Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

อัศสุชล >>

เปลี่ยนแปลง เปลี่ยนไป :

เปลี่ยนแปลง เปลี่ยนไป

วันนี้ฉันมีเวลาได้นั่งนิ่ง ๆ คุยกับตัวเองอยู่นาน นานพอที่จะทำให้ฉันจะตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง เกี่ยวกับเรื่องราวระหว่างเรา 3 คน… ฉันว่ามันคงถึงเวลาแล้วที่ฉันควรที่จะเดินจากมาเสียที ..จะได้ไม่มีใครต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้ ..ฉันเหนื่อย เหนื่อยเกินไปแล้ว เหนื่อยเกินไปที่จะยอมรับสิ่งต่าง ๆ ที่มันเกิดขึ้นระหว่างคำว่า ”เรา“
ฉันเคยรู้สึกคำว่า “เรา” ของเราชัดเจนเสมอมา .. เราเคยเป็นกำลังใจที่ดีของกันและกันมาตลอด แต่แล้ววันนึง ความสงสารของคุณก็พาใครบางคนเข้ามาระหว่างเรา ฉันรับรู้ด้วยความรู้สึกว่าความสำคัญของฉันกำลังลดลงทุกที ๆ ในขณะที่ฉันมองเห็นเธอคนนั้นชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ และภาพของความเป็นเราก็เริ่มจางลง จางลง เช่นกัน .. ความสงสารของคุณทำให้อีกคนได้รับการเอาใจใส่ดูแลมากขึ้น ๆ มากเสียจนฉันลองถามตัวเองว่า


ถ้าฉันดูอ่อนแอเช่นนั้นบ้างคุณจะดูแลฉันเช่นเค้าตอนนี้ไหม??? แต่นั่นก็เป็นแค่ความคิดที่มันเกิดขึ้นในหัวสมองที่ตรองผ่านความน้อยอกน้อยใจออกมา ..แต่ความเป็นจริงฉันยังคงเป็นฉัน ฉันยังคงไม่ชอบให้ใครหรือคุณได้มองเห็นความอ่อนแอของตัวเอง ทั้งที่จริง ๆ แล้วฉันก็อ่อนแอได้เท่า ๆ กับผู้หญิงคนอื่น ๆ ร้องไห้เสียใจได้เท่า ๆ กัน เพียงแค่คุณหรือใครไม่เคยได้รับรู้หรือสัมผัสมันก็เท่านั้น…
วันนี้ฉันนั่งร้องไห้เพียงลำพัง นี่แหละผู้หญิงเข้มแข็งในสายตาคุณ นั่งร้องไห้ให้กับการหันหลังเดินจากคุณมาทั้งที่ความรักที่เคยให้คุณไม่ได้ลดน้อยลงเลย… แต่ผู้หญิงคนนี้มันเจ็บปวดกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นเกินจะรับได้แล้ว มันเริ่มรู้สึกสงสารตัวเองเป็นที่สุดที่ยอมให้คนอื่นเอาความรู้สึกของตัวเองเหวี่ยงไปทางโน้นทีทางนี้ที..สุดท้ายมันก็หันกลับมามองและบอกตัวเองว่าเราทำร้ายความรู้สึกของตัวเองมากเกินไปแล้ว คงถึงเวลาที่เราจะต้องหยุดทุกอย่างแล้ว …
ฉันไม่เคยโทษคุณหรือโทษใครที่อีกคนก้าวเข้ามา ถ้าฉันจะโทษ ฉันคงโทษที่โลกกลม ๆ ใบนี้ เพราะโลกหมุน ทำให้เวลาเปลี่ยน เวลาเปลี่ยน คนก็เปลี่ยน ตัวฉันเองก็คงต้องเปลี่ยน เปลี่ยนแปลงเพื่อนสิ่งใหม่ที่จะเข้ามาในชีวิต .. เปลี่ยนเพื่อหวังเพื่อฝันของฉันที่ยังคงมีอยู่….
ขอให้คุณโชคดีกับก้าวต่อไปของคุณ สักวันคุณก็คงลืมฉัน และฉันเองก็เช่นกัน สักวันฉันก็จะลืม .. ถึงมันจะไม่ใช่วันนี้ หรือ วันพรุ่ง แต่คำว่า “สักวัน” ของฉันมันก็ไม่ได้ยาวนานนัก ฉันไม่คิดว่าฉันจะลืมคุณได้สนิทเหมือนลบคุณออกไปจากความทรงจำ.. แต่ฉันต้องการเพียงแค่วันนึงที่ฉันคิดถึงคุณแล้ว ฉันไม่รู้สึกเจ็บปวด ไม่รู้สึกอยากร้องไห้ ไม่รู้สึกหมดแรง ไม่เสียดายเวลา ไม่เสียดายความรู้สึกดี ๆ ที่ให้คุณไป เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับฉัน…
ขอบคุณสำหรับทุกสิ่ง ขอบคุณที่ทำให้ฉันรู้ว่า “รักนิรันดร์” มันไม่มีอยู่จริงในโลก ความศรัทธาของฉันก่อนหน้านี้มันเป็นเพียงแค่เรื่องเพ้อเจ้อไร้สาระ เพราะตราบใดที่โลกยังคงหมุน ทุกอย่างมันจะยังคงต้องเปลี่ยนแปลง แต่จะเปลี่ยนไปในรูปแบบไหน แบบที่เราอยากให้เป็นหรือเปล่านั่นก็อีกเรื่องนึง ….แต่ที่แน่ ๆ มันยังมีการเปลี่ยนแปลง และอะไรต่อมิอะไรก็ยังคงเปลี่ยนไป ขึ้นอยู่กับว่ามันจะเปลี่ยนไปในทางที่เราเห็นว่าดีขึ้นหรือ เลวร้ายลง ก็เท่านั้น …..

“กลับไปเป็นฉันคนเก่า ที่เหงาในบางคราว แต่ไม่เคยต้องร้าวราน หรือต้องร้องไห้ให้ใคร”



โดย : อัศสุชล : tou_lek@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 10 : 39 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com