Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

ฉายเดี่ยว

>>ตนและตน และตน :

ตนและตน และตน

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ ท้องทุ่งนาข้าวรวงเหลืองอร่าม มีพ่อนกกระจาบตัวหนึ่งชื่อจอมยุทธ ดูแลป้อนข้าวป้อนน้ำลูกนก 3 ตัว ชื่อทักษิณตัวหนึ่ง อภิสิทธิ์ตัวหนึ่ง อีกตัวหนึ่งชื่อสนธิ เม็ดข้าวแต่ละเม็ดจากรวงที่มันคาบมาฝากลูก วันแล้ววันเล่า ในรังสานใบข้าว จนมาวันหนึ่ง พ่อลูกเจ้าของที่นา ได้มายืนปรึกษาหารือกันตรงหัวคันนาใกล้กับรังนกกระจาบ
"ข้าวแห้งกำลังดี ได้เวลาเกี่ยวแล้ว หากปล่อยไว้จะร่วงเสียหาย" ผู้พ่อนามวาสนา กล่าวกับลูกชายนามสุเทพ
"พรุ่งนี้ข้าจะขอแรงเพื่อนบ้านมาช่วยกันลงแขก ไม่ทันพระอาทิตย์ทำมุม 10 องศา คงแล้วเสร็จ" ลูกชายอาสา
"พรุ่งนี้พ่อจะแกงไก่ฟ้าพระยาลอกับหน่อไม้เลี้ยงแขก" แล้วสองชาวนาพ่อลูกก็เดินจากไป
ลูกนกได้ยินดังนั้นก็เกิดอาการกลัวจนสั่นงันงก พ่อนกจึงได้เอ่ยขึ้นว่า
"ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องกลัว"
จนเช้าวันใหม่ จนเที่ยงวัน ยันใกล้ค่ำ ที่เก่าเวลาเดิม ชาวนาผู้เป็นพ่อได้เสนอความคิดขึ้นว่า
"พ่อว่า พรุ่งนี้ไปจ้างพวกบ้านใต้มาเกี่ยวเถอะ ไม่มีใครเขาว่างกันเลย"
" 20 อีแปะ 50 อีโปง คงพอมีจ่ายอยู่แล้วท่านพ่อบังเกิดก้าว" ลูกชายคำนวนด้วยนิ้วมือนิ้วเท้า
ลูกนกพากันตกอกตกใจ หวาดผวากันไปตามๆกันทั้ง 3 หน่อ พ่อนกจึงปลอบลูกๆ ว่า
"ไม่เป็นไรหรอกลูก ไม่มีอะไรหรอก"
จนเช้าวันใหม่ จนเที่ยงวัน ยันใกล้ค่ำ ที่เก่าเวลาเดิมๆ
"ไม่ได้เรื่องแล้วลูก พวกบ้านตะวันออกดันมาจ้างคนไปก่อนหน้าเรา พ่อว่าพรุ่งเราลุยกันสองคนดีกว่า ช้าไปไม่ได้การ "
สองชาวนาพ่อลูกหัวเสียออกไป คราวนี้พ่อนกสั่นงันนกแทน ร้องสั่งลูกๆ เสียงหลง
"เผ่นเถอะลูก ขืนอยู่ไปเราถ้าจะรอดยาก" ว่าแล้วพ่อลูกนกกระจาบก็พากันคาบข้าวคาบของ ไปแน็บ....

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ตนและตน และตน เป็นที่พึ่งแห่งตน....



โดย : ฉายเดี่ยว
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 23 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 10 : 42 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com