Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

สุดลำดวน

>>คือรักใช่ไหม...ที่ฉันเป็น :

คือรักใช่ไหม...ที่ฉันเป็น

ความรัก ที่แท้คือสิ่งสวยงามจริงๆหรือเปล่านะ
จริงๆแล้วความรักเป็นยังไง ฉันว่าตัวเองไม่เคยเข้าใจ

ว่ากันว่า คนเรายอมทำทุกสิ่งและทุกๆอย่างได้เพื่อคนที่รัก
บ้างก็ว่า ความรักไม่ต้องการอะไรตอบแทน...
ไม่ต้องการแม้แต่ การได้รักตอบ
แค่ได้รัก ได้เห็นคนที่รักมีความสุข แค่นั้นก็พอแล้ว
ความรักยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเชียว...
ถ้าเป็นแบบนั้นฉันว่า ฉันคงยังไม่เจอรักแท้

ความรู้สึกที่กำลังเกิดขึ้นกับฉัน มันคืออะไรกันนะ
ทำไมความรักที่ฉันเป็นถึงได้เห็นแก่ตัวนักหนา
ทำไมฉันถึงได้เรียกร้อง และต้องการอยู่ตลอดเวลา
ต้องการความรัก จากคนที่ฉันรักกลับคืนมา
ทุกอย่างที่ฉันทำให้ไป ฉันก็อยากได้มันคืนมาเท่ากัน

ฉันไม่ใช่คนที่เสียสละ คนรักให้ใครได้
ถึงแม้ว่าจะเป็นความต้องการของเขาก็ตามที...
จะยังไง ฉันจะทำทุกทางที่จะได้เขากลับคืนมา
ถึงแม้จะแค่ช่วงเวลาหนึ่ง...
ฉันก็ยอมกระทั่งโกหกตัวเอง เพื่อที่จะมีเขาอยู่
เพื่อที่จะยื้อ เวลาที่ฉันได้อยู่กับคนที่ฉันรัก

ฉันเหมือนคนที่โง่ที่สุด ในสายตาของคนรอบข้าง
แต่ฉันก็ไม่เคยเลยสักที ที่จะเก็บมันมาใส่ใจ...
หลายๆ ครั้งที่เขาทำให้ฉันเจ็บ ทำให้ต้องร้องให้
ไม่ว่าจะมากมายแค่ไหนก็ตาม...
ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมยังต้องทน
ทำไมยังคงหาเหตุผลดีๆ ให้กับเขา พยายามเข้าใจ
เข้าใจในสิ่งที่เขาทำแบบนั้นลงไป...

ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ไม่รู้ว่าอะไรทำให้ฉันเป็น
ไม่เข้าใจ ฉันไม่เข้าใจอะไรเลยจริงๆ

คงจะเป็นความอ่อนแอซินะ...
ถึงทำให้ฉันไม่กล้าเผชิญหน้ากับการสูญเสีย
ฉันรู้ว่าการไม่มีเขามันเจ็บปวดแค่ไหน
และไม่ว่าจะต้องใช้เวลามากมายยังไง
ฉันก็ไม่มีทางที่จะตัดเขาออกไปจากความทรงจำได้เลย
ฉันกลัว...กลัวที่จะต้องเป็นอย่างนั้น
ถึงจะต้องใช้ความอดทนทั้งหมดที่ฉันมี
ฉันก็จะทำ เพื่อที่จะมีเขาอยู่

ความรักที่มีแต่ ความต้องการแบบนี้
ใช่รักจริงๆหรือเปล่านะ...
หรือเป็นเพียงแค่ความรู้สึกอ่อนไหว
ความกลัวที่จะต้องอยู่โดยลำพัง...
หรือที่ฉันเป็น เป็นเพียงความรู้สึกของคนขี้ขลาด
ไม่กล้า ยอมรับความจริงใดๆ

หรือถ้า นั่นคือรัก...ก็คงจะเป็นได้แค่
รักที่เห็นแก่ตัวเท่านั้น
คงไม่มีทางไหน ที่จะทำให้รักได้อย่างยั่งยืน
ถ้าฉันยังเป็นอยู่อย่างนี้

โดย : สุดลำดวน
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 30 ม.ค. ปี 2007 [ เวลา 12 : 2 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com