Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 5

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> จะวาดเธอเก็บไว้ในใจของฉัน(ตอนจบ)

เรื่อง :

จะวาดเธอเก็บไว้ในใจของฉัน

(ตอนจบ)

ณ วันนี้…เขาก็ยังเป็นคนหาปลาที่ชอบวาดรูปอยู่เหมือนเดิม…ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง…นับแต่วันที่เธอจากไป…ท้องฟ้าเบื้องบนก็ยังคงสดใส…ปุยเมฆขาวละมุนก็ยังคงลอยละล่องไปตามกระแสลมบน…น้ำทะเลก็ยังคงเป็นสีคราม…และหาดทรายก็ยังคงขาวละเอียด…ทุกสิ่งยังคงเดิม..เพื่อรอวันที่เธอจะกลับมา…

แล้ววันหนึ่ง…กระท่อมริมทะเลของเขาก็ได้ต้อนรับหญิงสาวคนหนึ่ง…

ในขณะที่เขากำลังวาดรูปอยู่ตามปกติ…สายตาของเขาสะดุดกับร่างในชุดกระโปงยาวพริ้วลม…ซึ่งค่อยๆเดินมาท่ามกลางแสงแดดที่ร้อนระอุของตอนบ่าย…เธอสวมหมวกสานใบใหญ่ทำให้เขามองเห็นใบหน้าภายใต้เงาของปีกหมวกไม่ชัดนัก…แต่ถึงกระนั้น…เขาก็มีความรู้สึกคุ้นเคยกับร่างของเธอผู้นี้อย่างประหลาด…

เธอเดินมาหยุดอยู่ที่หน้ากระท่อมของเขาอย่างเงียบๆจนเขาต้องลุกออกไปหา…และยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปากถามอะไรกับเธอ…เธอก็ส่งจดหมายสีนวลตาให้กับเขาฉบับหนึ่ง…
เขารับมาเปิดอ่าน…ไล่ตั้งแต่อักษรของบรรทัดแรก…จนถึงบรรทัดสุดท้าย

ถึง…คุณ…ที่รัก…

กว่าจดหมายฉบับนี้จะผ่านสายตาของคุณ…ร่างของฉันก็คงจะเหลือไว้เพียงเถ้ากระดูกสีขาวกองเล็กๆเท่านั้น…ซึ่งฉันอยากขอร้องคุณ…ให้คุณช่วยนำไปลอยยังทะเลที่ฉันรักด้วยมือของคุณเอง…และฉันก็หวังใจเป็นอย่างยิ่งว่าคุณจะช่วยทำตามคำขอร้องครั้งสุดท้ายของฉันได้…สำหรับเรื่องทุกเรื่องของเราที่ผ่านมาในอดีต…คำขอโทษจากฉันสักร้อยครั้งพันครั้งก็ไม่อาจที่จะชดเชยความผิดของฉันที่มีต่อคุณได้…แต่ตลอดเวลาที่เราจากกันมานานเหลือเกินนั้น…

ฉันก็ยังคงคิดถึงบ้านริมทะเลหลังน้อยของเราอยู่เสมอ…และฉันก็อยากให้คุณได้รับรู้ไว้ว่า…สำหรับตัวของฉัน…ไม่ว่าเรื่องราวของฉันกับคุณจะนำมาซึ่งความสุข…ความเศร้า…หรือความปวดร้าวใจ…และไม่ว่าจะมีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไปก็ตาม…ฉันก็ไม่เคยเสียใจที่ได้พบ…และได้รักคุณเลย…แม้สักครั้งเดียว…
ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีๆที่มีให้กับฉันเสมอมา
ด้วยความจริงใจ
นิด
………………………..
เขายืนถือจดหมายค้างด้วยความรู้สึกอ้างว้าง…ราวกะสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้…หญิงสาวเพียงคนเดียวที่เขาเฝ้ารอคอยการกลับมาของเธอตลอดเวลาได้จากเขาและโลกใบนี้ไปอย่างนิจนิรันดร์…

“โถกระดูกของคุณแม่ค่ะ”เสียงของสาวน้อยตรงเขาดังขึ้นพร้อมกับยื่นโถกระเบื้องสีขาวส่งให้เขา…

เขามองร่างของเธอตรงหน้า…พยายามฝืนยิ้มกับเธออย่างที่สุด “หนูเป็นลูกของนิดสินะ”

