Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

ธีรนันท์ >>

กระดังงา :

กระดังงา

[ 06.00 น.]
ลมฤดูฝนพัดเฉื่อยฉิว โบกยอดกระดังงาซึ่งพึ่งแตกยอด ปลิวไสว ดอกกระดังงาสีเหลืองเข้ม
เราร่วมกันปลูกมัน แต่ฉันดูแลมันเพียงผู้เดียว ดอกกระดังงาไม่ต้องการคนดูแล ฉันเช่นกัน
ฉันเข้มแข็ง
ฟ้าสีเงิน เมฆสีขาว ความเหงา คนเหงา
`หากความฝันสามารถไขว่คว้ามาได้ง่าย ๆ ก็คงไม่มีความจริงใด ๆ ในโลกเหลืออยู่แล้ว`
วันนี้ฉันต้องทำอะไรตามใจตัวเองเสียบ้าง หลังจากที่ต้องตามใจคนอื่นมานานแสนนาน
นานหลายปีแล้ว
ตั้งแต่ย่างเข้าสู่วัยวันที่ธรรมชาติสร้างให้มีความต้องการความอบอุ่นทางธรรมชาติ
ปีนี้ฉันอายุ 18 แล้วสิ่นะ ถึงเวลาแล้ว
ดอกกระดังงาสีเหลืองเข้ม มือสีขาว ดอกระดังงาบนฝ่ามือสีขาว
ความสวยงามของดอกกระดังงาบนฝ่ามือสีขาว สายตาที่คร่ำโลกจับจ้อง
ความรู้สึกของการหยุดนิ่งแห่งสรรพสิ่ง ลมจากปากกระทบดอกกระดังงา
ดอกกระดังงาขยับเพียงอึดใจก็หยุดนิ่ง
ดอกกระดังงา กระดังงาแตกยอด ฉันบนม้านั่งไม้ บ้านไม้หลังเก่า ความรู้สึกที่เคยมีเรา
`เขาบอกให้ฉันใจกว้าง ยอมรับสิ่งที่เขาทำ รับให้ได้ ถ้ารับไม่ได้ ก็ช่วยไม่ได้`
ฉันโตแล้ว ฉันรู้ว่าสิ่งใดควร ไม่ควร ฉันเดินจากเขามาโดยที่ไม่เหลียวหน้าไปมอง
เช้านี้ไร้เสียงโทรศัพท์ เขาโทรมาปลุกฉันทุกวัน วันนี้ฉันลุกขึ้นได้ด้วยตัวฉันเอง
ฉันภุมิใจ
[ 09.00 น.]
ฉันพาตัวเองออกจากบ้านเดินเตร่ตามริมฟุตบาท สองข้างทางมีร้านอาหารเคลื่อนที่เต็มไปหมด
แทบไม่มีที่จะให้วางเท้าก้าวไป อาหารอิสาน ส้มตำ ข้าวเหนียว ไก่ย่าง อาหารไทย ต้มยำปลา
ปลาดุกลุยสวน ปลาเก๋า [อาหารจีน ฝรั่ง อิตาเลี่ยน แขก] ไม่มีที่นี่
วันนี้ฉันจะตามใจตัวเอง`
เมื่อวานมีเขาเคียงคู่ เมื่อคืนฉันปล่อยตัวเองให้เมามาย ฉันสัญญากับตัวเอง
`ฉันขอเสียใจเพียงค่ำคืนเดียว` `พรุ่งนี้ฉันจะแข็งแกร่ง`
ฉันเลือกร้านอาหารอิสาน ข้าวเหนียว ตำถั่วฝักยาว ไก่ย่าง เปิบเข้าปาก รสชาติแปลกลิ้น
ให้ความรู้สึกซู่ซ่า `ชีวิตฉันควรจะเป็นเช่นนี้`
เป็นครั้งแรกที่ฉันกินเมื่อก่อนฉันเคยรังเกียจ เพราะคิดว่าคนอิสานสกปรก
เวลานี้ฉันมองโลกอย่างที่มันควรจะเป็น อะไรที่กินได้ฉันกิน
อะไรที่กินไม่ได้ฉันก็พยายามจะทำให้มันกินได้
`พี่สาวอร่อยอ่ะ เอามาอีกจาน ตำถั่วอ่ะ ข้าวเหนียวจานด้วย`
สายตาหญิงชายหลายคู่จ้องมองฉันด้วยอาการขบขัน ปนเอ็นดู
เขาคงไม่เคยเห็นคนไทยกินอาหารอิสาน ฉันชอบจังเลยสายตาเช่นนี้
ต่างกับสายตาลึกลับคู่นั้น `ไม่เอาน่าอย่าไปนึกถึงเขา เข้าใจไหม
มันจบตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว`
[ 13.00 น. ]
ฉันกระโดดขึ้นรถเมล์ ที่แน่นขนัด อากาศร้อนอบอ้าว แต่ฉันไม่สนใจ มีที่ว่าง 3 ที่
แต่ฉันเลือกที่จะยืน ยืนหันหน้าไปทางคนขับรถ ฉันยิ้มให้เขาทางกระจกรถ เขายิ้มตอบ
รถเมล์วิ่งด้วยความเร็ว 1 กิโลเมตรต่อชั่วโมง เพราะรถราในกรุงเทพไม่เอื้ออำนวย
ฉันไม่อนาทรหรอก กระเป๋ารถเมล์เป็นชายวัยกลางคน เสื้อสีเขียว กางเกงดำ กระบอกตั๋ว
`ก๊อบแก๊บ ก๊อบแก๊บ`ดังตลอดเวลา ฉันยื่นเหรียญห้าบาทให้เขาบอกไม่ต้องทอน เขามองหน้า
ฉันยิ้มจริงใจ เขาทอนให้ บาทห้าสิบสตางค์ ฉันรับมาแล้วยัดไว้ที่กระเป๋ากางเกงเขา
`ขอโทษนะคะ ได้ค่าแรงเท่าไร`
`160 บาทต่อวัน แล้วได้เปอร์เซนต์อีกร้อยละเจ็ดครับ`
`ลำบากน่าดูนะคะ`
`ก็ต้องทนครับ เรามันคนจน`
ฉันชอบจังเลยกับคำว่า `ทน` ที่ออกจากปากเขา
มันให้ความรู้สึกแตกต่างจากคำคำเดียวกันที่ออกจากปากนายกรัฐมนตรีหลายคน
ที่ออกมาประกาศนโยบายให้ประชาชนอดทนต่อเศรษฐกิจที่ย่ำแย่
แต่ตัวเองก็พยายามที่จะกอบโกยเพื่อหลีกเลี่ยงกับคำคำนี้ รถเมล์สุดสาย ฉันหลงทาง
ฉันเดินดิ่งไปสู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ซึ่งใกล้กับป้ายรถเมล์ที่ฉันลงไม่ไกลนัก
[16.30 น.]
ร้านกาแฟริมแม่น้ำ กอผักตบชวาลอย ล่องเข้าหาฝั่งยามเมื่อเรือแล่นผ่าน
ขยะจำพวกถุงพลาสติก โฟม เกาะกับผักตบชวา หรือว่ามันต้องการที่พึ่ง
หรือว่าฉันต้องการที่ยึดเหนี่ยว ฉันถึงต้องมาที่นี่
กาแฟดำ แม่น้ำ ฟ้าโศรก คนเศร้า อารมณ์เหงา
` โธ่เอ๋ย ความเข้มแข็ง เจ้าหลอมละลายไปกับสายน้ำหรือไร
อย่าให้ความเหงามันเข้าปกคลุมจิตใจสิ่ เคยได้ยินไหมที่เขาพูดกันว่า
"อารมณ์เหงาทำให้เกิดอารมณ์อย่างอื่นตามมามากมายนับไม่ถ้วน ทั้งดีและไม่ดี
ส่วนมากจะไม่ดี" เข้มแข็งเข้าไว้ อย่าให้ใครเขาดูถูกได้ `
ฉันนั่งละเลียดกาแฟดำ นั่งมองผักตบชวาพัดไปมาระหว่างที่เรือเร็วแล่นผ่าน
ลอยล่องอย่างไร้หลักแหล่ง บางกอเกาะกันเป็นกลุ่มก้อน
ถุงพลาสติถุงหนึ่งติดอยู่ที่กลุ่มผักตบชวา ให้ความรู้สึกแปลกประหลาด
แม้แต่สิ่งมีชีวิตจำพวกพืชก็ยังมีการแบ่งแยกชนชั้นวรรณะอย่างเห็นได้ชัด คนรวย คนจน
คนดี คนเลว สังคมตราเขาให้เป็น หรือว่าเขาอยากเป็นโดยสันดาน
หรือว่าสื่อเป็นเครื่องสนับสนุนให้เขาอยากเป็น บางครั้งในระหว่างเช้าก่อนไปทำงาน
ฉันนั่งละเลียดกาแฟดำพร้อมกับอ่านหนังสือพิมพ์
การฆาตกรรมบางอย่างก็เกิดจากการที่สื่อหนังสือพิมพ์นั่นแหละมาสนับสนุน
