Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

จันทร์เสี้ยวกับเกลียวคลื่น >>

ความเหงา ความคิดถึง :

ความเหงา ความคิดถึง

ความเร็ว100กม./ชม. กับถนนมอเตอร์เวย์ เป็นทางยาวสุดลูกหูลูกตา
มุ่งหน้าไปยังจังหวัดชลบุรี ถนนถูกกลืนไปกับความมืดยามค่ำคืน
ไฟส่องทางดวงแล้วดวงเล่าผ่านไปวูบวาบเหมือนภาพที่ฉายซ้ำไปมา
พ่อหาวเป็นระยะๆ คงเป็นเพราะความอ่อนเพลียที่เกิดจากการขับรถ
แม่และน้องชายของฉันหลับไปตั้งแต่ตอนเริ่มเดินทางแล้ว
ฉันรู้สึกได้ถึงความเงียบที่ครอบคลุมอยู่ทั่วทุกอณูของรถคันนี้
ได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์ของรถที่กำลังขับเคลื่อน
ในขณะที่ฉันจ้องมองฝ่าความมืดออกไปยังนอกหน้าต่างอยู่นั้น
จู่ๆฉันก็เกิดรู้สึกหวิวๆในช่องท้อง ความเหงาล้นปรี่ขึ้นมาตีบตันที่ลำคอ
และในที่สุดฉันก็มีน้ำตาไหลรินลงมาช้าๆ...ฉันนั่งร้องไห้เงียบๆ
ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมาจากลำคอ
ฉันไม่มีเหตุผลอื่นใดนอกเหนือไปจาก"ความเหงา"...

พ่อไขกุญแจเข้าห้องพัก ฉันช่วยพ่อขนข้าวของสัมภาระเข้ามาเก็บไว้ในห้อง
พ่อล้มตัวลงนอนบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้า
ในไม่ช้าทุกคนก็ปฏิบัติตาม ฟังจากเสียงกรนของพ่อที่นอนเตียงถัดไป
ฉันเดาว่าพ่อคงจะหลับสนิทไปแล้ว
ฉันยังคงนอนไม่หลับ...แม้เปลือกตาจะปิดลง แต่จิตใจกลับฟุ้งซ่าน
ไม่อาจรวมให้เป็นหนึ่งเดียวได้ ...ฉันคิดถึงใครบางคนที่ฉันจำใจต้องจากมา
ฉันคิดถึงใครบางคนที่ถือเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของฉัน
ณ เวลานี้ ฉันรู้สึกราวกับว่าฉันขาดอะไรไปสักอย่าง
เพราะคนที่เข้ามาเติมเต็มชีวิตของฉัน บัดนี้อยู่ห่างไกลกันหลายกิโลเมตร
เฮ้อ! ไกลแสนไกลจริงๆ...
และในที่สุดฉันก็มีน้ำตาไหลรินลงมาช้าๆ...ฉันนอนร้องไห้เงียบๆ
ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมาจากลำคอ
ฉันไม่มีเหตุผลอื่นใดนอกเหนือไปจาก"ความคิดถึง"...

