Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

อัศสุชล >>

ทะเลในความคิด :

ทะเลในความคิด

ตีสามสี่สิบห้า
ละสายตาจากภาษาคอมพิวเตอร์ตรงหน้า
นั่งหลับตานิ่ง ๆ อย่างอ่อนล้าเต็มที
อาการปวดหัวที่เป็นมาอย่างต่อเนื่อง
แวะเวียนกลับมาหาอีกครั้ง
หลังจากห่างหายไปพักใหญ่
เนื่องจากแรงกดจากฤทธิ์ยา…
…..
…..
ภาพทะเลสวย ๆ เข้ามาอยู่ในความคิด
นึกฝันไปว่าฉันกลายเป็นส่วนหนึ่งของภาพนั้น
แปลกไหม ที่ภาพสวยของทะเลในความคิดฉัน
มันกลับเจือไปด้วย ความซึมเหงา
มันไม่น่าแปลกหรอก ..
เพราะฉันไม่เคยนึกถึงทะเล เวลาที่ฉันรู้สึกสุขใจ
แต่ทุกครั้งที่ฉันรู้สึกแย่เต็มที
ฉันกลับอยากพาตัวเองไปอยู่ในอ้อมกอดของทะเล
ทะเลในความคิดฉัน มันถึง ซึมเศร้า เหงาประหลาดเสมอ
ทะเลของฉันคงเป็นเหมือนใครสักคนกระมัง
คนที่ฉันไม่เคยมองเห็นในยามมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า
แต่กลับเหลียวมองหาเขาคนนั้นทุกครั้งที่กำลังร้องไห้..
…..
…..
มีคนเคยถามฉันว่า …
ทำไมถึงได้ผูกพันธ์กับทะเลนัก
ทั้งที่จริง ๆ แล้วด้วยพื้นเพฉันก็ไม่ได้เป็นลูกน้ำเค็มสักนิด
…..
และนั้นก็คือคำถามที่ฉันเองก็ไม่เคยตอบตัวเองได้สักครั้ง
และคิดเสมอว่า มันไม่มีความจำเป็นใดเลยที่ฉันต้องแสวงหาคำตอบ
ฉันรู้แต่เพียงว่า ..
ฉันรัก ฉันหลงไหล …
การรู้สึกดี ๆ กับอะไรสักอย่าง ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลกำกับทุกครั้งไปไม่ใช่หรือ…
มันคงเหมือนกับถามฉันว่า ….
ทำไมฉันถึงรักใครบางคน
ทั้งที่อยู่ใกล้ๆ แล้วในใจรู้สึกเจ็บปวด
แต่ฉันก็ยังรัก ยังสมัครใจที่จะไม่ลืม
ทำไมฉันถึงไม่รักบางคน
ทั้งที่อยู่ใกล้ๆ แล้วรู้สึกอบอุ่น สบายใจ
แต่ฉันก็ยังไม่รัก ยังคงสมัครใจที่จะมองเขาผ่านมิตรภาพของความเป็นเพื่อน…
บางที ความรู้สึก กับ เหตุผล
ก็ไม่จำเป็นต้องเดินเคียงข้างกันเสมอไปในชีวิตจริง ฉันเชื่ออย่างนั้น…
…..
…..
ฉันหลงไหลในเส้นขอบน้ำ ที่มองเห็นอยู่ไกลลิบ
ทั้งที่รู้ว่า แท้จริงแล้วมันเป็นแค่ มายา ที่ไม่มีอยู่จริง
และนั่นแหละคือฉัน
ที่มักจะวูบไหวไปกับความว่างเปล่าที่ไม่เคยระบุชี้ชัดได้ว่ามันมีอยู่จริงไหม
แต่ฉันกลับสุข สุขอย่างไม่ได้คาดหวังอะไรจากมัน
และหาเหตุผลไม่ได้ด้วยว่า ทำไมถึงรู้สึกเช่นนั้น
หลายครั้งฉันมองข้ามรอยต่อของผืนทรายกับน้ำทะเลตรงหน้า
ที่แม้ว่ามันจะไม่เคยแยกจากกันแต่ก็ไม่เคยอยู่นิ่ง
มันเปลี่ยนแปลงไปเสมอตามภาวะการซัดเข้าหาฝั่งของน้ำทะเล
…..
