Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

อัศสุชล >>

จดหมายถึงพ่อ :

จดหมายถึงพ่อ

บ้านพักที่ตราด
พ่อคะ

พ่อคงแปลกใจที่ได้รับจดหมายฉบับนี้ ลูกของพ่อยังปกติดีอยู่ค่ะ แต่ว่าเลือกที่จะเป็นมนุษย์อนาลอก แทนที่จะเป็นมนุษย์เทคโนโลยีอย่างทุกครั้งที่ผ่านมา วันนี้ลูกของพ่อเลือกที่จะไม่พูด แต่เลือกที่จะเขียน พ่อเคยบอกว่าเวลาที่ลูกคนนี้เขียนหนังสือ พ่อจะได้รับรู้อะไรมากกว่าคำพูดของลูกเสียอีก


วันนี้ก็เลยติดต่อพ่อผ่านทางจดหมายฉบับนี้ ไม่ต้องพูด ไม่ต้องได้ยินเสียง แต่บนตัวหนังสือของมีนคงบอกอะไรพ่อได้มากกว่าเวลาที่มีนพูดกับพ่อแน่ ๆ พ่อก็รู้นี่คะว่าบางเรื่องมีนแก้ที่จะเขียน แต่ไม่เคยกล้าที่จะพูดกับพ่อเลย
พ่อคะ มีนมีเรื่องจะบอกพ่อ วันนี้มีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เกิดขึ้นกับชีวิตของมีน มีนตัดสินใจเดินจากมาจากชีวิตของคน ๆ หนึ่ง เราไม่ได้ทะเลาะกันนะคะพ่อ และถ้าพ่อต้องการคำตอบว่าเพราะอะไรปลายทางของเราสองคนถึงได้เป็นอย่างนี้ มีนคงตอบได้พ่อได้เพียงว่า คงเป็นเพราะเรารักกันเกินไป เข้าใจกันมากเกินไป เราไม่อยากทำร้ายกันและกันอีกแล้ว…มีนไม่เคยคิดว่าเรื่องราวที่จบไปเพราะใครหรือใครเป็นคนผิด เพราะถ้าจะมีคนผิด เราก็คงเป็นเราทั้งสองคนที่เรียนรู้ อดทน อภัย ไว้ใจ และ เชื่อใจกันน้อยเกินไป และเราลืมไปว่าเราสองคนไม่ได้มีเราอยู่กันแค่สองคน ต่างคนยังต่างมีสังคม มีหน้าที่การงาน และ ญาติพี่น้องที่ต้องให้ความใส่ใจ
มีนเคยเชื่อนะคะพ่อ ว่าความรักเป็นเรื่องของคนสองคน และยังเชื่ออีกว่า “อุปสรรคของความรักของคนสองคนมีเพียงอย่างเดียวคือคนสองคนไม่รัก” แต่ที่ผ่านมาทำให้มีนรู้ว่า การใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับใครสักคนมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับความรักเพียงอย่างเดียว มันมีองค์ประกอบอะไรมากมาย เพราะวันนี้
เรารักกัน แต่เราต่างให้ความสำคัญกับคำว่า “หึง” และ “หวง” มากกว่าคำว่า “ห่วง” “ไว้ใจ” และ “เชื่อใจ”
เรารักกัน แต่ เราให้ความสำคัญกับ “ตัวเอง” จนมองข้ามความสำคัญของอีกคน
เรารักกัน แต่ เราทำร้ายความรู้สึกของคนอื่นโดยที่เราไม่รู้ตัว ขณะที่เรายอมไม่ได้ที่จะให้คนอื่นทำร้ายความรู้ สึกของเรา
เรารักกัน แต่ เรามองแต่ความต้องการ ความคาดหวังของตัวเอง โดยไม่เคยเหลียวมองความต้องการหรือความคาดหวังของอีกคน
เรารักกัน แต่ เราไม่เคยยอมที่จะมองข้ามพฤติกรรมที่เป็นไปในตรงข้ามของความคาดหวังของเราของอีกคน
เรารักกัน แต่ เราอดทนในความเป็นตัวของตัวเองของอีกคนน้อยเกินไป
เรารักกัน แต่ เราให้ให้ความสำคัญกับงาน กับสังคมของตัวเอง มากกว่าคนใกล้ตัว
และที่สำคัญกว่านั้น….
เรารักกัน แต่ เราไม่เคยให้อภัยอย่างจริง ๆ สักครั้ง
และทั้งหมดมันก็เกี่ยวโยงและกลายเป็นปมปัญหา ที่แน่นขึ้น ๆ ทุกที ๆ เรารู้สึกว่ามันเป็นปมที่ใหญ่ขึ้น ๆ ทุกที ทุกที เราปล่อยให้มันเติบโตอยู่อย่างนั้น จนวันหนึ่งเราเริ่มรู้ว่า นั่นคือปัญหาของเรา และก็เป็นปัญหาที่หาเราสาเหตุไม่เจอเสียแล้ว