ตะวันทอแสงสีทองบางๆจับที่ขอบฟ้า ทุกคนยังคงนอนอุตุอยู่บนเตียง
มีเพียงฉันเท่านั้นที่ออกมายืนสูดอากาศบริสุทธิ์อยู่ที่ระเบียง
ด้วยความสูงจากพื้นดินชั้นที่สิบเจ็ดของคอนโดฯ
ทำให้มองเห็นความกว้างใหญ่ไพศาลของผืนน้ำทะเลได้อย่างชัดเจน
มีประกายระยิบระยับส่องแสงมาจากคลื่นน้ำ เสียงคลื่นแว่วมากเบาๆกับสายลม
ในขณะที่ฉันได้ชื่นชมกับความงามของธรรมชาติยามเช้า ณ แห่งนี้
และจะได้ท่องเที่ยวไปทั่วจังหวัดเป็นระยะเวลาหนึ่งเดือนเต็ม
เขาคงจะนอนจับไข้อยู่ที่บ้าน...แล้วใครจะช่วยดูแลเขาแทนฉันล่ะ
ใครคอยเตือนให้เขาทานยา พักผ่อนมากๆ ดื่มน้ำเยอะๆ เขาจะดูแลตัวเองได้ไหมนะ?
ฉันรู้ว่าเขาคงจะได้เรียนหลักสูตรการปฐมพยาบาลหลักสูตรเดียวกันกับฉัน
แต่ก็นั่นแหละ ฉันก็ยังอดห่วงเขาไม่ได้อยู่ดี...
ความห่วงใยแทรกซึมเข้าไปเกาะกุมหัวใจของฉัน
และในที่สุดฉันก็มีน้ำตาไหลรินลงมาช้าๆ...ฉันยืนร้องไห้เงียบๆ
ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมาจากลำคอ
ฉันไม่มีเหตุผลอื่นใดนอกเหนือไปจาก"ความห่วงใย"...

น้ำทะเลเซาะหาดทรายเป็นแนวยาว พระอาทิตย์ใกล้จะลาลับขอบฟ้าแล้ว
พ่อแม่และน้อง นั่งทานอาหารทะเลอยู่บนเสื่อที่ปูไว้อย่างประณีต
ฉันลุกออกมาเดินเล่นคนเดียว สายลมพัดมาเอื่อยๆ
หากมีเสียงดนตรีบรรเลงเบาๆก็คงดีไม่น้อย มีกล้องมาถ่ายสักตัวก็คงไม่เลว
ฉันก้มลงไปหยิบกิ่งไม้ที่ตกอยู่ใกล้ๆ เอามาใช้เขียนลงบนผืนทราย
แทนปากกาและกระดาษ และน้ำทะเลก็ซัดกลบถ้อยคำบางคำไป
ฉันนั่งขีดๆเขียนๆอยู่นาน จนความมืดเข้ามาบดบังถ้อยคำต่างๆไป
ฉันหยุดเขียนเพราะมีเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือของฉัน
ฉันรับสายด้วยคำทักทายที่พูดจนติดปาก.....
"ฮัลโหล" เสียงจากปลายสายบ่งบอกให้รู้ว่าเป็นเขา
และเมื่อฟังจากน้ำเสียง ฉันเดาว่าเขาคงจะดีขึ้นมากแล้ว
เขาบอกให้ฉันไม่ต้องเป็นห่วง เขายังคงจำหลักสูตรการปฐมพยาบาลได้ดี
นั่นสินะ.....ฉันก็คิดอยู่แล้วว่าเขาน่าจะจำได้
เขาบอกว่า เขาเองก็เหงาอยู่เหมือนกัน
ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนเป็นควายที่ขาดนกเอี้ยงมาคอยเลี้ยงดู
"บ้า!" ฉันว่าเขาเบาๆ เขามักเป็นเช่นนี้เสมอ ทำให้ฉันยิ้มและหัวเราะได้ทุกสถานการณ์
ก่อนจะวางสาย เขาพูดคำๆหนึ่งออกมาเบาๆ เบาจนกระทั่งเกือบถูกกลบด้วยเสียงคลื่น
แต่ฉันก็ยังคงได้ยินถ้อยคำที่แสนไพเราะนั้นได้อย่างชัดเจน
ความตื้นตันเกิดขึ้นในใจอย่างท่วมท้น เชื่อมระยะทางอันไกลห่าง
ให้รู้สึกราวกับว่าอยู่ใกล้กันเพียงเอื้อมมือ ฉันยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้า
และในที่สุดฉันก็มีน้ำตาไหลรินลงมาช้าๆ...ฉันยืนร้องไห้เงียบๆ
ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมาจากลำคอ
ฉันไม่มีเหตุผลอื่นใดนอกเหนือไปจาก"ความรัก"...



โดย : จันทร์เสี้ยวกับเกลียวคลื่น : gink_crazy_clash@maildozy.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 24 ธ.ค. ปี 2006 [ เวลา 13 : 59 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com