Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

ตัวโง่งมอันดับหนึ่ง >>

สวยนัก...พระจันทร์เอ๋ย :

สวยนัก...พระจันทร์เอ๋ย

ดวงจันทร์ที่รัก
ข้ามองเธอ...ที่บนฟ้าไกล
เธอยังงามอย่างน่าหลงไหลเช่นเคย
ข้ายังคิดถึงเธอ...ที่เคียงข้างข้า
มิเพียงงดงาม มิเพียงน่าหลงไหล ยังเต็มเปี่ยมด้วยความอบอุ่น...
ฉันรักเธอ...
ข้าบอกกับเธอหลายหน และเธอก็ไม่ตอบอะไร นอกจากยิ้มอย่างเศร้า ๆ
แต่วันนั้นช่างแตกต่าง...วันนั้น ที่ข้ายังจำได้ดี
ข้าบอกเธอ...
ฉันรักเธอ เธอนั้นช่างสวยเหลือเกิน...
เธอจ้องข้าด้วยแววตาเศร้าสร้อยราวกับมีน้ำตาหยาดหยด แต่มิได้ปรากฏหยดน้ำตาเลย
หากฉันไม่สวยแล้วเล่า?
เธอถาม ปราศจากรอยยิ้ม ...ข้าเริ่มใจเสีย
นั่นเป็นไปไม่ได้หรอก ก็เธอสวยออกอย่างนี้ จะมีอะไรทำให้ความสวยของเธอลบเลือนไปได้
ย่อมต้องมีวันที่ความสวยของฉันลบเลือนไป
เธอบอกอย่างเศร้า ๆ แล้วเบือนหน้าหนีจากข้า ราวกับว่าไม่ต้องการเห็นข้าอีกต่อไป
โอ ถึงวันนั้นฉันก็ยังรักเธอ ฉันไม่ได้รักเธอเพราะความสวยหรอก แต่เธอนั้นอบอุ่น น่ารัก และ...
ข้าพยายามพูดให้เธอหันกลับมามองข้าอีกครั้ง... คำว่ารักของข้าช่างว่างเปล่านัก
หากฉันไม่อบอุ่นเล่า?
เธอหันมาถามก่อนข้าจะทันพูดอะไรเหลวไหลไปมากกว่านี้
ที่ฉันสวยและอบอุ่นได้ก็ด้วยแสงของอาทิตย์ หากวันหนึ่งฉันมิได้ถูกแสงแห่งชีวิตนั้น ฉันก็จะกลายเป็นหินก้อนหนึ่ง...
หินที่แสนขรุขระน่าเกลียดและเย็นเยียบ...
เธอลอยลงมาข้างข้าสะอึกสะอื้น แต่ก็ยังไร้น้ำตาเช่นเคย
ข้าโล่งใจที่อย่างน้อยเธอก็ยังไม่คิดไปจากข้า แต่ยังคงมือไม้ปั่นป่วน ไม่ทราบจะปลอบเธออย่างไร
ฉันไม่น่าจะพูดเช่นนั้นเลย
ข้าคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ
ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฉัน... โอ ฉันช่างโง่งมนัก ฉันมันโง่ที่สุด...
ข้าก้มหน้าลง ไม่กล้ามองใบหน้าอันแสนเศร้าของเธอ แต่เธอก็ลอยลงมาที่ตรงหน้าข้า พร้อมด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น
ไม่เป็นไรหรอก ฉันคิดมากไปเอง ไม่ใช่ความผิดของเธอ อย่าว่าตัวเองโง่งมอะไรนั่นอีกได้ไหม สัญญาสิ
เธอช่างน่ารักนัก... จันทร์เอ๋ย
ตอนนั้น ข้ารับปากเธอ แต่ว่า...นี่ก็คงเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ข้าผิดสัญญากับเธอ
ข้าจะไม่โง่งมได้อย่างไร ในเมื่อข้าทิ้งเธอไปอยู่เมืองเครื่องจักรนั่น
ข้าจะไม่โง่งมได้อย่างไร ในเมื่อข้ามองข้ามอะไรหลายๆอย่างที่ข้าควรจะสนใจ
ข้าจะไม่โง่งมได้อย่างไร ในเมื่อข้ามักทำให้เธอเจ็บปวดอยู่เสมอ
ข้าจะไม่โง่งมได้อย่างไร ในเมื่อข้ามักพูดคำว่ารักโดยที่ไม่รู้จักว่ามันเป็นอย่างไร
ข้าจะไม่โง่งมได้อย่างไร ในเมื่อข้าเห็นคุณค่าความรักเมื่อสายไปเสียแล้ว
มาตอบข้าสิ... จันทร์เอ๋ย
มิเช่นนั้นข้าจะบอกต่อทั้งโลกว่า ข้านั้นมิเพียงโง่งมที่สุด ข้ายังเป็นตัวโง่งมที่บัดซบ...
...โอ ดวงจันทร์เอ๋ย ข้าใช่ยัดเยียดความเจ็บปวดของตัวเองให้แก่เธออีกแล้วใช่หรือไม่?
บางทีเมื่อความโง่งมเริ่มคลาย ข้าอาจห้ามใจให้ข้าเลิกคุยกับเธอเสียได้
ข้าอาจเลิกหวังว่าเธอจะกลับมา แล้วยอมรับการจากไปตลอดกาลของเธอ
ข้าจะได้หยุดทำร้ายเธอซ้ำไปซ้ำมาเสียที
...โอ แต่ด้วยความสัตย์จริง...
ลึก ๆ ในห้วงความเห็นแก่ตัวของข้านั้น
ข้าหวังว่าวันนั้นจะไม่มาถึงเร็วนัก...

โดย : ตัวโง่งมอันดับหนึ่ง : the_first_stupid@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 2 มิ.ย. ปี 2007 [ เวลา 22 : 37 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com