Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

ขุนพลน้อย >>

คนพิเศษของใจ :

คนพิเศษของใจ

มนุษย์ยุคไฮเทค ที่ต้องนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ทั้งวันทั้งคืน อย่างเราๆท่านๆ เคยคิดไหมน่ะ?

การที่เราจะยอมเสียเวลาวันล่ะหลายชั่วโมง หรือแม้แต่ยามมีงานการยุ่งและเครียดๆ แต่ทุกครั้งที่ว่างจากงานการในคอมพิวเตอร์แล้ว ก็ยังคิดแวะเข้าไปเยี่ยมๆมองๆ..เปล่า..คอมพิวเตอร์ยังทำงานได้ตามปรกติ..ที่เปลี่ยนคือตัวเรา

เราอยากเดินเข้าไป เดินเข้าไปคลิ๊กหาใครคนหนึ่ง ที่คุณได้รู้จักเขาจากเจ้าคอมพิวเตอร์ตัวดีนี่แหละที่พาเขามา ให้เราผูกพันธ์กับเขามาก มากกว่าใคร ๆ เขาเป็นคนที่คุณคิดว่า คุณต้องการพบเขาอยู่เสมอ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานสักเพียงไหน

และอยากมองคำพูดต่างๆที่เขาส่งมาหาเรา วันแล้ววันเล่า แม้ยามเขายุ่ง ไม่พบหน้า เราก็ยังคิดแวะไปเวบบางแห่ง ที่มีเขาเข้าไปเล่นด้วย ไปมองๆผลงานเขาฟังเพลงบ้าง มองเรื่องราวที่เขาเขียนบ้าง และบางครั้งก็นั่งยิ้มแย้มเป็นอ้ายบ้าอยู่ได้นานสองนาน และถ้าเขาหายไปนานๆ เราก็แสนคิดถึง อยากคอมเม้นต์ข้อความมากมายลงไปเรื่อยๆ

แม้ว่าไม่มั่นใจสักเท่าไร ว่าเขาจะว่างเข้ามาอ่านด้วยหรือไม่? แต่เราก็ยังอยากคอมเม้นต์ไว้ ยามที่เราคอมเม้นต์ไป ในใจเราบางคราวก็เกิดอาการเหงาๆ แต่บางคราวก็ยิ้มกับตัวเองได้..เมื่อแค่เพียงคิดไปถึงเขา...เป็นได้ถึงขนาดนี้น่ะเรา?

และทุกยามค่ำคืนก่อนไปหลับนอน เราก็ยังอยากแวะเข้าไปทักทายอีก ถ้าที่ MSNไม่มีสัญญาณการ “ออน”ของเขา เราก็มักแวะมาที่เวบที่เขาเล่นอีก ไปคอมเม้นต์อะไรต่ออะไรไปเรื่อยๆ คุยกับบล็อกแทนเจ้าของได้นานๆ ทั้งๆที่..รู้ว่าเขาไม่อยู่?

ทำไมน่ะทำไม? เราเปลี่ยนแปลงไปได้ถึงขนาดนี้ ก็แค่คนๆหนึ่ง ที่เรารู้จัก แม้ว่าไม่เคยพบตัวตนที่จริง เพียงแค่ได้ยินเสียง ได้พบเพียงรูป แต่ทำไมเรายอม ที่จะ “ทิ้งหัวใจ”ไว้ในกำมือเขา ยอมให้เขามามีส่วนร่วมกับชีวิตเรา ยอมแม้แต่รอ...รอ..รอ..เหมือนคนบ้าหน้าคอมพิวเตอร์...เมื่อรู้ว่าใกล้เวลาที่เขาจะเข้ามา

และเมื่อยามใดที่เขาไม่มาตามนัด...ทำไม...ทำไม...เรายังไม่คิดหลับนอน หรือแม้ขึ้นเตียงนอน เราก็ยังจะคิดถึงเขาอีก หลับก็กระสับกระส่าย ทำไมน่ะเราถึงอยากจะบอกเรื่องราวของเราให้เขารู้มากที่สุด ไว้ใจมากที่สุด

พร้อมกันนี้ก็อยากรับฟังรับรู้ ปัญหาและเรื่องราวของเขามากที่สุด คอยแคร์เขา คอยเป็นห่วงอยากมีส่วนช่วยเหลือ ยามรู้ว่าเขามีปัญหา ก็อยากเสนอหน้าเผื่อจะช่วยเขาได้

เมื่อยามตื่นนอน เมื่อยามเดินทางไกล ยังห่วง ยังอยากบอกให้เขารับรู้...คนๆนี้..ใช่...หรือไม่...ที่เขาเรียกกันว่า........ “คนพิเศษของใจ”


โดย : ขุนพลน้อย : khate25@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันเสาร์ ที่ 30 มิ.ย. ปี 2007 [ เวลา 19 : 30 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com