Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

ใบไม้ในสายลม(สายลมแห่งรัก) >>

หัวใจสั่งให้จำ :

หัวใจสั่งให้จำ

หัวใจของเราได้เก็บ จดจำ และบันทึกเรื่องราวต่างๆ ไม่ว่าจะสุขหรือเศร้าเอาไว้มากมาย
แต่มีไม่กี่เรื่องหรอกที่สำคัญกับหัวใจของเรา แต่ถ้ามีสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เราต้องการลบมันออกไปจากใจก็คงไม่ง่ายเลยอาจจะต้องใช้เวลาเป็นเดือน เป็นปี หรืออาจจะไม่มีวันไหนที่ลบมันออกไปได้เลย
ยิ่งอยากลืมมากเท่าไหร่กลับทำให้จำมากขึ้นเท่านั้น ทำไมเวลาที่เราต้องการลืมอะไรสักอย่างที่ทำให้เราเจ็บถึงได้ยากเย็นนักนะแล้วถ้าเราพยายามที่จะไม่คิดถึงเขาเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้เราคิดถึงเขาเท่านั้น
“กิ่ง...กิ่งฟ้า” เสียงหวานๆของเพื่อนสาวที่มีนามว่าโมราร้องเรียกเรียกเธอ ทำให้ผู้ที่เหม่อมองไปไกลแสนไกลหันกลับมามองตามเสียงเรียกนั้น
“มีอะไรเหรอ” เธอพูดพร้อมกับยิ้มให้แต่ดวงแต่แฝงไปด้วยความเศร้าหมอง
“เป็นอะไรรึป่าวกิ่งเธอนั่งเหม่อมาตั้งแต่เช้าแล้วน่ะ?” เธอถามเพื่อนสาวด้วยความห่วงใย
“เราไม่ได้เป็นไรหรอก”
“แต่ฉันว่าต้องมีแน่ๆเธอไม่เคยเป็นแบบนี้เลยน่ะมีอะไรเล่าให้ฉันฟังก็ได้เพื่อมันจะทำให้เธอ
สบายใจขึ้นมาบ้าง”
“ โม ทำไมการลืมใครสักคนมันถึงได้ยากนักน่ะ รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่เคยสนใจเราแม้แต่น้อยแต่ก็ยังรักเขาอยู่ได้ ฉันมันโง่จริงๆที่เผลอไปรักเขา”
“อย่าว่าตัวเองอย่างนั้นสิกิ่ง เราเลือกให้ใครรักหรือรักใครไม่ได้หรอกนะ”
อื้อ....เย็นแล้วกลับบ้านกันเถอะ เธอพูดพลางเช็ดน้ำตาที่แก้มและพยายามปรับสีหน้าที่คิดว่าดู
สดชื่นที่สุด
วันนี้เป็นวันเสาร์ซึ่งเธอรู้สึกดีใจเป็นที่สุดเพราะเธอจะไม่ต้องพบเจอเจอซึ่งอาจจะทำให้ลืมเขาง่ายขึ้นเธอนึกย้อนไปเมื่อหลายเดือนก่อนวันที่เธอได้พบกับเขาครั้งแรก ได้ทำความรู้จักกับเขาในฐานะที่เธอเป็นน้องรหัส
‘เอ่อ...ขอโทษนะครับ น้องชื่อกิ่งฟ้าหรือเปล่าครับ’
‘ใช่ค่ะ’
‘คือพี่เป็นพี่รหัสของน้องนะ พี่ชื่อธเนศครับเรียก เนศเฉยๆก็ได้ครับ’
‘ค่ะ เธอยิ้มบางๆให้’
แม้ในวันแรกที่รู้จักกันจะพูดคุยอะไรกันไม่มากนัก แต่ก็ทำให้เธอตกหลุมรักเขาเข้าแล้วอย่างนี้เธอควรทำไงดีเนี่ย
เช้าวันต่อมาขณะที่เธอนั่งอ่านหนังสือกับเพื่อนอยู่ที่ม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ก็เป็นที่เดียวกับเมื่อวานนั่นแหละ ก็ได้ยินเสียงเรียกจากทางด้านหลังทำให้เธอหันไปมองตามเสียงเรียก
“น้องกิ่งฟ้า”
‘มีอะไรหรือค่ะพี่เนศ’
‘พี่จะมาชวนน้องกิ่งไปทานอาหารด้วยกันน่ะ’
‘คือกิ่งทานมาแล้วน่ะค่ะ’
‘ว้า!! แย่จัง พี่ตั้งใจจะมาทานด้วยซะหน่อย’
‘ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวกิ่งไปนั่งเป็นเพื่อนก็ได้ค่ะ’
‘จริงนะ’
‘ค่ะ’