….
ฉันพร่ำเพ้อถึงความกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาของทะเลเสมอ
เมื่อยามที่รู้สึกว่าพื้นที่ของฉันในโลกสีน้ำเงินใบนี้มันเหลือน้อยเต็มที
เหมือนกับว่ามันไม่มีเหลือที่สำหรับฉันยืนอีกแล้ว..
ความกว้างไกลของทะเล มันทำให้ฉันรู้สึกว่า ฉันตัวเล็กลง ..
พื้นที่เล็ก ๆ ที่เหลืออยู่มันเพียงพอแล้วสำหรับฉัน
ท่ามกลางอ้อมกอดของทะเล
ฉันมักจะมองภาพตัวเองเป็นแค่องค์ประกอบเล็ก ๆ ที่ปรากฏต่อโลก
ให้ความสำคัญกับตัวเองน้อยลง
มองโลก มองอะไรต่อมิอะไรได้กว้างไกลขึ้น
ทะเลตรงหน้าไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกด้อยค่าแต่อย่างใด…
แต่มันกลับพยายามบอกให้ฉันไม่ต้องคิดฝันอะไรไปไกลตัว
หรือ คาดหวังอะไรเกินไปนัก
ฉันมันก็แค่มนุษย์ตัวเล็ก ๆ
มีศักยภาพในเดินตามความคิดตามฝันได้แค่ประมาณหนึ่งก็เท่านั้น
…..
…..
หลายคนว่า ทะเลจะสวย
เมื่อยามได้เจอะเจอกับแสงแดดอุ่น
แต่แปลกไหม ฉันกลับชอบทะเลค่ำคืนมากกว่า
ฉันหลงรักเสน่ห์ของทะเลค่ำคืน..
ฉันเคยคิดว่า ถ้ามีโอกาสฉันจะชักชวน “ใครสักคน”
ไปนั่งชมความมีชีวิตของทะเลค่ำคืนด้วยกัน
แต่ก็นั่นแหละก็แค่ “ใครสักคน” ที่ฉันไม่รู้ว่าเขามีตัวตนอยู่ไหม
“ใครสักคน” ฟังดูเหมือนไร้ค่า
แต่ฉันกลับชอบคำนี้
เพราะมันไม่ได้หมายถึง”ใครก็ได้” แต่มันเป็น “ใครสักคน”
“ใครสักคน”ที่มีความหมายในใจ
…..
…..
มิเพียงแต่เสน่ห์ของทะเลค่ำคืนที่ฉันหลงไหล ..
อารมณ์ของทะเลที่ฉันรักที่สุด
กลับกลายเป็นทะเลท่ามกลางสายฝน
ซึมเหงา เศร้าประหลาด
แต่ก็รัก …และ ชอบมัน ..
ฉันเคยนั่งนิ่ง ๆ มองดูมัน พร้อมกับน้ำตาที่ไหลเป็นทาง..
เศร้า กับ สุข ไปพร้อมกันได้อย่างไม่กังขาใด ๆ
….
….
ฉันเขียนมาถึงตอนนี้
น้ำตาเริ่มรินไหล
ฉันร้องไห้..ร้องไห้อย่างไร้เหตุผล
ถ้าเป็นได้ ฉันอยากมี”ใครสักคน”อยู่เป็นเพื่อนกันยามนี้ ..
แต่สุดท้าย ที่มองเห็นมีเพียงความว่างเปล่า
ไม่มีใครหรือใครอยู่ตรงหน้า
ไม่มีอ้อมกอดใครสักคนให้ได้อุ่น
ไม่มีคำปลอบโยน ไม่มีมือที่เกาะกุมกัน
ไม่มีใจใครสักคนอยู่ใกล้ใจ
ทุกอย่างไกลห่างว่างเปล่า..
…..
…..
ถึงตอนนี้ ฉันเริ่มสงสัยตัวเองแล้วว่า …
แท้จริงแล้ว ที่ฉันอ่อนล้า อยู่ตอนนี้
เป็นเพราะ ร่างกายที่อ่อนแรงหรือว่าจิตใจที่อ่อนแอเต็มทีกันแน่
…..
…..


โดย : อัศสุชล : tou_lek@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 10 : 49 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com