Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 5

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> จะวาดเธอเก็บไว้ในใจของฉัน(๑)

เรื่อง :

จะวาดเธอเก็บไว้ในใจของฉัน

(๑)

ท้องฟ้าใสๆ…ปุยเมฆที่ล่องลอยอยู่ลิบๆ…หาดทรายขาวละเอียดที่ทอดยาวออกไป…ไกลจนสุดสายตา…แล้วก็ผืนน้ำสีครามกว้างไกลจนสุดขอบฟ้า…แค่นี้เองสำหรับความฝัน…นิด…สาวชาวกรุงฯที่วันๆต้องแก่งแย่งชิงดีกันในการหาเลี้ยงชีพ…และในที่สุด…เธอก็ได้พบที่นี่…และได้พบกับเขา…เรื่องราวของเธอและเขาจะเป็นเช่นไร…โปรดติดตามได้ดังต่อไปนี้….

ปล. เรื่องมันเศร้านะจ๊ะ..อ่านแล้ว..ห้ามหัวเราะ..ไม่อย่างนั้นจะ..โป้ง…จริงๆด้วย…

“ผมเป็นคนหาปลา…แล้วก็ชอบวาดรูปด้วย”…นั่นคือคำแนะนำตัวของเขา…

“ฉันชอบกินปลา…แลัวก็ชอบให้คนอื่นวาดภาพด้วย”…เสียงหัวเราะใสๆของเธอดังขึ้น…

“ดี”…แล้วเขาก็ลงมือวาดภาพของเธอลงบนผืนทรายเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว…”เหมือนไหม”…เขาเงยหน้าขึ้นถามเธออย่างต้องการคำวิจารณ์…

“ดี”…เธอตอบเลียนแบบเขาด้วยรอยยิ้มที่กระจ่างทั่วหน้า…

“ล้อเลียนรึ”…เขาหรี่ตามองหน้าหล่อนด้วยความรักมากกว่าจะหาเรื่อง…

เธอเอามือเท้าคาง..ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้กับคำถามที่เขาตั้งขึ้น…

เขาหัวเราะเบาๆกับท่าทีน่ารักของเธอ…ยกมือขึ้นขยี้ผมนุ่มสลวยของเธออย่างคิดแกล้งจนเธอทำหน้ามุ้ย… “ไปกินปลากันดีกว่า”…เขาเปลี่ยนเรื่อง…ลุกขึ้นจูงมือเธอเดินเข้าไปในกระท่อมหลังน้อยๆของเขา…ทิ้งภาพที่เขาเพิ่งจะวาดเสร็จไว้บนผืนทราย…รอเวลาให้น้ำทะเลขึ้นมาล้างภาพนั้นออกไป…

“ฉันจะกลับล่ะ”…เธอบอกกับเขาในเช้าวันหนึ่ง…

เขาละสายตาจากผืนผ้าใบตรงหน้า…หันมามองเธอที่ยืนถือกระเป๋าใบโตอย่างพร้อมที่จะออกเดินทาง “จะไปเดี๋ยวนี้เลยรึ”…

“ฮื่อ…ใช่…ฉันต้องกลับแล้วล่ะ”…เธอเอ่ยตอบเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นๆ…
“อยากกลับรึ”…เขาลุกขึ้นเดินมากอดหล่อนหลวมๆ…อย่างแสนรัก…

“ก็รู้ดีอยู่แล้วนี่”…เสียงเธอถอนหายใจยาว…เหมือนจะบังคับน้ำตาไม่ให้ไหล…

“แล้วจะกลับไปทำไม”เขามองหน้าเธออย่างค้นคว้า…

“ก็มันจำเป็น”…เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่กลั้นสะอื้น…สีหน้าเศร้าสร้อยด้วยความอาลัยเขา…และทะเลเบื้องหน้า…ที่รัก….

“เข้าใจล่ะ”…เขาพยายามยิ้ม…เพราะไม่ต้องการให้เธอเศร้าไปมากกว่านี้…

“เอ้อ..เฮอะ…คุณเข้าใจจริงรึ”…เธอกลับมาเป็น…เธอคนเก่าทันที

“เข้าใจสิ…รออยู่เสมอนะ”…เขาพูดสั้นๆแต่เธอก็รับรู้ได้ดีถึงความจริงใจ..และความรู้สึกอันละเอียดอ่อนภายใต้ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น…ดวงตาที่แสดงออกถึงความอาทร…อยู่เสมอ…
*************

