Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

อัศสุชล >>

โลกของ "กันย์" :

โลกของ "กันย์"

ฉันมีโอกาสได้ไปเยี่ยมคนรู้จักคนนึงที่ “ศรีธัญญา” ใช่แล้วคุณไม่ได้อ่านผิดมันคือ “โรงพยาบาลศรีธัญญา” “กันย์” เข้ามาบำบัดอาการทางจิตที่นี่ได้ 2 เดือนกว่าแล้ว เท่าที่ฉันได้คุยกับกันย์ในวันนี้ กันย์มีความสุขอยู่ในโลกของตัวเอง โลกที่ไม่มีความโหดร้าย โลกที่ไร้วันพรุ่งนี้ โลกไร้การรอคอย โลกของความฝันที่กันย์สามารถบันดาลมันด้วยจิตใต้สำนึกของตัวเอง กันย์ดูมีความสุขอยู่ในโลกของความฝันใบนั้น และในโลกของความเป็นจริงหล่ะ “กันย์” เป็นใครกัน
“กันย์” สาวน้อยที่เกิดมาพร้อม ๆ กับการจากไปของผู้เป็นแม่…


และหลังจากนั้นไม่นานกันย์ก็ต้องสูญเสียพ่อเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ .. เมื่อพ่อจากไปภาระการเลี้ยงดูกันย์จึงตกอยู่กับอากง-อาม่า ..แต่เพราะกันย์เป็นผู้หญิง และเพราะความเชื่อเก่า ๆ ที่ว่า กันย์เกิดวันเดียว เดือนเดียว ปีเดียวแต่ต่างรอบกันกับพ่อ อากง-อาม่าจึงเชื่อว่าต้องเสียลูกชายคนเดียวไปเพราะ กันย์ ซึ่งดวงแรงกว่า … คงเพราะด้วยเหตุนี้ กันย์ จึงถูกเลี้ยงอย่างตามมีตามเกิด ไม่ค่อยได้รับความรัก ความใส่ใจเท่าที่เด็กผู้หญิงคนนึงพึงได้รับ…กันย์จึงกลายเป็นเหมือนเด็กขาดความอบอุ่นเรียกร้องหาความรักอยู่ตลอดเวลา

กันย์ เป็นเด็กเงียบ ๆ ไม่ค่อยสุงสิงหรือพูดจากับใคร กันย์มีโลกส่วนตัวของตัวเอง บ่อยครั้งที่กันย์ นั่งมองฟ้า มองน้ำ เพียงลำพังคนเดียว กันย์มีพรสวรรค์ในการเขียน เธอมีโลกตัวหนังสือเป็นของตัวเองโลกที่เธอสามารถเนรนิตสิ่งต่าง ๆ ได้มากมาย …

การเขียน เป็นงานที่กันย์ชอบ กันย์เขียนเรื่องราวต่าง ๆ ไว้มากมายแต่ทุกเรื่องราวของกันย์ล้วนปะปนไปด้วยคราบน้ำตา .. กันย์เคยสารภาพผ่านงานเขียนของตัวเองว่า โลกของเธอไม่เคยมีรอยยิ้ม โลกของเธอไม่เคยสวยใสเหมือนเช่นโลกในมุมมองของคนอื่น มันเป็นแค่โลกหม่น ๆ ในความรู้สึกของเธอเท่านั้น…

แล้ววันนึง มุมมองในการมองโลกของกันย์ก็เริ่มเปลี่ยนไป เมื่อมีใครอีกคนก้าวเข้ามาในชีวิตของกันย์ เค้ามอบความรักความอบอุ่นให้กับกันย์อย่างที่กันย์ไม่เคยได้สัมผัสจากใคร ..ความรักความอบอุ่นที่กันย์โหยหามาตลอดทั้งชีวิตที่ดำเนินมาของกันย์

โลกของกันเริ่มมีสีสัน เริ่มสดใส เริ่มอบอุ่น เมื่อความรักของกันย์เบ่งบาน …กันย์รักเค้าคนนั้น เท่า ๆ กันที่กันย์รักชีวิตของกันย์เอง กันย์ให้ทุกสิ่งทุกอย่างแก่เค้าคนนั้นเท่าที่ผู้หญิงอย่างกันจะให้ได้ … กันย์ให้เค้าไปทั้งตัว และ ทั้งหัวใจ …

