Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

อัศสุชล >>

ฉันต่างหากที่ถอยหนี...แล้วก้าวจากมา :

ฉันต่างหากที่ถอยหนี...แล้วก้าวจากมา

ฉันยังนั่งนิ่งอยู่ระหว่างผืนน้ำและผืนทราย
น้ำทะเลยังคงซัดเข้าหาตัว

………….
………….

เปียกปอน

…………
…………

ไม่ได้มีทีท่าว่าจะลุกหนี กับการรุกล้ำเข้ามาเรื่อย ๆ ของผืนน้ำ
ผืนน้ำกว้างใหญ่ตรงหน้า
ทะเลที่ฉันรักหนักหนา
ไม่เพียงแค่ความงดงาม อุ่นใจ ที่ฉันสัมผัสได้
แต่นั่น ยังทำให้ฉันเปียกชุ่ม

………….
…………

กาลข้ามผ่าน
รอยต่อของกลางวันและกลางคืนดำเนินไป
ความเศร้าหม่น วังเวง วนซ้ำกลับมาอยู่ในจิตใจ
พระอาทิตย์กำลังจะดิ่งจมสู่ผืนน้ำ
สีแสดส้มทาบทาอยู่บนฟ้าไกลตรงหน้า
ระลอกคลื่นยังวิ่งเข้าหาฝั่ง
เวลาของกลางวันค่อย ๆ จางหายไป

………..
………..

ความงดงามตรงหน้าพร่าเลือนอยู่หลังม่านน้ำในตา

……….
………

ความงามที่ฉันหลงไหล
ความงามที่ฉันไม่อาจกอดเก็บไว้กับตัว
ม่านน้ำตา
เวลาที่ผ่านไป
ทุกอย่างมันเก็บเกี่ยวเอาความงดงามตรงหน้าของฉันจากไป

…………
………..


หันมองความเปียกปอนของตัวเอง
ช่างน่าขำยิ่งนัก
เหตุใดไม่หลีกหนี
เหตุใดไยปล่อยให้ตัวตนเปียกชุ่ม
เพียงแค่ก้าวย่างออกจากตรงนี้ มันยากเย็นเช่นนั้นหรือ
คำถามวิ่งวนอยู่ในความคิด …
ยังรักตัวเองอยู่ไหม ??
ยังรักหัวใจตัวเองอยู่บ้างไหม ??
ยังยืนอยู่ได้โดยไม่ต้องพิงกายไว้กับใครไม่ใช่หรือ ??

………………
………………

ลุกขึ้นยืน
เท้าเปลือยเปล่ายังเหยียบย่ำอยู่บนผืนทราย
ยังสัมผัสกับระลอกคลื่น
หัวเราะเยาะเย้ยในความงี่เง่า ของตัวเอง
เหตุใดจึงต้องทำตัวเองให้เปียกปอนเช่นนี้

……………
…………..

เดินถอยหลังจากรอยต่อของผืนน้ำกับผืนทราย
หนึ่งก้าว
สองก้าว
สามก้าว

…………
………..
………..

สุดท้าย.........
ฉันได้ห่างไกลจากเธอแล้วเจ้าทะเลอันนิ่งสงบแต่ยังคงมีระลอกคลื่น
ฉันยืนอยู่ตรงนี้
ห่างจากที่เคยอยู่
ไม่เปียกปอน
ไม่ร้องไห้
ยิ้มได้อย่างที่เคยยิ้ม

………….
………….

ถอยห่างเพียงสามสี่ก้าวย่าง
ฟ้าที่เห็นยังเป็นสีฟ้า ทะเลที่เห็นยังงดงาม
ไม่ได้สัมผัส ไม่ได้จับต้อง
เพียงแค่ได้มองเห็นอยู่ไกล ๆ

………….
…………

ลมทะเลยังคงพัด
ระลอกคลื่นยังไม่ได้หยุดนิ่ง
ทุกสิ่งยังดำเนินไปอย่างที่เคยเป็น
………….
…………


ฉันต่างหาก ที่ถอยหนี แล้วก้าวจากมา









โดย : อัศสุชล : tou_lek@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 11 : 2 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com