“สวัสดี”…เธอก้าวเข้ามาในกระท่อมหลังน้อย…มองภาพเจนตา…ภาพใบหน้ายิ้มๆของเขา…

เขาของเธอกับขาหยั่งวาดภาพเก่าๆตัวเดิม…กำลังนั่งหันหน้าเอียงๆให้กับกรอบหน้าต่างบานใหญ่ที่ทอดลงไปสู่ชายหาด…มือกำลังขะมักขะเม้นกับภาพวาดตรงหน้า

เขาชะงักกับเสียงนั้น….หันมามองเธออย่างดีใจ “ยินดีต้อนรับการกลับมาสู่กระท่อมหลังน้อยชายหาด”…น้ำเสียงของเขายิ่งแสดงความดีใจ…

เธอเดินเข้ามามองภาพของเขาใกล้ๆ “คุณกำลังวาดภาพใหม่รึ…สวยมาก”…เธอหมายความตามที่พูดจริงๆ…

เขายิ้ม “คราวนี้คุณไปนานมากเลยนะ”…น้ำเสียงเขายังคงห่วงใยเสมอ…

“รู้น่า”…เธอตอบอย่างไม่ใส่ใจกับคำพูดของเขานัก…สายตาจ้องดูภาพเบื้องหน้าของเขา…แล้วมองออกไปทางกรอบหน้าต่าง “ภาพของทะเลที่นี่”…เธอพูดเสียงเหม่อๆ…

“ชอบมากเหรอ”เขารั้งตัวเธอมานั่งบนตัก..ตระกองกอดเธอด้วยความรัก…“วาดเสร็จแล้วจะให้นะ”…เขาทวนคำ…คลายวงแขนที่โอบกระชับเธอออก…

เธอเงียบไปพักหนึ่ง…ถอนหายใจยาวก่อนที่จะเอ่ยเสียงต่ำๆ “ฉันกำลังจะแต่งงาน”…

“กับใครกัน”…เขาชะงัก…เอ่ยถามเสียงขรึม…

“เขาชื่อวิศาล”…เธอตอบน้ำเสียงกลั้นสะอื้น…

เขาเริ่มระบายสีน้ำทะเลบนผืนผ้าใบต่อ… “เมื่อไหร่ล่ะ”…ถามเหมือนจะให้แน่ใจ…

“เดือนหน้า”…เธอพยายามข่มน้ำเสียงให้เป็นปกติ…แต่ทว่า…ภาพเบื้องหน้าของเธอเริ่มพล่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลลงมาปิดบังทัศนียภาพข้างหน้า…

เขาชะงักอีกครั้งกับคำตอบสั้นๆของเธอ “เดือนหน้ารึ…เร็วเหลือเกิน”…เขาพูดเหมือนเพ้อ…

“ใช่…มันเร็วมาก”…เธอย้ำพร้อมกับเงยหน้าขึ้นเผชิญกับสายตาคมเข้มของเขา…สายตาที่บ่งบอกถึงความเจ็บร้าวในหัวใจ…เหมือนหัวใจของเธอ…แค่เห็นสายตาของเขา…อารมณ์และความรู้สึกทั้งมวลที่เก็บสะสมไว้ก็พลันระเบิดออกมาอย่างสุดที่จะกลั้นเอาไว้ได้…เธอโผเข้าซบกับบ่าของเขา…ปล่อยให้หยาดน้ำตาใสๆไหลรินออกมา…
“นิด”…เสียงเขาเรียกเบาๆ…แต่ดูช่างอบอุ่นอย่างมากมายในความรู้สึกของผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอ…

“วันนี้…ฉันตั้งใจมาลาคุณ…แต่”…เสียงสะอื้นดังมาจากใบหน้าที่ยังซบอยู่บนบ่ากว้างและแข็งแรงของเขา…

ฝ่ามือของเขาลูบผมยาวนุ่มสลวยของเธออย่างทะนุถนอม “มันเร็วเกินไป”…เขาช่วยต่อให้จบประโยค…

“ใช่…มันเร็วเกินไป…เร็วจนฉันตั้งตัวไม่ติด”…เธอตอบพรางโอบกอดร่างหนาใหญ่ที่ให้ความอบอุ่นแก่เธอ…คล้ายจะเอาเป็นที่พึ่ง…
เธอหลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อนอย่างที่สุด…นึกอยากจะให้เวลาหยุดลงแค่นี้…กับเขาคนนี้…และทะเลที่นี่…คนที่เธอรัก…สถานที่ที่เธอรัก…

