Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

อัศสุชล >>

จิ๊กซอร์ที่ต่อไม่เสร็จ :

จิ๊กซอร์ที่ต่อไม่เสร็จ

กระดาษสีขาวถูกจัดวางอยู่ในมุมสบายของเรา

ความว่างเปล่า ตรงหน้า

ความว่างเปล่า ที่เราต่างรับรู้เพียงว่ามีบางสิ่งกำลังจะเริ่มต้น

…..

จิ๊กซอว์ที่ยังไม่ได้ปะต่อถูกวางกระจัดกระจายบนกระดาษนั่น

เธอ – ฉัน ต่างมองเห็นภาพฝันของทะเลงาม

เรากำลังจะสร้างภาพฝันของเราทั้งสองคน

…..

จิ๊กซอว์ ชิ้นแล้วชิ้นเล่าถูกบรรจงปะติดกัน

จากหนึ่ง เป็นสอง สาม และ สี่ เรื่อยไป

เธอ – ฉัน ช่วยกันอย่างต่อสานมันอย่างตั้งใจ

เราต่างยิ้ม กับ มุมที่ต่างไปของจิ๊กซอว์แต่ละชิ้นที่เราต่อเข้าด้วยกัน

เราปรับมุม เปลี่ยนด้าน เพื่อค้นหาความเป็นหนึ่ง

…..

ฉันขาดตรงนี้ - เธอมองเห็นและเติมต่อภาพฝันเราจนเป็นแผ่นผืน

เธอขาดหายในส่วนนั้น – ฉันค้นหาส่วนที่ฉันมีไปปะติดให้ภาพของเราไร้ช่องว่าง

ค่อย ๆ มอง ค่อย ๆ เรียนรู้ที่จะเติมเต็มซึ่งกัน

…..

หลายครั้งที่เราผิดพลาดกับการปะติดนั้น

จิ๊กซอว์ชิ้นที่เราเลือกไม่ใช่ส่วนที่เรากำลังค้นหา

เรามิได้ละทิ้ง หากแต่ค่อย ๆ วางลงนิ่ง ๆ

เหมือนรอคอยว่าอีกคนอาจจะกำลังค้นหาอยู่

เรารับรู้ว่าแท้จริงๆ แล้ว นั่นก็คือส่วนหนึ่งของภาพ

ที่วันหนึ่งอีกคนก็ต้องมองเห็น ไม่อาจหลบเร้นได้อย่างไร้กาล

…..

ภาพทะเลงามเริ่มมองเห็นหาดทรายสวย

เส้นขอบน้ำ เริ่มก่อร่าง

ตะวันสีอุ่นค่อย ๆ ปรากฏขึ้น ณ มุมด้านหนึ่งของภาพ

…..

ฉันปล่อยเวลาให้เดินทางไปเรื่อย ๆ ตามครรลอง

ไม่ได้เร่งรีบ หรือ เหนี่ยวรั้ง ใด ๆ ไว้

เนิ่นนาน ที่กาลผ่าน

ฉันเริ่มสังเกตว่าคนที่อยู่ข้างกันเริ่มเหนื่อยล้า

บ่อยครั้งที่เธอนั่งนิ่ง มองดูภาพตรงหน้า

เหมือนกำลังตั้งคำถามตัวเองว่า

แท้แล้ว นี่คือสิ่งภาพฝันที่เธอฝันถึงใช่ไหม

……

ฉันมองเห็น และยังคงนิ่งเงียบ

แต่มิได้ละทิ้งภาพฝันตรงหน้านั้นเลย

ฉันยังคงต่อเติมในส่วนของฉัน แต่งเติมในส่วนของเธอ

ต่อผืนฟ้าให้เต็มฟ้า ต่อผืนน้ำให้เต็มฝั่ง

ต่อภาพของความฝันด้วยความสุขภายในใจ

……

ไม่นานนัก …

เธอหยุดนิ่ง และทิ้งทุกอย่างไว้เพียงที่ฉัน

ไม่มีเหตุผลเพื่ออธิบายในสิ่งที่ฉันสงสัย

ความนิ่งเงียบ เรียบเฉยนั่น

คงเป็นคงคำตอบในคำถามที่ฉันอยากรู้

……

ฉันลำพัง กับ กับการสานต่อภาพฝันตรงหน้า

ปวดร้าว เคว้งคว้าง สับสน กับความเป็นไป

เธอหมดใจ หรือ ฉันเริ่มเรียกร้อง

เธอเหนื่อยหน่าย หรือ ฉันเริ่มคาดหวัง

เธออ่อนล้า หรือ ฉันเริ่มจริงจัง

คำถามที่ไม่ได้ต้องการคำตอบจากใครนอกจากตัวเอง

…….