“ใช่ค่ะ…คุณแม่กำชับหนูให้นำโถกระดูกมาให้คุณลุงให้ได้ค่ะ”…เธอเอ่ยเสียงอ่อนหวาน…

เขาหลับตาลงช้าๆ…ถอนหายใจยาวก่อนที่จะเอ่ยเสียงแผ่วเบา… “ทำไม…แม่ของหนูถึง…”…เขาเอ่ยคำหลังไม่ออกจริงๆ

“ท่านเป็นมะเร็งค่ะ”…เสียงเธอตอบมาอย่างเศร้าๆ

“โธ่…นิด”…เขาเอ่ยออกมาได้แค่นั้นเอง…

“คุณลุงรับโถกระดูกไว้เถอะค่ะ”…เธอเอ่ยเตือนเขาอีกครั้ง…

เขาค่อยๆยื่นมือไปรับโถกระเบื้องจากเธอด้วยความยากลำบาก…หยาดน้ำตาจากลูกผู้ชายอย่างเขาไหลหยดลงกระทบผิวสีขาวของโถใบนั้น…มันเป็นครั้งแรก…และครั้งเดียว…สำหรับเธอ…ผู้เป็นที่รัก…

“คุณลุงคะ”…เสียงสาวน้อยเรียกเบาๆเหมือนจะเตือนสติเขา…

“แม่ของหนูเขารู้จักกับลุงมานานแล้ว…นานเหลือเกิน”…เขาพูดอย่างเหม่อเลย…สายตาจับจ้องไปที่สุดปลายฟ้า…ภาพในอดีตจากส่วนลึกแห่งความทรงจำของเขาผุดขึ้นตรงหน้า…ชัดเจน…

“จะไปแล้วรึ”…เสียงเขาดังแว่วมาเรียบๆ…

“ใช่…ฉันต้องไปแล้ว”…เธอตอบเสียงแผ่วๆประสานกับเสียงคลื่นที่สาดซัดเข้าหาหาดทรายในยามเย็น…ของวันจากลา…

“ขอให้มีความสุขนะ”…เขากอดเธอในอ้อมแขนเป็นครั้งสุดท้าย…กระซิบเบาๆที่ข้างหู “ไม่ว่าจะนานแค่ไหน…ผมจะรอคุณอยู่ที่นี่”…

“ขอบคุณนะ…ถ้าฉันเลือกได้…ฉันอยากจะอยู่กับคุณที่นี่”…เธอพยายามยิ้มให้เขาด้วยใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา…

“เขาค่อยๆคลายวงแขนออกอย่างช้าๆ…เธอช้อนสายตาขึ้นมองเขาด้วยความรู้สึกที่ร้าวรานในหัวใจ…เอ่ยประโยคสุดท้ายออกมาอย่างยากลำบาก… “ลาก่อน”…

เสียงและร่างของเธอหายไปจากห้วงคำนึงของเขา…
เขาก้มลงมองโถกระเบื้องด้วยดวงตาที่เจ็บปวด…
“ขอบใจหนูมาก”เขาพูดช้าๆ… “ลุงจะทำตามที่แม่ของหนูขอร้องอย่างแน่นอน”…

“ขอบคุณมากค่ะ…คุณลุง”…สาวน้อยพูดพร้อมกับถอดหมวกสานใบใหญ่ที่สวมอยู่ออกแล้กระพุ่มมือไหว้เขา…
เขามองใบหน้าที่พ้นจากเงาหมวกนั้นด้วยความตะลึง…เธอช่างเหมือนกับแม่ของเธอเหลือเกิน…

“หนูลาล่ะนะคะ”…เธอกระพุ่มมือไหว้เขาอีกครั้ง…สวมหมวกไว้ตามเดิม…แล้วก็เดินจากเขา…จากกระท่อมน้อยริมทะเลไป…คล้ายกับวันที่แม่ของเธอเดินจากไป…

เขามองร่างของเธอจนลับสายตาโดยปราศจากคำพูดใดๆ…เพียงแค่นี้ก็คงพอกระมัง…สำหรับเขา…เขาก้มลงมองโถกระเบื้องในมือ…พูดเบาๆ “ไปกันเถอะ…เราจะกลับไปอยู่ด้วยกันตลอดไป”…

ทุกวันนี้…ที่นี่ก็ยังคงเหมือนเดิม…และเตรียมพร้อมเสมอ…สำหรับการกลับมา…ของเขาและเธอ…ทะเล…ที่รัก…

จบบริบูรณ์

….ปีศาจน้อย….

โดย : ปีศาจน้อยจอมซน
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 28 มิ.ย. ปี 2007 [ เวลา 0 : 13 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com