Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

อัศสุชล >>

เพื่อนเก่า...ความเหงา...ที่คุ้นเคย :

เพื่อนเก่า...ความเหงา...ที่คุ้นเคย

“เหนื่อยจัง วันนี้”
เปล่าจ้า…ฉันไม่ได้ไปวิ่ง 4 x 100 เพื่อช่วงชิง สถิติ กับใคร ๆ เค้าหรอก (ไม่สามารถ) ที่ว่าเหนื่อย ๆ เนี่ย มันเหนื่อยกับการงานที่ทำอยู่ตอนนี้ซะมากกว่า เฮ้อ !!!! (อาการถอนหายใจอย่างแรง) นานแค่ไหนแล้วหนอที่ไม่ได้อยู่กับตัวเองอย่างวันนี้ นานเท่าไหร่แล้วหว่าที่ไม่ได้คุยกับตัวเอง…
“เราทำงานหนัก ทำงานเยอะไปหรือเปล่าช่วงนี้”
“เหนื่อยไหม”
“ใกล้จะโอเวอร์โหลดหรือยัง”
อืมม !!! ทำงานจนลืมไปซะแล้วว่า ยังมีความสุขกับงานที่ทำอยู่ไหม มารู้ตัวอีกทีตอนนี้ก็เหนื่อยกับงานซะจนลืมไปแล้วว่า ยังรักงานที่ทำอยู่นี่หรือเปล่า … เอ !!! งานที่ทำอยู่ตอนนี้เป็นงานที่ตัวเองรักขนาดไหนน๊าา ?????


ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วลองนั่งนิ่ง ๆ กินกาแฟอุ่น ๆ แล้วมานั่งคุยกับตัวเองดูสักวันดีกว่าเนอะ!! หันซ้ายแลขวา ..รู้สึกวันนี้บรรยากาศเป็นใจนะนี่ .. ดูอึมครึม มืดฟ้า มัวฝนพิกล … นั่นแน่ … เจ้าความเหงา แวะมาทักทายกันอีกแล้ว “สวัสดีเจ้าเพื่อนเก่า” มามะ มาคุยด้วยกัน ….

ความเหงา : เหนื่อยเกินไปแล้วหล่ะสิเนี่ย ถึงเกิดอาการนี้ ทำงานนี้มานานเท่าไหร่แล้วเนีย

me : เอ๊ะ !!! กี่ปีหว่า … เอาเป็นว่าเริ่มนับตั้งแต่เรียนจบแล้วกันเนอะเพราะตอนเรียน
เนี่ยรับงานมาเป็น partime หรือไม่ก็รับเป็น job มาทำก็เลยไม่รู้จะนับยังไง 3 ปีสำหรับชีวิตการงานในบริษัทของนายกฯ ที่รวยที่สุดของสยามประเทศ(ก่อนโยนหุ้นให้ภรรยา และ ลูกชาย) และเกือบ ๆ 4 ปีเต็มกับบริษัทที่ทำอยู่ตอนนี้

ความเหงา : กว่า 7 ปีกับการทำงานอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์วันละ 8 ชั่วโมง รันทดจังเนอะ

me : ใครว่า 8 ชั่วโมงกันหล่ะ ประเมิณการทำงานของเราต่ำจังเลยเพื่อน

ความเหงา : แล้วจริง ๆ ทำงานวันละกี่ชั่วโมงเนี่ย

me : ไม่รู้สิ แต่บางวันเราก็นั่งอยู่หน้าจอ จนลืมไปว่า นี่มันกี่โมงแล้ว นี่มันกลางวันหรือกลางคืน บางทีเราก็ทำงานมันวันทั้งวัน หรือบางที ก็อีกทั้งคืน…

ความเหงา : ทำไมต้องทุ่มทุนสร้างซะขนาดนั้นหล่ะ คิดว่าตัวเองเป็นซุบเปอร์แมนที่มีพละกำลังเหนือ มนุษย์ธรรมดาคนอื่น ๆ หรือไง

me : ไม่รู้เหมือนกันอะว่าทำไม ..ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกัน

ความเหงา : แสดงว่าเวลาที่เราไม่เจอกันนี่ นายก็สาระวนอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ตลอดเลยหล่ะสิ

me : บางทีเวลาที่เราอยู่หน้าจอ ฉันก็นึกถึงนายนะความเหงา แต่ก็บอกกับตัวเองอะว่ายังยุ่งอยู่ อย่าเพิ่งทักทายกับนาย

ความเหงา : เราว่านายทำงานมากไปนะ

me : หลายคนก็บอกเราอย่างนี้แหละ แต่ทำไงได้หล่ะ เรายังมีภาระที่ต้องรับผิดชอบ ที่สำคัญเรายังมีฝัน มีหวัง ที่เรายังไม่ได้ทำอีกตั้งเยอะ

ความเหงา : นายเบื่อเราไหม เวลาที่เราแวะเข้ามาทักทายเราบ่อย ๆ

me : ไม่หรอกน่า…ก็นายน่ะเพื่อนสนิทเรา เมื่อก่อนเราเคยกลัวนายนะ นายเชื่อไหม?

