Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

อัศสุชล >>

ร่ำสุรา กับ เพื่อนฝูง :

ร่ำสุรา กับ เพื่อนฝูง

หลังจากไม่ได้เจอะเจอกันนานโข เพราะต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันทำงานทำการต่างมีภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ ..ไม่รู้เหมือนกันว่าวันนี้มันเป็นโอกาสอะไร รู้แต่ว่ามันเป็นคืนวันศุกร์ที่แสนเงียบเหงาและคิดถึงเพื่อนฝูงเป็นที่สุด “ร้าน โอว์เล้ง “ ใช่หล่ะ โอว์เล้ง มังกรโบราญ ร้านของคนสนิทที่รู้จักคุ้นเคยกันมาแสนนาน ร้านนี้มักจะเป็นแหล่งรวมพลคนรักบรรยากาศของการร่ำสุราอย่างพวกเราเสมอ ๆ เฮ้อ!!!! ถ้าเข้าไปก็คงไม่เจอใครอยู่ดี ไม่ได้นัดใครไว้นี่หว่า …. เอ้ย!!! ไม่เป็นไรน่า เข้าไปนั่งเสพบรรยากาศสักพัก แล้วค่อยกลับบ้าน …. ว่าแล้วมือก็ไวอย่างสมองคิด เลี้ยวรถเข้าสู่ถนนที่คุ้นเคย แค่อึดใจก็พาตัวเองมาถึงร้านเก่า ร้านเดิมๆ ของเหล่าเพื่อนฝูง


