Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 5

กรุงานเขียนเก่า 1
กรุงานเขียนเก่า 2
กรุงานเขียนเก่า 3
กรุงานเขียนเก่า 4
กรุงานเขียนเก่า 5


>> เสียงเพรียกจากข้างถนน ( 2 )

เรื่อง :

เสียงเพรียกจากข้างถนน

 ( 2 )

ตะวันพลบค่ำอีก 1 วันแล้ว......
วันนี้บรรยากาศข้างถนนค่อยคึกคักหน่อยมีรถลูกชิ้นกับปลาหมึกย่างขับผ่านมา สหายคู่ใจของผมหลายคนได้โบกมือเรียกพร้อมกับส่งตัวแทนมาขอเงินจากผมเพื่อเป็นสิ่งแลกเปลี่ยนกับลูกชิ้นและปลาหมึกย่างที่ดูแล้วแห้งเหี่ยวและเย็นอยู่พอควร คงเป็นเพราะคุณป้าคนนั้นออกจากบ้านมาตั้งแต่ตอนเช้าพร้อมกับเด็กผู้หญิงอายุประมาณ 5-6 ขวบคนนั้น เขาจ้องมองตาผมด้วยความฉงนใจ ผมถามกลับไปด้วยความอยากรู้ “นี่เป็นไง เข้าโรงเรียนแล้วรึยังเนี้ยะ” เด็กน้อยคนนั้นไม่ตอบแต่กลับวิ่งไปแอบอยู่หลังคุณป้าคนนั้นอย่างเขินอาย
คุณป้า : นี่นายช่างเอ้ย!! เอาปลาหมึกไข่ด้วยมั้ย?? ป้าเหลืออีก 7 ไม้ จากปกติป้าขายไม้ละ 15 แต่ตอนนี้จะเข้าบ้านแล้วป้าลดให้เหลือไม้ละ 10 บาท
ตัวผม : “ได้ๆ ป้าเอามาเลยอุ่นให้ด้วยนะ”
หลังจากกิจกรรมลูกชิ้นและปลาหมึกย่างผ่านไปช่างสันต์กับพรรคพวกทีมงานก็เริ่มเข้าวงจรปกติของชีวิตที่ต้องเร่งรีบให้งานเสร็จก่อนงานเปิดตัวรถกระบะรุ่นใหม่ตอนต้นธันวานี้ ช่างสันต์ปีนป่ายบนโครงเหล็กพร้อมกับสไตล์เดิมคือปากคาบบุหรี่
ผมก็ได้ทำหน้าที่ของผมเหมือนเดิมคือหยิบสมุดสีชมพูเล่มเดิมดินสอกดสีขาวด้ามเดิมแล้วเดินเข้าสู่รถคู่ใจ เปิดไฟในห้องคนขับที่มีแสงสว่างพอเขียนอะไรเรื่อยเปื่อยได้เล็กน้อย.....
“เจ้าหญิงของผม” คนนี้มาจากดาวดวงอื่น เธอได้พร่ำบอกกับผมว่าเธอหลงไหลในทะเลสีคราม จึงได้เลือกที่จะมาสู่ภพนี้ และเหตุผลที่สำคัญคือ เธอเลือกเกิดไม่ได้จึงต้องไปเกิดที่ดินแดนสุดแสนไกล ( จากตัวผม )
ด้วยความที่ต้องต่อสู้กับชีวิตและสังคมพอสมควร เป็นผลให้เธอมีความแข็งแกร่งไว้ในตัวเองและยังซ่อนความอ่อนไหวและความทะเยอทยานในสิ่งที่เธออยากจะเป็น ตอนนี้เธอเปรียบเสมือนนักฟุตบอลที่เล่นผิดตำแหน่ง กล่าวคือเธอกำลังทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวเธอและสิ่งที่กีดกั้นความสามารถของตัวเธอนั้นในตอนนี้คือ “เวที” เธอไม่มีเวทีที่จะแสดงให้ผู้ชมมองเห็นถึงความสามารถและความปราดเปรียวของเธอ
ทำไงดี????? นี่คือโจทย์ข้อใหญ่มากสำหรับผม
มันยากมากสำหรับผู้ชายริมถนนคนนี้จะเนรมิตรเวทีให้เธอได้ ไม่ใช่ผมต้องการทำให้เธอรัก แต่เป็นเพราะอะไรสักอย่างที่ผมเองกำลังหาคำตอบอยู่ อย่างน้อยหากเป็นดังที่หวัง “เรา” สองคนก็พร่ำพูดกันและกันอยู่เสมอๆว่า หากใครได้ความสำเร็จอีกคนนึงจะต้องตกเป็น “แรงบันดาลใจ” สมมุติถ้าชีวิตของการร้องเพลงก็ต้องมี Special thank หลังปกวีซีดี ผลสุดท้ายใช่จะต้องครองคู่กัน
แต่ต่างคนต่างทำหน้าที่ ที่ตัวเองสมควรจะทำให้ดีที่สุด ยอมเป็นที่ปรึกษาของกันและกัน นี้แหละคือเหตุผลที่ดีที่สุดในตอนนี้





ความจริงหนอความจริง เจ้าอย่าได้หัวเราะเยอะเย้ยข้าเลย.....



โดย : อ้วนอุ่น
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 10 ต.ค. ปี 2008 [ เวลา 2 : 40 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com