ความเหงา : จริงหรือที่นายว่านายกลัวเรา เราเห็นนายทักทายเราบ่อยจะตาย…

me : จริง ๆ นะ ความเหงา …แต่หลัง ๆ เนี่ยเรากลับรู้สึกชอบนายนะ เพราะนายทำให้เรารู้จักตัวเอง ได้เรียนรู้และได้พิจราณาตัวเองมากขึ้น ยิ่งตอนที่เค้าจากไปใหม่ ๆ นะ เราก็รักที่จะทักทายนาย และพานายไปไหนมาไหนด้วยเสมอ ๆ

ความเหงา : เพราะอย่างนี้หรือเปล่า นายถึงทำแต่งาน
me : เราว่าไม่นะ เราว่าเพราะตัวเราเองมากกว่า เราทำงานก็เพราะเราอยากทำ แต่พอทำ ๆ ไปเราก็เริ่มแยกแยะไม่ออกเหมือนกันว่า ทำเพราะรักที่จะทำ หรือทำเพราะความรับผิดชอบที่มีต่อมัน

ความเหงา : เวลาเราทำงานเราเห็นนายมี ความสุขดีออก

me : เราสนุกกับสิ่งที่เรากำลังทำมั้ง เราว่างานที่เราทำมันเป็นงานที่ท้าทายดี ถึงมันจะต้องนั่งอยู่แต่หน้าจอ แต่มันก็มีอะไรสนุก ๆ ให้ได้คิด และ ค้นหา

ความเหงา : นายแน่ใจหรือ

me : แน่ใจซิ …แต่เราก็ยังเป็นคนอะนะ ไม่ใช่เครื่องจักร…ถึงเวลาก็คงต้องพักบ้าง หยุดใช้สมองไปชั่วขณะ …อยู่นิ่ง ๆ กับตัวเองสักพัก

ความเหงา : เราสนับสนุน ความคิดของนายนะ บางทีเราก็ไม่อยากให้นายมาสนิทสนมอะไรกับเรามากหรอก เรากลัวนายจะเป็นโรคซึมเศร้า เอาแค่บางวัน บางเวลาก็พอแล้วที่เราจะมาทักทายกัน

me : อืม บางทีฉันก็ลืม ๆ นายไปนะ ยิ่งเวลาที่ฉันอยู่กับงาน หรือ อะไรสักอย่างที่ฉันสุขใจ ฉันก็จะลืม ๆ นายไปเหมือนกัน

ความเหงา : ดีแล้ว บางทีเราเห็นนายยิ้ม นายหัวเราะ เราก็แอบ ๆ เข้าไปหลบในซอกในหลืบกลัวว่านายจะหันมาเห็นเราแล้วนายจะเข้ามาทักทายเราอีก

me : อะฮ่า!!! ความเหงา.. นายเชื่อไหม.. บางทีเราอยู่ในวงล้อมของผู้คนมากมาย มีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า แต่เจ้ากรรมให้ตายดิ้น เราก็ดันนึกถึงนาย

ความเหงา : ว๊าาาา นายนี่…. จะเข้ารับรางวัล “ขี้เหงาอวอร์ด” ประจำปีนี้หรือไงเนี่ย

me : นายไม่เชื่อเราหรือ มันเป็นอย่างนั้นจริง ๆ แล้วเราว่านะ มีคนอีกหลายคนที่เค้ารู้สึกคล้าย ๆ กับเราแต่เค้าจะยอมรับความจริง หรือเปล่าก็เท่านั้น

ความเหงา : บางคนเค้ามองเราเป็นสิ่งเลวร้าย ไม่อยากเจอะเจอในชีวิต

me : สำหรับเรา เรากลับคิดว่านายเป็นเพื่อนนะความเหงา

ความเหงา : จริง ๆ แล้วเพื่อนนายออกจะเยอะ

me : ก็จริงนะ แต่บางทีก็ไม่เหมือนนาย บางทีเพื่อนบางคนก็ทำให้เราเสียความเป็นตัวเอง แต่นายทำให้เรารู้จักตัวเอง อย่างน้อยนายก็ทำให้เรารู้ว่าผู้หญิงบ้า ๆ อย่างเราก็เหงาเป็น

ความเหงา : เราดีใจที่นายคิดอย่างนั้น แต่เราก็ยังยันยืนคำเดิม ว่าอย่ามาทักทายกับเราบ่อยนัก..เพราะบางครั้งเราก็ทำให้นายเสียน้ำตา …เราอยากเห็นนายยิ้ม นายหัวเราะมากกว่า

me : ได้สิ …แต่เรายังไม่ทิ้งกันใช่ไหม ..ไว้เราว่าง ๆ เราก็กลับมาทักทายกันเหมือนเดิม

ความเหงา : งั้นตอนนี้ นายก็ยิ้มให้ตัวเองซะนายไม่ได้เดียวดายเพียงลำพัง แต่นายยังมีเรา … กาแฟของนายหมดแก้วแล้ว …นายเสียเวลากับเรามาตั้งนาน นายกลับไปทำหน้าที่ของนายเถอะ มีงานอีกตั้งเยอะ มีฝันมีหวังที่นายยังไม่ได้ทำ รอนายอยู่นะ

me : ok ขอบใจนะที่แวะมาทักทายกัน

ความเหงา : บ๊าย บาย จ้า แล้ววันไหนที่โลกของนายเริ่มเปลี่ยนเป็นสีหม่น ๆ เราจะแวะมาทักทายนายอีก

me : ได้เลย โชคดีเพื่อนเอ้ย…

ความเหงา : แต่เราว่านาน ๆ เราเจอกันทีก็ดีนะ เราเริ่มเบื่อหน้านายซะหล่ะ

กริ๊งงง กริ๊งงงง !!!! “สาย 3 คุณถิรพัฒน์ จาก SCI Logic ค่ะ”

me : อะฮ่า ถึงเวลาที่เราต้องทำหน้าที่ของเราแล้ว และก็ถึงเวลาที่เราจะต้องร่ำลานายด้วย หมดเวลามานั่งเหงาของเราแล้ว โชคดีเจ้าความเหงา “เพื่อนเก่า” ที่คุ้นเคย …



โดย : อัศสุชล : tou_lek@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 10 : 38 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com