กลิ่นไอน้ำทะเลจางๆลอยขึ้นมาจากตัวเขา…กลิ่นที่คุ้นเคย… “ขอฉันอยู่อย่างนี้สักพักเถอะ”…เธอพูดเบาๆพร้อมกับหลับตาลงอีกครั้งในอ้อมกอดอันอบอุ่นของเขา…
******************

เธอพยายามลืมตาขึ้นสู้กับแสงตะวันที่สาดส่องมาจากอีกฟากฟ้าหนึ่งอย่างลำบาก…เหลือบสายตามองพื้นที่ว่างข้างกายด้วยความรู้สึกที่สะทกสะท้อนอย่างบอกไม่ถูก…ชีวิตในวันข้างหน้าของเธอจะเป็นอย่างไร..ถ้าหากว่าจะไร้อ้อมแขนอันอบอุ่นนี้…

“เอ้อ…เฮอะ…ฉันนี่”…เธอรำพึงกับตัวเองเบาๆหลับตาลงแล้วก็ทิ้งความคิดให้จมดิ่งสู่ความเงียบสงัดนานมากที่เดียว…จนกระทั่งน้ำเสียงคุ้นหูของใครคนหนึ่งดังมาปลุกเธอออกจากความเงียบ “นิด…ทรายที่หาดร้อนแล้วนะ”

เธอค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ…สายตาปะทะกับร่างสูงของชายตรงหน้า…เขาก็ยังเป็นเขาคนเดิมของเธอ…แต่ว่าเธอ…นับวันก็จะยิ่งต่างจากเธอคนเดิมไปเรื่อยๆ…

เขาเดินมานั่งข้างๆที่เธอกำลังนอนอยู่“นิดไม่สบายรึ”…น้ำเสียงห่วงใย..อาทร…พร้อมกับมือที่เอื้อมมาแตะที่หน้าผากของเธอเบาๆ…
“เปล่า”…เธอสั่นหน้าบอกเขา…ไม่กล้าสู้สายตาอันอ่อนโยนของเขา…เธอรู้สึกละอายใจในความห่วงใยที่เขามีให้แก่เธอเสมอมา…ละอายจนเกินกว่าที่จะสู้สายตาของเขาได้…

เขามองหญิงสาวผู้เป็นที่รักตรงหน้าด้วยดวงใจที่ปวดร้าว…เพราะเขารู้ดีถึงอนาคตอันโหดร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาเขาและเธออย่างไม่มีทางที่จะหลีกเลี่ยงได้…

“นิด”…เขาเรียกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน… “ทำใจให้สบายเถิดนะ”…เขาปลอบโยนพรางดึงร่างที่กำลังนอนอยู่ของเธอเข้ามากอดไว้อย่างทนุถนอม…

ไออุ่นๆจากลมหายใจของเขาสัมผัสผิวกายของเธออย่างนุ่มนวล…มันเป็นความรู้สึกอันละเอียดอ่อนเกินกว่าที่จะบรรยายได้…ระหว่างเขาและเธอ…ความคิดทั้งมวลของเธอหยุดลงเพียงแค่…เธอรู้ว่า…เธอไม่อยากจากชายผู้นี้…และท้องทะเลแห่งนี้ไปไหน…อยากอยู่ที่นี่…กับชายผู้เป็นที่รัก…กับอดีตที่แสนหวาน…

“จะไปแล้วรึ”…เสียงเขาดังแว่วมาเรียบๆ…

“ใช่…ฉันต้องไปแล้ว”…เธอตอบเสียงแผ่วๆประสานกับเสียงคลื่นที่สาดซัดเข้าหาหาดทรายในยามเย็น…ของวันจากลา…

“ขอให้มีความสุขนะ”…เขากอดเธอในอ้อมแขนเป็นครั้งสุดท้าย…

กระซิบเบาๆที่ข้างหู “ไม่ว่าจะนานแค่ไหน…ผมจะรอคุณอยู่ที่นี่”…

“ขอบคุณนะ…ถ้าฉันเลือกได้…ฉันอยากจะอยู่กับคุณที่นี่”…เธอพยายามยิ้มให้เขาด้วยใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา…
เขาค่อยๆคลายวงแขนออกอย่างช้าๆ…เธอช้อนสายตาขึ้นมองเขาด้วยความรู้สึกที่ร้าวรานในหัวใจ…เอ่ยประโยคสุดท้ายออกมาอย่างยากลำบาก… “ลาก่อน”…

************
จบภาค ๑
….ปีศาจน้อย….

โดย : ปีศาจน้อยจอมซน
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 28 มิ.ย. ปี 2007 [ เวลา 0 : 9 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com