Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

ตัวโง่งมอันดับหนึ่ง >>

ไมตรี...ที่เบื้องล่าง :

ไมตรี...ที่เบื้องล่าง

ข้ามึนงง
หัวข้าปวดแทบจะระเบิดออก
ข้ารู้สึกตัวแต่หลับตาต่อไปโดยมิได้คิดจะลืมตาขึ้นอีก
แต่ครู่หนึ่งข้าก็พบว่าข้าทำไม่ได้

ข้ารู้สึกมวนท้องอย่างยิ่ง
โลกที่ข้าคุ้นเคยกลับกลายเป็นบิดเบี้ยว
ข้าหยีตารับแสงที่ส่องเข้ามาในจักษุ ที่คล้ายจะซ้ำเติมอาการปวดหัวให้หนักกว่าเดิม
ตอนนี้ในสมองข้าคิดเพียงแต่จะไปบีบคอเจ้าคนที่แนะนำน้ำนรกนี้ให้แก่ข้า

"นี่ ๆ เป็นอะไรรึเปล่าจ๊ะ ป้าว่าเข้ามาดื่มชาสักถ้วยน่าจะดีขึ้นนะ"
ข้าเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียง ก็พบหญิงกลางคนรูปร่างผอมสูง หน้าตาเปล่งปลั่งผู้หนึ่ง
เธอยิ้มให้ข้าอย่างอบอุ่น
ไม่ทราบว่าทำไม....
แต่น้ำแข็งในหัวใจข้าเริ่มละลายอย่างรวดเร็ว...

ข้าตอบรับคำเชิญของหญิงวัยกลางคนแปลกหน้าทั้งที่ยังงุนงง
เธอพาข้าเข้าไปในบ้านหลังเล็กๆ หลังหนึ่ง
เธอยัดชาอุ่นๆในแก้วดินเผาเล็กๆใส่มือข้า แล้วเดินไปจัดการกับหม้อ กระทะ จานชามในครัวโดยไม่ได้สนใจข้าอีก

ตึง! ตึง!! ตึง!!!

เสียงเท้าห้าคู่กระแทกบันไดดังมาจากด้านบน ข้ารีบยกมือปิดหูเพราะในขณะนี้แม้แต่เสียงเบาๆก็คล้ายสามารถทำอันตรายเยื่อแก้วหูของข้าได้
หญิงวัยกลางคนเอ็ดเสียงเขียว แต่เสียงฝีเท้านั้นก็มิได้เบาลงแต่อย่างใด
ครู่เดียวเจ้าของเท้าทั้งสิบก็ไปยืนล้อมรอบตัวหญิงกลางคนผู้มีแก้มปลั่งปลั่งนั้น พร้อมกับส่งเสียงดังเซ็งแซ่

"อย่าส่งเสียงดังไปสิจ๊ะ วันนี้เรามีแขกนะ"เธอบอกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พลางพยักเพยิดมาทางข้า

โดยไม่ทันตั้งตัว... หน้าเล็กๆทั้งห้าก็มาอยู่เบื้องหน้าข้า พร้อมกับตากลมแป๋วทั้งสิบ

"สวัสดี..."ข้าพูดขึ้นอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรกับเด็กชายหญิงทั้งห้าดี

"น้าชื่ออะไรคะ?"เด็กหญิงตัวน้อยที่อยู่ด้านหน้าสุดเอ่ยถาม

"อย่าเพิ่งกวนน้าเค้าสิจ๊ะเด็ก ๆ "หญิงวัยกลางคนผู้นั้นถือถาดซึ่งมีถ้วยซุปและนมอุ่นๆ ควันฉุยมาวางตรงหน้าข้า พร้อมกับรอยยิ้ม

"ไปเล่นข้างนอกกันดีกว่านะเด็กๆ"เธอบอกเด็กๆพร้อมกับหยิบลูกบอลโยนแกว่งไปมาอย่างคล่องแคล่ว เด็ก ๆ พากันส่งเสียงเห็นด้วย แล้ววิ่งหัวเราะร่าตามเธออกไปด้านนอก ทิ้งให้ข้าอยู่เพียงลำพังในบ้าน

ข้ามองออกไปทางหน้าต่าง ดูเด็กๆและหญิงผู้นั้นเล่นบอลกันอย่างรื่นเริงท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆของยามเช้า

หากช่วงชีวิตที่ผ่านมาของข้าเป็นกลางคืน
ช่วงเวลานี้คงเป็นรุ่งอรุณอันอบอุ่น

ราวกับข้าเพิ่งจะรู้ว่า แสงแดดนี้อบอุ่นมากเท่าใด เจิดจ้าถึงเพียงไหน
แม้ตอนนี้ข้ายังไม่พ้นไปจากความโดดเดี่ยว
แต่แสงอาทิตย์ยามอรุณรุ่งของวันนี้... ก็ได้ทำให้ข้าได้เห็นอะไรๆชัดเจนขึ้น...
ผู้คนที่ข้าเคยปฏิเสธ...หรือคิดว่าข้าเคยถูกปฏิเสธ แท้จริงแล้วก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนัก
ความมืดมนของข้ามิได้มาจากสิ่งใด....มันเป็นกรงที่ข้าสร้างมากักขังตนเองไว้ ด้วยนึกว่ามันเป็นเกราะกำบัง

ข้าเพียงกลัว...ที่จะเผชิญหน้า

แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่า...
ข้า...มิได้อยู่บนโลกนี้เพียงลำพัง...


โดย : ตัวโง่งมอันดับหนึ่ง : the_first_stupid@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 28 ต.ค. ปี 2009 [ เวลา 9 : 41 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com