พ่อคะ การตัดสินใจของมีนวันนี้ ทำให้มีนนั่งร้องไห้ และก็นั่งเขียนจดหมายหาพ่อ พ่อเป็นคนแรกที่มีนนึกถึงในเวลานี้ พ่อไม่โกรธลูกสาวของพ่อคนนี้ใช่ไหมคะ มีนคิดว่าพ่อคงจะเข้าใจในสิ่งที่มีนทำ เพราะบางครั้งการยื้อใครบางคนไว้กับตัว ก็ไม่ได้หมายความเราจะมีความสุขได้ ต่างคนต่างเจ็บปวด แล้วเราจะกักขังตัวตนของเราเองรวมทั้งตัวตนของอีกคนที่เรารักเพื่ออะไรกัน มีนตัดสินใจเดินจากมาจากชีวิตเขา มีนยอมรับว่ามีนเจ็บแต่มีนไม่ได้เสียใจกับการตัดสินใจของตัวเอง มีนเลือกที่จะเก็บสิ่งดี ๆ ที่เราเคยมีให้กันในความทรงจำ ก่อนที่ภาพเหล่านั้นมันจะถูกลบเลือนไปด้วยความรู้สึกที่ไม่ดีเมื่อความขัดแย้งมันมันกลายเป็นรอยร้าวมันชัดเจนขึ้นกว่านี้ มีนยังมั่นใจคะพ่อ ว่าทางที่มีนเลือกเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้วสำหรับเราทั้งสองคน

พ่อไม่ต้องเป็นห่วงมีนนะคะ มีนเป็นลูกสาวพ่อ พ่อไม่เคยสอนให้มีนอ่อนแอ ถึงมีนจะเจ็บปวดอยู่บ้าง แต่มีนยังมองเห็นทางข้างหน้าที่มีนจะต้องก้าวไปคะพ่อ ทุกอย่างมันเป็นการตัดสินใจของมีนเอง มีนก็ต้องยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นให้ได้ มีนรู้ว่าพ่อคงเสียใจอยู่บ้าง ที่มีนเดินหันหลังให้ปัญหา พ่อคะมีนอยากให้พ่อรู้ว่ามีนพยายามอย่างที่สุดแล้วพยายามที่จะเดินหน้าเข้าสู้กับมันแต่มันมองไม่เห็นหนทางที่มันจะดีขึ้น พ่อเคยบอกไม่ใช่หรือคะ ปัญหาที่เกิดขึ้น เราสามารถแยกแยะมันได้ออกเป็น 2 ประเภท ประเภทแรก เป็นปัญหาที่เราเห็นว่าเราแก้ไขมันได้ ก็จงพยายามให้เต็มที่ที่จะแก้ไขมันและไม่ว่าผลมันจะออกมาเป็นอย่างไงเราก็ต้องยอมรับมัน เราอาจจะแก้ไขได้อย่างที่เราคาดหวัง .หรืออาจจะไม่ เพราะบางปัญหาที่เกิดขึ้นบางอย่างมันก็อยู่เหนือการควบคุมของเรา .. แต่มันเป็นปัญหาประเภทที่สอง ซึ่งเป็นปัญหาที่เราไม่สามารถที่จะแก้ไขใด ๆ ได้แล้ว ทางเลือกเดียวของเราที่เหลืออยู่ก็คือให้เรายอมรับมันเสีย เพราะบางทางเลือกก็ไม่ได้มีไว้เพื่อเรา

พ่อคะ ตอนนี้มีนอยู่ที่ตราด มีนขอเวลาอยู่กับตัวเอง อยู่กับทะเลที่มีนรัก สักสองสามวันนะคะ แล้วลูกสาวของพ่อจะกลับไปใช้ชีวิตเหมือนอย่างที่เคยเป็น ทำงาน และ ดำเนินชีวิตตามความฝันของตัวเองอย่างที่เคยเดินมา แต่ต่อไปชีวิตมีนจะไม่มีเขามาอยู่ข้าง ๆ มีนอีกแล้ว มีนจะต้องเดินคนเดียว แม้ทางข้างหน้ามันจะ เหงา จะเศร้า ไปบ้าง แต่มีนเชื่อคะพ่อ ว่ามีนเองต้องพาตัวมีนผ่านมันไปได้ ..มีนให้สัญญากับพ่อค่ะ

รักพ่อที่สุด
มีน



โดย : อัศสุชล : tou_lek@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 10 : 47 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com