Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

จันทร์เสี้ยวกับเกลียวคลื่น >>

หยาดน้ำตายามราตรี :

หยาดน้ำตายามราตรี

หยาดน้ำใสๆไหลพรูลงมาเป็นสาย อาบแก้มของฉันอยู่เงียบๆ
ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครเห็น ความมืดยามค่ำคืนบดบังใบหน้า
แสงสีนวลจากดวงจันทร์ส่องกระทบหยาดน้ำตาสะท้อนเป็นประกาย
ระบายความอัดอั้นในใจ ที่ไม่ต้องการให้ผู้ใดรับรู้
ไม่ต้องบีบ ไม่ต้องเค้น
ทุกสิ่งปลดปล่อยออกมาจากภายใน ทันทีที่ได้หลบพ้นจากสายตาผู้คน

สิ่งที่ฉันได้ยิน สิ่งที่ฉันได้รับฟัง ภาวนาว่าเป็นเพียงฝันไป
"ดวงจันทร์...สหายรัก...เธอเพียงผู้เดียวเท่านั้นที่รับฟังฉัน
โปรดอย่าเคือง ที่วันนี้ฉันมีน้ำตา และอาจพาให้ดูเศร้าโศก
แต่มิต้องกังวลหรอกสหาย ยามใดที่ดวงอาทิตย์ทอแสงบนฟากฟ้า
ฉันจะกลับมามีรอยยิ้ม ฉันจะร่าเริงสดใส และจะไม่มีใครรู้ได้เลย
ว่าฉันเคยปวดร้าวเพียงใดในยามค่ำคืน

กลางวัน ผู้คนสับสนวุ่นวาย ใส่หน้ากากเข้าหากัน เล่นละครตบตา
ทำตัวให้เป็นคนน่าคบหา พูดจาไพเราะอ่อนหวาน เสแสร้งกันต่อไป
ยามวิกาลนี่แหละทำให้หลุดพ้น จากวังวนแห่งความวุ่นวาย
ความสงัดเงียบครอบคลุมทั่วทุกบริเวณ เฉกเช่นที่เป็นอยู่นี้
ได้ปล่อยใจให้เป็นไปอย่างที่ควรเสียที ระบายความรู้สึกที่มีทางน้ำตา...

จันทร์เจ้าเอ๋ย มีสิ่งหนึ่งที่ฉันยังสงสัย สิ่งที่ฉันทำไปเพื่อคำว่ารักนั้นมากมาย
แต่เหตุอันใดสิ่งที่ได้มาคือความว่างเปล่า
เฝ้ารัก เฝ้ารอ เฝ้าห่วงใย แล้วสิ่งใดที่ฉันได้คืนมา...
แล้ววันหนึ่งฉันก็ตระหนักได้ว่า คงเพียงพอแล้วกับสิ่งที่ฉันทำไป
พยายามทำใจให้ลืม เมื่อพบเจอได้แต่ฝืนยื้มไปอย่างนั้น
หลอกตัวเองว่าไม่มีความทรงจำอะไรในวันวาน
แต่ความเจ็บระบมร้าวรานกลับมิอาจปิดบังทางสายตา
นี่เป็นเหตุที่ทำให้คืนนี้ฉันแอบมาร่ำไห้ ฉันท้อใจกับสิ่งที่เป็นอยู่
แต่ถึงอย่างไรฉันจะต้องมีแรงต่อสู้ กับวันพรุ่งนี้และวันข้างหน้าต่อไป..."

กล่าวคำอำลาจากดวงจันทร์ ฉันก็มานั่งพรรณนากับตัวเอง....
ฉันเหนื่อยเหลือเกิน อยากจะพิงกายซบไหล่ใครสักคน
อยากสวมกอดใครคนหนึ่ง บางครั้งอยากให้ใครผู้นั้นเป็นบิดรมารดาผู้ให้กำเนิด
เมื่อพบหน้าท่าน ฉันเองปฏิเสธไม่ได้ว่าใจร่ำร้องเหลือเกิน
แต่ไหนเลยจะทำได้ ท่านเหนื่อยมาตลอดวัน มิต้องการให้ท่านมาเหนื่อยใจเพราะฉันอีก
ฉันจ้องมองลึกลงไปในดวงตา เห็นความเหนื่อยล้าที่ไม่แพ้ฉัน
ใครหนอใครกัน ช่างทำกับพ่อแม่ฉันได้ลงคอ..

ท่านเองจะมองเห็นไหม ท่านจะสังเกตอะไรในดวงตาฉันหรือเปล่า
ท่านจะรู้บ้างไหมว่าตอนนี้ฉันกำลังโศกเศร้า จากหลายสิ่งที่รุมเร้าภายในจิตใจ
ฉันหลบสายตาจากพ่อและแม่ เดินเข้าห้องนอน หรี่ไฟที่ส่องแสงทิ่มดวงตานั้นลง
ทิ้งกายโทรมๆลงบนที่นอนอ่อนนุ่ม แต่ใจฉันกลับร้อนรุ่ม ไม่สงบเสียที
จู่ๆน้ำตาก็ไหล ปลดปล่อยมันออกไปอีกครั้ง ปล่อยโฮออกมาดังๆ
ไม่มีใครจะมารับฟัง ว่าฉันต้องการสิ่งใด...

อีกคืนที่ต้องอยู่กับความเงียบเหงา อีกคืนที่ต้องมีน้ำตา
อีกคืนที่ไม่มีใครรับฟัง อีกคืนที่ฉันยังไม่มีใคร...อีกคืนที่ผ่านพ้นไปในชีวิต...




โดย : จันทร์เสี้ยวกับเกลียวคลื่น : gink_crazy_clash@maildozy.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 14 : 1 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com