ปิดประตูรถ เดินเข้าร้านด้วยความหวังว่าจะเจอะเจอกับเพื่อนฝูงสักคน “ เพี้ยง “
เจอเจ้าของร้านเข้ามาทักทายอย่างคนคุ้นเคย
“ ไอ้ไผ่หายหน้าหายตาไปไหนมาวะเนี่ย “
“ มันยุ่ง ๆ อะเฮีย ช่วงนี้ “
“ ก๊วนเรานั่งก๊งกันอยู่ 2 คนตั้งแต่หัวค่ำแนะ อยู่โต๊ะประจำนั่นแหละ “
โอ้ ขอบคุณพระเจ้า ……..คืนนี้คงเป็นคืนวันศุกร์ที่ไม่เงียบเหงาอีกแล้ว 
“ เอ้ย ไปไงมาไงวะ ไอ้ไผ่ ว่าจะไปจุดธูปเรียกหน้าร้านแล้วนะแก “
“ เออ ให้มันได้อย่างนี้ดิ มากันก็ไม่มีชวนกันมั้ง “
“ โทรไปบ้านแกเมื่อกี้ ป๊ะ บอกแกยังไม่กลับ โทรเข้ามือถือ แกก็ปิดนี่หว่า “
“ เออ ๆ ยังไง ฉันก็มาถึงนี่หล่ะ “
“ โซดา น้ำ เหมือนเดิม ใช่มะ ไอ้ไผ่ “
“ วันนี้ขอเป็น โค้กเย็น ๆ หล่ะกันวะ ไม่ค่อยอยากกินเหล้าวะ ช่วงนี้ “
“ ถึงว่าเมื่อกี้เฮียเล้ง เค้าบอกเหมือนกันว่า แกเปิดเหล้าไว้ขวดกินไปได้นิดเดียว แต่แกมาทีไร ก็สั่งแต่โค้กมากิน ฉันสองคนเลยเอามากินหล่ะ “
“ เออ กินไปเหอะ บอกเฮียเค้าไว้เหมือนกันว่า ถ้าพวกแกมา ก็ให้เอามากินซะ แล้วให้เฮียเค้าโทรบอกด้วยจะได้มานั่งคุยด้วย “
“ เฮ้ย หรือว่า มีใครห้ามแกกินเหล้าปะวะเนี่ย “
“ จะแปลงร่างเป็นนางในฝันของใครหรือไงวะ “
“ อย่างฉันเนี่ยนะ จะไปเป็นนางในฝันของใคร แกก็รู้นี่หว่า ใครจะคบฉัน เค้าต้องคบที่ตัวตนของฉัน อย่างนี้แหละ รับได้ก็รับ รับไม่ได้ก็บาย … “
“ เฮ้อ !! ฉันว่าแกต้องรีบไปจองหมู่บ้านคานทอง เฟสแรกไว้ก่อนเลยนะเนี่ย “
“ เออน่า มันเรื่องของฉัน “
“ อย่าเลยว๊าาาา ทำเก่งไปเหอะแกอะ …. ระวังเหงาตายก่อนได้แต่งนะโว้ย “
“ แผ่นดินนี้ถ้าไร้ชายที่พึ่งเชย ก็อย่ามีคู่เสียเลยจะดีกว่า”
“ มามุขนี้ อีกแหละ ไอ้ไผ่เอ้ย “
“ ไมวะ แกจะปิดตัวเองไปถึงไหน คนเก่าก็เลิกกันไปตั้งแต่ปีมะโว้หล่ะ ยังลืมไม่ได้อีกหรือไงวะ “
“ ถ้าฉันคิดจะมีเมื่อไหร่ ฉันจะรายงานพวกแกเป็นคนแรก ๆ เลยดีมะ “
“ เอ้ย แกไม่คิดจะมองพวก ๆ เดียวกันอย่างพวกฉันบ้างหรือ “
“ มาเวรเลยไอ้นี่ พวกแกอะ ฉันอนุรักษ์ไว้เป็นเพื่อนวุ้ย เลิกคิดจะเป็นอย่างอื่นไปได้เลย “
“ ฉันอุตส่าห์รอแกนะไอ้ไผ่ “
“ แกอย่ามาฟอร์มกะฉันเลย …. ไม่มีใครเอาแกก็บอกเหอะ “
“ ไอ้นี่ รู้ทันซะหมด “
“ เอ้ย รู้กันยัง ไอ้ข่า จะแต่งงาน “
“ จริงอะ ใครหลงผิดไปกะมันวะ “
“ จริงดิวะ ฉันจะหลอกแกทำป๊ะอะไรหล่ะ ตังค์ก็ไม่ได้ แต่งกะน้องริน เด็ก วิท-ยา อะ แกจำได้มะ“
“ เอ้ยนี่มันไม่ใช่สเปคมันเลยนี่หว่า อย่างไอ้ข่า มันต้อง เปรี้ยว ๆ เฉียว ๆ อย่างน้องรินอะ ดูเค้าดีงามเกินมันวะ ”
“ ปากแกเนี่ยนะ ไม่เคยเปลี่ยนจริง ๆ ”
“ มันว่าหญิงที่เอามาควงเล่น ๆ กะผู้หญิงที่เอามาเป็นแม่ของลูกมันผิดกัน”
“ เออ ก็ดีใจไปกะมันด้วย ที่เจอคนดี ๆ แต่สงสารน้องเค้าวะ จะทนมันได้ปะวะ”
“ไอ้ข่า มันได้ยิน สงสัยแกโดนเตะ”
“แหม แกก็อย่าไปบอกมันดิ มันไม่ได้มีหูทิพย์ซะหน่อย ”
“ แล้วงานการ แกเป็นอย่างไงกันบ้างวะ ”
“ ก็เรื่อย ๆ วะ เป็นมนุษย์เงินเดือนนี่หว่า ก็งี้แหละ แล้วแกหล่ะ ไอ้ไผ่ “