ผืนฟ้าเต็มผืนฟ้า ผืนน้ำเต็มผืนน้ำ

บรรจบกันที่เส้นขอบน้ำ ฝั่งฝัน

ดวงตะวันสีอุ่นทอแสง

หาดทรายทอดยาว ภายใต้โอบอ้อมของทะเล

ฉันมองเห็น ฉันสัมผัสถึงความงดงามของภาพนั้น

ภาพฝันของทะเลงามของ “เรา”

“เรา” ที่ฉันเองไม่แน่ใจว่าเรายังมีกันอยู่จริงไหม

…….

ภาพของเรา

ภาพซึ่งฉันบรรจงปะต่อมันจนเสร็จ

และชื่นชมเพียงลำพังในเวลานี้

ภาพนั้นงดงาม และ อบอุ่นเสมอเมื่อมองเห็น

ความงดงาม ที่อาจเธออาจมองไม่เห็นแล้วในตอนนี้

…….

ฉันนั่งนิ่ง ๆ มองดูความงดงามของภาพนั้นอยู่ครู่ใหญ่

ฉันยังอิ่มเอมใจไปกับมัน

แม้ว่าในอิ่มเอมนั้น

มันจะเจือจางด้วยความเหงา เจ็บปวด สับสน

และคำถามที่ไม่เคยมีคำตอบมากมาย

คำถามหนึ่งกระจ่างชัดขึ้นมาในความคิด

ภาพของความฝันภาพนี้ ยังเป็นภาพของ “เรา” หรือเปล่า

หรือจะเป็นเพียงแค่เคยเป็น

…….

ฉันหยิบ ชิ้นหนึ่งของภาพจิ๊กซอว์นั้นออกจากภาพ

ปล่อยให้ภาพนั้น เป็นจิ๊กซอว์ที่ปะต่อไม่เสร็จ

ละทิ้งความงดงามนั้นไว้ตรงนั้น

เดินมาหาเธอ

และหยิบยื่นชิ้นส่วนนั้นให้กับเธอ

…….

เธอยิ้ม เหมือนตั้งคำถาม

เพื่อสิ่งใดกัน

ฉันยิ้ม เหมือนสัมผัสกับคำถามนั้น

เปล่าเลยคนดี ฉันไม่ได้เรียกร้องสิ่งใดจากเธอ

ภาพฝันนั้นยังงดงามเสมอในใจฉัน

แม้ว่าบัดนี้ ภาพนั้นมันเป็นภาพที่ไม่สมบูรณ์เสียแล้ว

ขึ้นอยู่กับเธอแล้วว่า

เธอจะวางจิ๊กซอว์ชิ้นนั้นลงในที่ส่วนของภาพที่ขาดหาย

หรือเธอจะทิ้งมันไป แล้วละเลยภาพนั้นเหมือนไม่เคยมองเห็น

ฉันให้เธอเป็นคนตัดสินใจ

แม้ในใจจะคาดเดาคำตอบได้อยู่แล้วก็ตาม

ฉันเพียงต้องการเพียงการยืนยันในสิ่งที่ฉันคาดเดาจากเธอก็เท่านั้น

…..

เธอนิ่ง ปล่อยความเงียบคลุมครอบเราไว้

มองหน้าฉัน ….

ไม่มีคำพูดใด

…..

เธอวางจิ๊กซอว์ชิ้นนั้นลง ข้างภาพของเรา

มันไม่ได้ถูกต่อเติมในที่ที่มันควรจะอยู่

…….

ฉันยิ้มกับสิ่งที่ฉันมองเห็น

คำตอบของคำถามฉันกระจ่างทั้งหมดสิ้น

สุดท้ายความเป็นเราก็ไม่เคยมีอยู่จริง

มันเป็นเพียงแค่ภาพจิ๊กซอว์ที่ต่อไม่เสร็จ



- เธอหมดใจ ฉันพอเข้าใจ หัวใจเราแตกต่าง -

โดย : อัศสุชล : tou_lek@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 11 : 5 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com