Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

ธีรนันท์ >>

รักเงียบ :

รักเงียบ

เธอจากไปแล้ว พร้อมกับคนที่เธอรัก พร้อมสายตา ที่สื่อถึงความรู้สึกพิเศษ คงเวทนามากกว่าอย่างอื่น
ธีรนันท์ : เขียน peop_y@hotmail.com

มาอีกแล้ว ตรงเวลเป๊ะ ป้ายรถเมล์ที่เดิม เรายืนเคียงคู่กัน ให้ความเงียบเป็นบทสนทนาระหว่างเรา มีเพียงสิ่งนี้เท่านั้นที่จะสื่อถึงเรื่องราวของเราได้ดีที่สุด ผมก็แค่เป็นนักศึกษา และเป็นนักภาษาศาสตร์พิเศษที่ไม่ค่อยจะได้ใส่ใจกับเพศตรงข้ามเท่าใดนัก แต่เมื่อเธอเดินเข้ามาในชีวิต เลือกจะยืนอยู่เคียงข้างผม ในบางขณะเวลา ทำให้ผมได้เข้าใจว่า เวลาที่สูญเปล่าไปของผมนั้นมากมายเหลือเกิน แต่ไม่เป็นไร เพียงมีเธอข้าง ๆ นักศึกษาซึ่งไม่รู้ว่าเธอเรียนอยู่ที่ใด ผมก็พึงใจยิ่งแล้ว รถเมล์มาแล้ว ดูเหมือน ไม่ว่าจะทำอะไร ใจเราจะตรงกันไปเสียหมด ผมเดิน เธอเดิน ก้าวขึ้นรถเมล์ปรับอากาศก้าวพร้อมกัน ประตูมีเพียงประตูเดียว ผมแสดงความเป็นสุภาพบุรุษให้เธอขึ้นก่อน เธอได้ที่นั่ง ผมได้ที่ยึดเหนี่ยวใกล้ ๆ เธอ มีเพียงความเงียบเท่านั้นที่ปกคลุมชั้นบรรยากาศบนรถเมล์ ผมส่งเธอลงรถด้วยสายตา เมื่อเธอถึงจุดหมาย ผมต้องเลยอีกสี่ห้าป้ายถึงจะลง แต่เวลากลับ ถึงแม้ผมจะได้ขึ้นรถก่อนเธอ แต่อีกสี่ห้าป้ายต่อมา ก็จะมีเธอยืนอย่างโดดเด่นอยู่ตรงป้ายรถเมล์ เธอขึ้นรถมา ที่นั่งเต็ม ผมลุกขึ้นให้เธอนั่ง เอื้อมมือจับราวเหล็กด้านบนยึดเหนี่ยวร่างไว้ เราลงพร้อมกันพร้อมความเงียบ ผมยืนอยู่อึดใจหนึ่ง ส่งเธอพ้นสายตา จึงเดินกลับที่พัก จะให้ผมคิดยังไง นี่ก็สามเดือนเข้าแล้ว ที่เราต่างก็ใช้รถเมล์เป็นพาหนะแห่งความเงียบ สื่อถึงเรื่องราวแห่งความรู้สึกระหว่างเรา ความรู้สึกแห่งรักก่อตัวขึ้นในจิตใจของผมเต็มเปี่ยมแทบทะลักล้นแล้ว และคิดว่าเธอคงเป็นเช่นกัน
"รักนะรักมาก อยากบอกว่ารักยิ่งกว่าสิ่งไหน และจะรักเธอตลอดไป ชั่วชีวันนั้นแตกสลาย มลายเป็นผุยผง"
ผมสื่อความรู้สึกออก ทางสายตาเธอรับรู้ด้วยสายตาเช่นกัน วันนี้เธอมาตรงเวลาเป๊ะ แต่มาพร้อมชายหนุ่ม รูปร่างหน้าตาดีมีสง่าราศรีกว่าผมแตกต่างกันร้าวฟ้าและดิน จะให้ผมรู้สึกยังไง ก็ผมพูดไม่ได้ จะให้ผมทำอย่างไร ผมเพียงส่งสายตา และใช้ความเงียบเป็นสื่อเรื่องราวแห่งความรู้สึก ผมไม่ได้อยากเป็นเช่นนี้นี่ เธอจากไปแล้ว พร้อมกับคนที่เธอรัก พร้อมสายตา ที่สื่อถึงความรู้สึกพิเศษ คงเวทนามากกว่าอย่างอื่น วันนี้ผมไม่ไปเรียนหรอก ภาษาบ้าบออะไรกัน ทำมือทำไม้ หยุดทำใจสักวัน

22 ก.พ. 47



ธีรนันท์ : peop_y@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 12 : 35 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com