“ ฉันหรอ เออ ก็ดีวะ …แต่ว่าทำอีกซักพัก จะไปทำฟาร์มแล้ววะ “
“ ไมวะ ..เงินเดือนตั้งเยอะ ไม่เสียดายหรือไงวะ “
“ อยากทำอะไรเป็นของตัวเอง มั้งวะ … เบื่อทำงานทำเงิน ให้คนอื่น เต็มทีหล่ะ กะว่า จะค่อย ๆ ทำไปอะ คงไม่ทำอะไรใหญ่โตหรอก … แล้วก็รับ job ทำไปเรื่อย ๆ ด้วย …เดี๋ยวความรู้มันไหลลงคลองหมด“
“ เออ มีทางเลือกก็ดีวะ … เบื่อเหมือนกัน วัน ๆ แม่งเจอแต่จอ สี่เหลี่ยม ๆ แต่ไม่รู้จะไปทำไร “
“ เซ็งจัด ๆ อาจจะไปของานแกทำ “
“ เออ ให้มันเป็นรูปเป็นร่างก่อน ค่อยว่ากัน “
“ เอ้ย เดี๋ยวมีนา รวมกลุ่มขึ้นไปรีสอร์ทไอ้ไท กันดีกว่า …”
“ เออ ดี ๆ จะได้เจอะเจอกันบ้าง แม่งหายหัวกันไปหมดช่วงนี้ “
“ แหม เค้ามีครอบครัวกันหมดแล้ว อะไรจะอิสระ เสรี เหมือนพวกเราวะ “
………..
………..
“ เอ้ย !!! ไผ่ นักดนตรี เลิกหล่ะ แกขึ้นไปเดี่ยวกีต้าร์ ร้องเพลงให้ฟังหน่อยดิ “
“ เออ ๆ ไม่ได้ฟังแก ร้องเพลง เล่นกีต้าร์ นานแล้วว่ะ “
“ สนับสนุน เชียวนะแก … อย่าดีกว่าวะ เดี๋ยวแขกเฮียเค้าหนีหมด “
“ เค้าคงชินแกแล้วหล่ะ ฉันว่า … คราวก่อนโต๊ะอื่นมันยังขึ้นไปแจม กีต้าร์ กะแกเลยไม่ใช่หรือ “
“ เอาเหอะวะ วันนี้มีแขกอยู่ไม่กี่โต๊ะ “
“ ตาม สบายเลย ไผ่ “
“ อะ เฮีย เค้าเปิดช่องให้แกหล่ะ “
“ แก อยากฟังเพลงไรหล่ะ “
“ เพลงไร ก็ได้วะ ที่แก อยากร้องอะ “
“ เอาก็เอาวะ เฮียขอ –นุญาติ นะ “
“ เออ เอาเลย … เผื่อมีแมวมองมาเห็น จะได้มีน้องเป็นนักดนตรีกะเค้าบ้าง เอากีต้าร์เฮียไปเล่นก็ได้ปะ อยู่หลังเคาร์เตอร์ อะ เข้าไปหยิบเอาเองเลย “
“ ขอบคุณเฮีย “
…………………………..
………………………….
“ ฝีมือ ยังไม่ตกนี่หว่า ยังเล่นกีต้าร์ อยู่เรื่อย ๆ หรือ วะ “
“ อืมม ก็เล่นอะ รักมันนี่หว่า ถึงไม่มีโอกาสได้ศึกษามันจริงจัง ๆ ก็เหอะวะ สุขดี เวลาอยู่กะมัน “
“ ถ้าตอนนั้นได้เรียนอย่างที่ตั้งใจ ปานนี้คงเป็นนักดนตรี ไปหล่ะ … น่าสงสารฉันปะ “
“ สงสารแก สงสาร หมา ดีกว่าวะไผ่ “
“ ไอ้นี่ เอาเพื่อนไปเปรียบกะหมาได้ไงวะ “
“ ฉันแต่งเพลงไว้ให้พวกแกด้วย เหมือนสมัยที่ทำค่ายด้วยกันอะ ”
“ แกก็ทำ demo มาให้พวกฉันฟังบ้างดิ “
“ เออ ๆ ไว้ว่าง ๆ ก่อน จะทำไว้เปิดตอนงานศพฉันด้วย “
“ ดูมันพูด เดี๋ยวเตะ เปรี้ยงไปนอกร้านโน้นเลย”
“ แล้วตอนนี้แกยังคิดอยากเขียนหนังสืออยู่อีกเปล่า …. “
“ ก็แค่คิดวะ แต่ฝีมือไม่ถึง .. อย่างว่า กะว่าจะเขียน ๆ ไว้รวมเล่มแจกในงานศพเอาให้พวกแกเอาไปไว้หนุนหัวกัน “
“ ไอ้นี่ เดี๋ยวพ่อด่าให้ลืมทางกลับบ้านเลย “
…………………………….
“ งานค่ายของชมรม ติดต่อแกมาบ้างปะวะ ฉันว่าจะไปช่วยน้องมันซะหน่อย“
“เออ ๆ ก็ว่าจะไป ดีนะเฟ้ย รู้สึกดีวะ น้องมันยังนึกถึง “
“ น้องมันกระซิบ ฉันว่า จะเอาแกเป็นที่เคารพบูชา ในฐานะ ปู่ทวดของค่ายอะ ….. “
“ น้องมันว่า หรือ แกว่าไอ้ไผ่ “
“ ก็ว่าจะไปช่วยมัน ไประลึกถึงบรรยากาศเก่า ๆ “
“ แล้วใกล้ ๆ ค่อยว่ากันอีกที ต้องดูงานก่อน แต่อยากไปวะ “

