ไม่เคยว่างเว้นความคิดถึงเธอ
ช่างเถอะ...พัฒน์ทนได้...ก็หลงรักเธอเข้าแล้วนี่นา...ถึงอย่างไรพัฒน์ก็จะทน...พัฒน์คิดว่า..อีกไม่นาน...นัทคงจะเป็นนัทคนเดิม..ที่น่ารัก...
จะอยู่คนเดียวหรือกับใคร
ก็มีเธอในใจฉันเสมอ
แม้เนิ่นนานไม่ได้พบเจอ
ก็ยังมีภาพเธอในความทรงจำ
ดอกไม้...ถึงแม้ว่ามันจะมีราคา..แต่ถ้า..ไม่มีใครต้องการมัน..มันก็จะเป็นดอกไม้ที่ไร้ค่า...ท้องฟ้ายามเย็น...ถึงแม้ว่ามันจะสวยงาม..น่าหลงใหลสักแค่ไหน...แต่ถ้าไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนร่วมชมด้วยกัน...มันก็จะกลับกลายเป็นความเศร้า...
ไม่มีเยื่อใยในเกลียวคลื่น
ที่สาดฝั่งอยู่ครืนๆแล้วกลืนหาย
ไม่มีความใยดี จากคนที่กลับกลาย
แปรเปลี่ยนหัวใจ ไม่รักกัน
คงจะเหมือนพัฒน์ในตอนนี้...ท้องทะเลที่พัฒน์กับนัทเคยนั่งชมด้วยกันด้วยอารมณ์หวาน...กับทำให้พัฒน์..เหงา...
หนาวสั่นอยู่ในอก
สะท้านสะทก อยู่ในโลกอันแตกร้าว
ขดตัวนิ่งในความจริงอันนานยาว
ซุกน้ำตาพร่าพราว ที่หนาวเย็น
“นัทจ๋า...พรุ่งนี้วันหยุด....เราไปเที่ยวทะเลกันนะ”
“เอ้อ!พัฒน์คะ..พรุ่งนี้นัทไม่ว่างค่ะ...พัฒน์ไปคนเดียวเถอะนะคะ”
น้ำทะเลใส
แต่หัวใจแสนขุ่น
เกลียวคลื่น นุ่มละมุน
แดดอุ่นๆ ไม่คุ้นใจ
ถ้อยคำนี้..ทำให้พัฒน์เกิดความน้อยใจ..ทำไมนะ...นัทถึงได้ปฏิเสธที่จะไปเที่ยวทะเลกับพัฒน์...ทะเลที่เพาะบ่มความรักให้เกิดขึ้นกับเขาทั้งสอง...หรือว่า...เดี๋ยวนี้...ทะเลไม่มีความหมายต่อนัทเสียแล้ว...ทะเลที่นัทเคยบอกว่า...“ฉันรักทะเลจัง”...มันคงหมดความหมายต่อนัทเสียแล้วกระมัง...
อ้างว้างและคว้างเคว้ง
นั่งฟังเพลง อยากร้องไห้
ฝืนหลับตา แต่เปิดใจ
อยากมีใคร แต่ไม่มี
“พัฒน์..แกรู้ไหมว่าคุณแม่ของนัทเขาป่วยมาก...”
“ไม่รู้เลย...นัทไม่เคยบอกอะไรกับฉันเลยนะ...แกรู้ได้ยังไงน่ะ...”
“เมื่อวานฉันพาน้องไปหาหมอตอนเช้า...เลยเจอกับนัทที่โรงพยาบาลน่ะ...หมอเขาว่าอาการหนักมากเลยนะ...ตอนที่เขาหายไป...เขาไปอยู่เฝ้าคุณแม่เขาน่ะ...”
โธ่!นัทจ๋า...เธอมีเรื่องทุกข์ใจถึงขนาดนี้แล้วทำไมไม่แบ่งความทุกข์นั้นมาให้กับพัฒน์บ้าง...พัฒน์คงจะเห็นแก่ตัวมากเลยนะ..ที่ไม่เคยถามความเป็นไปของครอบครัวของนัท...พัฒน์ผิดไปแล้ว...พัฒน์ขอโทษนะ...นัทที่รัก....ต่อไปนี้...พัฒน์สัญญาว่าจะคอยดูแล..เอาใจใส่นัทให้มากกว่านี้...
อย่าถามฉัน
ว่าจะเปลี่ยนแปลงหรือเปล่า
อย่าถามความเป็นไประหว่างเรา
ว่าจะยังเหมือนเก่าหรือเปลี่ยนไป
ถามใจเธอดูก็แล้วกัน
ยังต้องการฉันเหมือนเดิมไหม
จะคงคิดถึงและห่วงใย
หรือจะเหินห่างกันไปทุกที
คำตอบอยู่ที่เธอ
ถ้าไม่เผลอลืมใครคนนี้
ก็ไม่ต้องกลัวหรอกคนดี
ความรู้สึกที่เคยมี..ยังคงเดิม
จบภาค ๔
....ปีศาจน้อย....

โดย : ปีศาจน้อยจอมซน
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 3 มิ.ย. ปี 2007 [ เวลา 5 : 9 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com