Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

ตัวโง่งมอันดับหนึ่ง >>

กระบี่กลางทะเลทราย(3) :

กระบี่กลางทะเลทราย

(3)

เด็กหนุ่มรู้สึกตัวขึ้น หัวของมันยังหนักอึ้ง ลำคอแห้งผาก เรี่ยวแรงของมันก็ไม่เหลือสักหยาดหยด แม้แต่เผยอเปลือกตาขึ้นก็ยังลำบากอย่างยิ่ง ดังนั้นมันจึงได้แต่หลับตารับรู้ถึงแรงสะเทือนที่ลำตัวและแขนที่แกว่งไปมา หัวโยกเยกตามจังหวะก้าวเดินของเท้าทั้งสี่ สัมผัสถึงผ้าหยาบๆที่พันร่างกายมันไว้ป้องกันฝุ่นทราย ทั้งลมร้อนๆที่พัดเอาทรายมาปะทะใบหน้าส่วนที่ยังไม่ถูกผ้าคลุมไว้ สัมผัสถึงขนหยาบๆของตัวที่แบกมันอยู่
มันอยู่ที่ใด? คำถามเพิ่งผุดขึ้นในห้วงความคิดที่อ่อนล้า หูก็สัมผัสถึงเสียงฝีเท้าของคนสองคนที่เดินอยู่ใกล้ๆ
สองคนนั่นเป็นใคร? มันนึก พยายามลืมตาขึ้นแต่ก็ถูกทรายพัดใส่ จนลืมไม่ขึ้นอีก
มันได้แต่เงี่ยหูฟัง และรับสัมผัสจากผิวกายเช่นนี้อยู่นาน จนมันตกเข้าไปอยู่ในห้วงความคิดของตนเองในที่สุด
แล้วมันก็ต้องออกจาห้วงความคิดอันยาวนานของตน เมื่อได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วหนึ่งดังขึ้น
"อาจารย์ ข้าคิดว่าเรามาถึงหมู่บ้านแล้ว?"
"อืม..."เสียงอีกเสียงหนึ่งตอบ"เราไม่พักที่นี่ วันนี้เราควรเข้าเมืองได้แล้ว แต่เราแวะเติมน้ำเสบียงสักหน่อยก็ได้"
"ข้าจะไปดูลาดเลาก่อน"เสียงเจื้อยแจ้วนั้นห่างออกไปจากเดิม
ครู่หนึ่งคนอีกผู้หนึ่งก็เดินสาวเท้าตามไป
"เป็นอย่างไรบ้าง..."เสียงไพเราะนั้นก็อยู่ห่างออกไปเช่นกัน"...อา..."
แล้วทุกอย่างก็เงียบงันไปครู่ใหญ่ สักพักหนึ่งจึงค่อยได้ยินเสียงฝีเท้าของคนสองคนเดินกลับมา
เด็กหนุ่มต้องการทราบว่าเรื่องราวใด จึงฝืนลืมตาขึ้นจนได้ แต่ที่มันเห็นกลับมีเพียงแผ่นหลังที่โศกเศร้าของเด็กหญิงผู้หนึ่ง มือข้างหนึ่งดึงผ้าที่คลุมหัวให้คลุมต่ำลงมาอีก มืออีกข้างดึงสายจูงบังคับหัวอูฐหันไปอีกทาง
"ข้าเพิ่งรู้ว่ามีอะไรที่แห้งแล้งไม่มีที่สิ้นสุดยิ่งกว่าทะเลทราย"เสียงเจื้อยแจ้วเปลี่ยนเป็นเคร่งครึม"น้ำใจคนนี่มัน...."
เสียงพูดขาดห้วงไปแทนที่ด้วยเสียงสะอื้นเบาๆ
"อ้วงยี้ เจ้าร้องไห้หรือ...ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่หมดหวังต่อน้ำใจผู้คนอย่างที่เจ้าพูด...เจ้าเคยพูดไว้มิใช่หรือ ว่า น้ำใจคนเป็นสิ่งที่เต็มเปี่ยมได้ไม่สิ้นสุดยิ่งกว่ามหาสมุทร...โอ ข้าไม่น่าพาเจ้ามาที่เยี่ยงนี้ด้วยเลย"
"ไม่หรอกอาจารย์..."เสียงเจื้อยแจ้วนั้นขาดเป็นห้วงๆ แต่ทว่ายังมั่นคง"ข้าพอใจที่ได้มาที่นี่...ข้าสามารถผิดหวังต่อน้ำใจผู้คนเท่าไหร่...ข้าก็สามารถศรัทธาในน้ำใจผู้คนได้เท่ากัน...ข้าควรรู้จัก..."
เสียงขาดห้วงไปนาน อีกเสียงหนึ่งถอนหายใจเฮือกใหญ่
"ข้าไม่ทราบว่าข้าเป็นอาจารย์เจ้าได้อย่างไร ข้าไม่เข้าใจเจ้าเลยสักนิด ...มานี่เถอะอ้วงยี้ ให้ข้าจูงม้าเอง"
เด็กหนุ่มมอง ร่างสตรีสองนางโอบกอดกันเดินต่อไปท่ามกลางทะเลทรายอันร้อนระอุ เนิ่นนาน...เสียจนมันไม่รู้สึกตัวไปอีกครั้งหนึ่ง...

โดย : ตัวโง่งมอันดับหนึ่ง : the_first_stupid@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 5 ก.ย. ปี 2009 [ เวลา 17 : 7 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com