แล้วเรื่องราว หลายต่อหลายเรื่องก็พรั่งพรู ผ่านบรรยากาศของการร่ำสุรา ที่อบอวนไปด้วยมิตรภาพ …. นับจาก สี่ทุ่ม ห้าทุ่ม เที่ยงคืน ตีสอง

“ เอ้ย แล้วเจอกันใหม่ ”
“ แกจะให้ฉันขับรถตามส่งแกไหมเนี่ยไอ้ไผ่ … ในฐานะที่เป็นหญิง เดี๋ยวจะหาว่าพวกฉันไม่ดูแล “
“ ไม่ต้องอะ ..ไม่งั้นฉันต้องขับรถไปส่งแกอีกรอบแน่เลย เป็นห่วงสวัสดิภาพของคนใช้ถนนร่วมกะแกว่ะ “
“ แหม แกนี่ ฉันไม่ได้เมา แค่ มึน ๆ “
“ เอ้ย ไผ่ แกกลับเหอะ เดี๋ยวฉันไปส่งมันเอง ..ปล่อยมันกลับคนเดียวเดี๋ยวไปมีเรื่องกะคนเก็บตังค์บนทางด่วงอย่างคราวก่อนอีก แล้วพรุ่งนี้ฉันค่อยมาเอารถ“
“เออ .. งั้นฉันกลับก่อนนะ “
“ขับรถดี ๆ นะโว้ย บอกป๊ะด้วยว่า .. ว่าง ๆ ฉันจะไปขอข้าวเย็นฟรี ๆ กิน “
“เออ แล้วจะบอกป๊ะให้ “
“ เฮ้ย !!! “
“ อะไรของแกอีกวะ “
“ ถามน้องแกด้วยว่าเมื่อไหร่ จะยอมใจอ่อนเป็นแฟนฉันซะที “
“ มันฝากบอกฉันมาว่า ชาติหน้าวะ “
“ เออ ๆ ถึงแล้วโทรบอกหน่อยนะโว้ย … จะได้ไม่ต้องห่วง “
“ ไม กลัวฉันขับรถชนเสาไฟบนถนนเพชรเกษมหรือไง “
“ ก็เพื่อนอย่างแก มันไม่ได้หาได้ง่าย ๆ ตาม 7-11 นี่หว่า ต้องอนุรักษ์ ไว้ก่อน “
“ เออ ฉันจะอยู่เป็นมิ่งขวัญ ของพวกแกไปอีกนาน ๆ“
“ ไปหล่ะ ถึงบ้านแล้วจะโทรไป “

………………………………………………………….
ฉันขับรถกลับบ้านด้วยรอยยิ้ม มิตรภาพของพวกเราไม่ได้เปลี่ยนไปเลยให้ตายเถอะ … นี่แหละน๊าาา ที่เค้าว่า ความรักของเพื่อนฝูงมันเป็นความรักที่ยั่งยืนเสมอ …..

ด้วยรอยยิ้มเต็มแก้ม




โดย : อัศสุชล : tou_lek@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 10 : 42 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com