Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

อัศสุชล >>

แสงแรกของชีวิต :

แสงแรกของชีวิต

“ผมแนะนำให้คุณเอาใจใส่ดูแลคนไข้ให้มาก ๆ นะครับ เวลาของเขาเหลืออยู่ไม่มากนัก”
“ขอบคุณค่ะอาหมอ ที่บอกความจริงให้ทราบ รบกวนอาหมอเท่านี้นะคะ สวัสดีค่ะ”

ฉันกดปิดโทรศัพท์มือถือเพื่อตัดบทสนทนากับแพทย์ที่คุ้นเคยมานานกว่าสองปีหลังจากได้คำตอบเกี่ยวกับอาการป่วยของคน ๆ หนึ่ง ฉันไม่มีกระจิตกระใจที่จะสนทนาใด ๆ ให้ยืดยาวกว่านี้อีกแล้ว วางโทรศัพท์มือถือในมือลงบนโต๊ะข้างตัวอย่างไม่ได้ให้ความสนใจอะไรกับมันอีก ความอ่อนล้าเข้ามากล่าวทักทายฉันอย่างไม่ได้เชื้อเชิญ สมองหนักอึ้งเหมือนกำลังจะหยุดการสั่งการใด ๆ

“นี่มันใกล้ถึงเวลาของการสูญเสียอีกครั้งในชีวิตของฉันแล้วหรือ”
“นี่ความพยายามของฉัน มันไม่อาจยื้อเวลาต่อไปได้อีกแล้วใช่ไหม”
ฉันยังคงนั่งอยู่ที่เดิมและหยิบเอาบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าสะพาย ควันจาง ๆ จากมวนบุหรี่ที่ถูกจุดขึ้นมีให้เห็นอยู่เนืองๆ บุหรี่มวนแล้วมวนเล่าถูกจุดขึ้นจากหนึ่งเป็นสอง สาม และ สี่ ฉันนั่งมองรูปภาพของเขาผ่านควันจาง ๆ ของบุหรี่ ภาพลายเส้นที่ฉันบรรจงวาดอย่างตั้งใจที่สุดในชีวิต ภาพที่ฉันเพิ่งวาดมันเสร็จก่อนหน้านี้เพียงไม่กี่นาที เรื่องราวมากมายผ่านเข้ามาอยู่ในความคิด น้ำตารื้นและเริ่มรินไหล ความเหนื่อยล้า ท้อแท้ แทรกซึมเข้าไปทุกอณูของความรู้สึก


ฉันจำได้ว่า เมื่อหลายปีก่อนฉันเคยร้องไห้แทบขาดใจ เมื่อวันหนึ่งฉันต้องสูญเสียคนสำคัญที่สุดคนหนึ่งไปจากชีวิต แต่ความรู้สึกสูญเสียของฉันก็ถูกทดแทนด้วย ความรัก ความหวังดี ความห่วงใย การเอาใจใส่ดูแลจากเขาคน ๆ นี้ ทุกครั้งที่ฉันรู้สึกว่าโลกนี้ไม่มีที่เหลือพอให้สำหรับฉันได้ยืน วันที่อ่อนล้า ทดท้อ จนแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงที่จะก้าวเดินอีกแล้ว คนแรกที่ฉันมองเห็นและหยิบยื่นกำลังใจให้ฉันเสมอมาก็คือ เขาคน ๆ นี้ เขาไม่เคยเรียกร้องสิ่งใดจากฉัน เขาต้องการเพียงให้ฉันเข้มแข็งและอยู่ได้ในสังคมทุกวันนี้เท่านั้น

เขาซึ่งเป็นเหมือนกับแสงแรกของดวงอาทิตย์ที่ฉันมองเห็นในยามที่ชีวิตฉันมืดมนอยู่ในราตรีกาล แต่นับจากนี้แสงแรกของดวงอาทิตย์ในชีวิตฉันกำลังจะจางหายไป ตลอดเวลา 2 ปีที่ผ่านมาฉันพยายามอย่างที่สุดที่จะยื้อแสงสว่างของชีวิตฉันให้อยู่กับฉันนานเท่านาน แต่วันนี้ เวลานี้ ฉันคงต้องยอมรับความจริงแล้วว่านี่มันเย็นย่ำ จนใกล้เวลาที่ดวงอาทิตย์ดวงนี้จะลับลาไปจากโค้งฟ้าของชีวิตฉันแล้ว

ดวงอาทิตย์ดวงเดิมบอกกับฉันเสมอว่า ถ้า ณ วันหนึ่งที่เขาต้องจากไป ขอให้ฉันเข้าใจในกฎของธรรมชาติ กฎของชีวิต ที่มีเกิดก็มีดับสูญไปตามกาล อย่าได้ฝืนกฎแห่งธรรมชาติ อย่าได้ยึดยื้อเวลาของเขาเลยมันไม่มีประโยชน์ใด ๆ เลยมีแต่จะเหนื่อยเปล่า เพราะเมื่อเวลานั้นมาถึงเขาคงเหนื่อยล้าจนไม่สามารถส่องแสงนำทางชีวิตให้ฉันหรือใครได้อีกแล้ว และนั่นก็หมายถึงว่า ณ เวลานั้นฉันจะต้องมีแสงสว่างที่เกิดขึ้นมาจากใจฉันเองที่จะฉุดตัวเองให้ลุกขึ้นมาจากความทดท้อ สิ้นหวัง เขาเชื่อมั่นว่าฉันทำได้ และเชื่ออีกว่าในวันหนึ่งฉันจะต้องเป็นแสงแรกในชีวิตของใครอีกหลาย ๆ คนท่ามกลางการดำเนินไปของชีวิต

บุหรี่มวนสุดท้ายที่ฉันมีอยู่ถูกจุดขึ้นมาสูบ พร้อม ๆ กับความสับสนในความคิด นี่ฉันควรจะยอมรับความจริงที่กำลังจะเกิดขึ้น หรือว่าฉันควรจะหลอกตัวเองและยึดยื้อเวลาเพียงให้แสงสว่างนี้อยู่กับฉันต่อไป ฉันควรยื้อ หรือว่าฉันควรจะหยุด ฉันอยู่กับความหวังที่จะเห็นแสงสว่างเจิดจ้านี้ต่อไป แต่เขากลับเหนื่อยล้ากับการต่อสู้กับโรคร้ายลงไปทุกขณะ อ่อนแรงลงไปทุกที ๆ

เวลาผ่านไป ขณะที่ฉันยังคงนั่งอยู่ที่เดิมมองภาพเดิมภาพนั้นนิ่งนาน ภาพลายเส้นที่ฉันใช้เวลาวาดเพียงน้อยนิดแต่กลับเป็นภาพที่ฉันเก็บรายละเอียดของภาพได้มากที่สุดทั้งที่ไม่มีเขามานั่งเป็นแบบอยู่ตรงหน้า ภาพซึ่งเขาร้องขอให้ฉันวาดให้มาเนิ่นนาน แต่ฉันกลับวางเฉยจนกระทั่งวันนี้ ฉันหยิบดินสอขึ้นมาลงเส้นบนกระดาษอย่างตั้งใจ…”ภาพของพ่อ” ภาพของผู้ชายคนเดียวที่เป็นเหมือนแสงแรกของดวงอาทิตย์ในชีวิตของฉัน แสงสว่างที่ฉันไม่อยากให้ห่างหายไปจากโค้งฟ้าของชีวิตของฉันเลย





โดย : อัศสุชล : tou_lek@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 10 : 24 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com