Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

อัศสุชล >>

ฟุ้งซ่าน :

ฟุ้งซ่าน

๐๒.๕๕

เมืองหลับ ผู้คนหลับไหล
เบื้องหน้ามีเพียงความมืดของค่ำคืน
กับโคมไฟดวงกลมโตที่เหลืองอร่ามอยู่กลางท้องฟ้า
ยินเสียงโมบายเซรามิคที่แขวนไว้นอกระเบียง
กำลังล้อเล่นกับสายลมเย็นเอื่อย

ภายในห้อง
บนโต๊ะทำงาน คอมพิวเตอร์ ยังคงเปิดอยู่
เอกสารที่อ่านค้างถูกวางทิ้ง
ถ้วยกาแฟที่ยังคงมีกาแฟอยู่เต็มแก้วแต่เย็นชืด
แจกันที่ว่างเปล่ามานานแสน
เหมือนเป็นอุปกรณ์ประกอบฉากที่ไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรกับมันเลย
มีเพียงแสงจากโคมไฟเล็ก ๆ ที่ทำให้ฉันรับรู้ได้ว่ามันยังคงอยู่ตรงนั้น

ปลายังคงว่ายวนอยู่ในตู้
ซ้ำ ๆ วน ๆ เหมือนไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย
บนเก้าอี้ตัวเก่ง ฉันยังนั่งเล่นกีต้าร์
เพลงโน้น เพลงนี้
เพลงหวาน เพลงอกหัก
เพลงรัก เพลงเพื่อชีวิต
เพื่อชีวิตใช่สุดท้ายแล้วฉันก็ ลงท้ายด้วยเพลงประเภทนี้
ที่ดูเหมือนมันจะฝังรากอยู่ตั้งแต่ฉันหัดเล่นกีต้าร์เมื่อหลายปีก่อน
เล่นกีต้าร์เหมือนไร้พลัง เหม่อ ๆ ลอย ๆ จับคอร์ดถูกมั่งผิดมั่งไปตามเรื่อง
ก็จิตใจฉันมันมิได้อยู่กับเพลงกับกีตาร์ตรงหน้า
ใจล่องลอยไปไกล ไปไหนต่อไหน
ข้ามน้ำ ข้ามฟ้า ไปหลายลี้
แต่สุดท้ายตัวเองกลับหาที่ที่ต้องการจะไปจริง ๆ ไม่เจอ
ลอยเคว้ง ล่องลอย อยู่เช่นนั้น



นั่งนิ่ง ๆ อยู่กับตัวเอง
เสียงกรุ๋งกริ๋งของโมบายเซรามิกนอกระเบียงที่เคยฟังดูสดใสเปลี่ยนไป
ฟังดูเหนื่อยล้าเต็มที มันค่อย ๆ แผ่วเบาจนรู้สึก
ฉันกำลังนึกสมน้ำหน้ามัน
นี่คือโทษฐานที่พริ้วไหวไปกับอะไรง่ายดายนัก
ฉันเคยบอกมันแล้วว่านั่นก็แค่ สายลมพัดผ่าน

ฉันเดินไปปลดมันลง เอามันกลับดูแลด้วยความสงสาร
สังเกตดูเห็นรอยบิ่น แตก ไม่มากนัก แต่ก็รู้สึกได้
ฉันปล่อยให้มันเล่นลมอยู่นานเกินไป
ไม่เคยใส่ใจมันจริง ๆ สักครั้ง
รอยบิ่นเพียงน้อยนิดที่มองเห็น
ยังคงพอทำให้เหมือนเดิมได้ ฉันเชื่ออย่างนั้น

บางทีถ้าฉันทำให้มันเหมือนเดิม หรือใกล้เคียงของเดิมได้จนเกือบเหมือน
ฉันจะเอามันกลับไปแขวนไว้ที่เดิม
แต่จะกำชับมันด้วยว่า นั้นเป็นแค่สายลมไหวที่ผ่านเข้ามา
ทำใจไว้ก่อนได้เลยว่า สักวัน สายลมนั้นก็จะผ่านไป


สักพัก ... สำนึกรู้เริ่มกลับคืน
มองหาดูนาฬิกา ดึกดื่นหนักหนาแล้ว
แล้วฉันนั่งทำบ้าอะไรอยู่ตรงนี้
ทั้งที่วันนี้ก็เหนื่อยจนแทบบ้า
เมื่อคืนก่อนหน้าก็ไม่ได้นอน
ยิ้ม - หัวเราะให้กลับตัวเอง
หรือว่าฉันเริ่มใกล้บ้าไปจริงเสียแล้ว
ค่ำคืน หยอกล้อ กับความมืด
ทักทายกับพระจันทร์อมยิ้ม
อีกครั้งที่สมุดบันทึกสีน้ำเงินได้บันทึกเรื่องราวในใจ
สมุดบันทึกสีอุ่น แต่ไม่เคยมีเรื่องราวอุ่น ๆ ของใครอยู่ในนั้น


- แม้บางค่ำคืน จะมีดาวดวงเดียวกันให้เฝ้ามอง -




-- ระเบียงหลังบ้าน --
คืนวันพระจันทร์สวย
๑๘.๐๓.๒๕๔๖



โดย : อัศสุชล : tou_lek@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 10 : 53 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com