วันนึง กันย์เริ่มรู้สึกถึงความปกติของตัวเอง…เริ่มสัมผัสถึงชีวิตน้อย ๆ ที่กำลังเกิดขึ้น กันย์ไปพบแพทย์เพื่อความแน่ใจของตัวเอง กันย์ท้องได้ 2 เดือนแล้ว …. กันย์ยิ้มรับกับชีวิตน้อย ๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีก 7 เดือนข้างหน้า กันย์ไม่คิดว่า มันเป็นเรื่องผิดของชีวิตคนที่ยังไม่ได้แต่งงานเพราะกันย์มีเค้าที่กันย์รัก และเค้าก็รักกันย์ การแต่งงานไม่ใช่สิ่งสำคัญในชีวิตของกันย์ ความรักของกันย์และเค้าต่างหากที่กันย์ให้ความสำคัญ

กันย์เริ่มหลงรักชีวิตน้อย ๆ ที่กำลังจะลืมตาขึ้นมาดูโลกในอีก 7 เดือนข้างหน้า กันย์เริ่มวาดฝันไว้มากมาย กันย์ฝันถึงครอบครัวที่แสนอบอุ่น พ่อ-แม่-ลูก… ครอบครัวเล็ก ๆ ที่อบอวนไปด้วยความสุข..

กันย์นัดพบเค้าเพื่อบอกเรื่องราวสำคัญนี้ ที่ร้านเดิมที่กันย์กับเค้ามาทานข้าวด้วยกันบ่อย ๆ …ร้านที่มีแต่ความทรงจำที่แสนสวยงาม …

“กันย์ ผมมีเรื่องที่ต้องบอกคุณ”
“กันย์เองก็มีเรื่องจะบอกคุณเหมือนกัน แต่คุณบอกก่อนก็ได้ค่ะ ”
“กันย์ กันย์ฟังผมดี ๆ นะ ผมแต่งงานแล้ว ผมกำลังจะมีลูกคนที่ 2 กับภรรยาผมในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ และภรรยาผมเค้ารู้เรื่องของกันย์แล้ว แล้วเค้าต้องการให้ผมเลิกติดต่อกับกันย์ ไม่อย่างนั้นเค้าและลูกจะไปจากผม ผมไม่อยากเห็นครอบครัวของตัวเองมีปัญหา ผมว่าเรื่องราวของเราควรจะจบลงสักที………………”

กันย์รับรู้ได้เพียงเท่านั้น สมองมันไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว ลุกขึ้นเดินออกจากร้านมาช้า ๆ

“ลูกจ๋า พ่อของลูกจากไปแล้ว แล้วเราสองคนจะอยู่อย่างไงกัน”

ภาพของครอบครัวแสนอบอุ่นของกันย์หายไปในพริบตา … ไม่จริง มันต้องไม่ใช่ เรื่องจริง

เปรี้ยง !!! เสียงดังสนั่น ร่างของกันย์ปะทะเข้าอย่างจังกับรถที่ขับมาด้วยความเร็วสูง ร่างของกันย์นอนแน่นิ่งอยู่กลางถนนและเต็มไปด้วยเลือด น้ำตาของกันย์ยังไม่ได้เหือดหายไปจากดวงตาเศร้า ๆ คู่นั้น

กันย์รู้สึกตัวอีกครั้งที่โรงพยาบาล ถามพยาบาลที่เข้ามาดูแลว่า
“คุณค่ะ ลูกกันย์ยังปลอดภัยใช่ไหมคะ”
“เราเสียใจด้วยค่ะ เราจำเป็นต้องรักษาชีวิตของคุณไว้”

เหมือนโลกดับลงไปตรงหน้า นี่หลักยึดหลักสุดท้ายของกันย์หลุดลอยไปแล้วหรือ …กันย์เหม่อลอย.. อย่างคนไร้แล้วซึ่งสติ…โลก หนอ โลก ทำไม ช่างโหดร้ายกับชีวิตน้อย ๆ ของผู้หญิงคนนี้ซะเหลือเกิน ……..





โดย : อัศสุชล : tou_lek@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 10 : 43 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com