ความคิดของเขาที่เกิดขึ้นอยู่แล้วแต่ยังไม่แน่ใจเมื่อเห็นคนอื่นทำก่อนทำให้
เขาเกิดความคิดอย่างแรงกล้ามากขึ้น อารมณ์เศร้าโศรก กลายเป็น ความเคียดแค้น
เพราะเขาไม่รู้จะหาวิธีแก้ไขอย่างไร
เขาไม่ได้ถูกปลูกฝังให้รู้จักวิธีการเผชิญหน้ากับปัญหาอย่างท้าทาย
แต่โดยมากมักจะกระทำการอย่างใดอย่างหนึ่งที่รุนแรงเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหานั้น
ฉันไม่ทำอย่างนั้นแน่ ฉันมีวิธีการของฉันเอง เอาเถอะน่าถึงเวลาก่อนเถอะแล้วจะได้รู้กัน
อีตาบ้า
ความมืดมิดโรยตัว ฉันอยู่กับตัวเองมานานพอแล้ว
หลังจากที่เรียกบริกรเก็บค่าใช้บริการเรียบร้อยแล้ว ฉันลุกขึ้น มองไปสู่แม่น้ำอีกครั้ง
กอผักตบชวายังคงลอยฟ่อง
[19.00 น. ]
ฉันเลือกเรียกรถเท็กซี่ เพราะกลับบ้านไม่ถูก เปิดประตูถามคนขับบอกจุดหมาย คนขับยิ้ม
ฉันยิ้มเขิน ๆ รถเลี้ยวซ้ายเข้าตรอกข้างหน้าประมาณห้าสิบเมตร
เลี้ยวขวาเข้าซอยอีกซอยหนึ่ง ถึงแล้วเหรอนี่ 35 บาทยังไม่กระดิกเลย
`ไม่รู้จริง ๆ ค่ะว่ามันอยู่ใกล้แค่นี้เอง`
`ไม่เป็นไรคับ เราคนไทยด้วยกันต้องช่วยเหลือกัน`
แล้วรถเมล์พาเราอ้อมมาตั้งแต่เมื่อไรอ่ะ ไม่เข้าใจ
ฉันต้องท่องกรุงเทพให้ละเอียดกว่านี้แล้ว ฉันจมปลักกับความรู้สึกบ้า ๆ
นี้มาตั้งนานเพิ่งรู้ว่ามีสิ่งที่เราควรจะรู้ที่เรายังไม่รู้อีกมากมาย
เอาล่ะวันนี้ฉันเข้มแข็ง
พรุ่งนี้ฉันจะอดทนไม่ให้ความอ่อนแอเข้าแทนที่ความเข้มแข็งที่เป็นอยู่ขณะนี้
[ 19.15 น. ]
หลอดนีออนบนเสาไฟฟ้าทางเข้าบ้านส่องแสงสลัวเลือน ดอกกระดังงา ร่วงหล่นบนพื้นดินสีเทาซีด
ฉันหยิบมันขึ้นมา ประกบมือสองข้างขยี้ดอกกระดังงา แบมือสองข้างออก
สูดเอากลิ่นของมันเข้าไป ชื่นใจจังเลย เมื่อก่อนฉันไม่ชอบกลิ่นของมัน
ขณะนี้ฉันชอบมันและทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัวฉัน
แม้กระทั่งความรู้สึกที่ฉันเกลียดที่สุดฉันก็ยังชอบมัน..ฉันชอบบรรยากาศ
และอารมณ์ในขณะนี้จัง

** `กระดังงา` เขายืนรอฉันอยู่หน้าบ้านพร้อมดอกกระดังงาในมือที่แข็งแรง
เขาประคองมือทั้งสองที่มีดอกกระดังงาสดใหม่เพิ่งเก็บจากต้น ยกขึ้นสูดดม
ขาฉันแข็งทื่อ ไม่มีเรี่ยวแรงแม้จะก้าวต่อไป กำแพงแห่งความดื้อรั้นทลายลง
ฉันฟุบลงกับพื้น ดอกกระดังงาตกอยู่ที่พื้นสีเทาซีดข้างตัว
ฉันพ่ายแพ้ใจตัวเองครั้งที่ร้อยแปดสิบ ทำไมฉันต้องชื่อ กระดังงา

ธีรนันท์
15 มิย. 46 10.00 – 12.30



ธีรนันท์ : peop_y@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 12 : 40 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com