และหลังจากวันนั้นเราสองคนก็สนิทกันมากขึ้น เขาจะมาชวนเธอไปทานข้าวด้วยกันเสมอและเธอก็ตอบตกลงไปถ้าเกิดไปติดธุระอะไร เขาคอยเทคแคร์เธออย่างสม่ำเสมอ ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆแต่ดูเหมือนเขาจะคิดแค่ว่าเธอเป็นเพียงน้องสาวหรือน้องรหัสคนหนึ่งเท่านั้นแหละ ยิ่งเธอมารู้ทีหลังว่าเขามีอยู่ แฟนแล้ว มันยิ่งบั่นทอนความรู้สึกที่เธอมีต่อเขามันกัดกร่อนหัวใจของเธอให้เจ็บปวดเกินทนไหวช่วงหลังๆมานี้เธอจึงพยายามอยู่ห่างจากเขาเอาไว้เผื่อมันจะช่วยให้เธอลืมเขาได้เร็วขึ้น
.....ฉันหวังว่าคงมีสักวันที่ฉันจะทำใจได้... ลืมเขาได้.... ลบเขาออกไปจากหัวใจของเธอได้.....
ยัยกิ่ง
“……”
ยัยกิ่ง
“……”
“หืออะไรเหรอ”
“เธอนี่นั่งเหม่ออีกแล้วน่ะ เออ...พี่เนศมาหาแน่ะรออยู่ข้างล่าง”
“อืม....ขอบใจนะ”
“พี่เนศมาหากิ่งมีอะไรรึป่าวค่ะ”
“คือพี่จะชวนกิ่งไปทานไอศกรีมน่ะ ไปน่ะ” เขาพูดเอ่ยชวนกึ่งขอร้อง
“ค่ะ” เธอตอบรับไปแม้จะไม่อยากไปเลยสักนิด
เธอนั่งเงียบมาตลอดทางมีแค่เสียงเพลงจากวิทยุที่เขาเปิดตอนขึ้นรถ แล้วอยู่ๆน้ำหยดใสๆก็ไหลออกมาจากดวงตาที่เศร้าหมอง เธอพยายามเบนหน้าไปมองวิวนอกกระจกรถเพื่อไม่ให้เขาเห็นน้ำตาของเธอ
อยากให้โลกนี่มีเพียงเธอกับฉันสองคนเท่านั้น
แต่ฝันไม่เคยเป็นจริง ไม่อยากรับรู้ว่าเธอมีคู่แอบอิง
โลกแห่งความเป็นจริงคือสิ่งที่ยากทำใจ
ก็เธอกับเขาเป็นดั่งคู่สร้าง คู่สรรค์รักกันอย่างนั้นแล้วฉันจะอยู่ตรงไหน
เริ่มต้นก็เห็นตอนจบจะเป็นเช่นไรอยากจะตัดใจแต่ไม่ยอมเชื่อฟัง
หรือโชคชะตากำหนดมาให้ฉันต้องช้ำหรือเป็นเวรกรรมกำหนดมาให้ต้องผิดหวัง
ให้เจอความรักแต่ผลักให้มาทีหลัง ทางรักถูกขวางไม่มีหนทางแก้ไข
อยากให้โลกนี้มีเพียงแค่เธอกับฉันสองคนท่านั้นแค่ฝันก็ยังไม่ได้
เพราะเธอมีเขาอยู่ข้างกายได้แต่ทำใจให้ชินกับความเจ็บช้ำ
...เพลง ทำใจให้ชิน...
เขาคงได้ยินเสียงเธอสะอื้น ทีแรกเขายอมรับว่าเขาตกใจว่าทำไมอยู่ดีๆเธอก็ร้องไห้ขึ้นมา แต่ก็ได้จอดรถเข้าข้างทางแล้วเอ่ยถามเธอ
“น้องกิ่ง น้องกิ่งเป็นอะไรรึป่าวครับ”
เธอสะดุ้งเมื่อเขาร้องถาม และได้แต่สายหัวปฏิเสธว่าไม่เป็นอะไรแต่ก็ยังสะอื้นไม่หยุดทำให้เขาอดห่วงไม่ได้ จึงยื่นมือไปจับมือของเธอเอาไว้ แต่เธอก็สะบัดมือเขาออกแล้วปิดประตูวิ่งลงไปจากรถอย่างรวดเร็วส่วนเขายังคงงงว่าเธอเป็นอะไรไป แต่เมื่อได้สติเขาก็รีบตามเธอไป
“น้องกิ่ง พี่ทำอะไรผิดหยุดคุยกับพี่ก่อนได้มั้ย”
เธอได้ยินดังนั้นก็ยิ่งเร่งฝีเท้าขึ้นอีกแต่ดูเหมือนกลับยิ่งช้าลงเรื่อยๆคงเพราะหมดแรงที่จะวิ่งต่อไปแล้วยังไงก็วิ่งหนีไม่พ้นเธอจึงตัดสินใจไม่วิ่งต่อไป
“น้องกิ่ง ดีใจจังที่ยอมหยุดคุยกับพี่แล้ว” เขาพูดออกมาด้วยอาการเหนื่อยหอบ
“พี่ทำอะไรผิดเหรอน้องกิ่ง”
“ป่าวหรอกค่ะพี่ไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก กิ่งต่างหากที่ทำผิดต่อพี่ผิดมากด้วยผิดที่รักพี่เนศทั้งๆที่รู้ว่าพี่เนศมีแฟนแล้ว เธอพูดพร้อมกับพยายามกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหล”
“พี่เนี่ยนะมีแฟนแล้ว”
เธอไม่ตอบและไม่เงยหน้าสบตาเขาเพราะกลัวว่าสิ่งที่พยายามทำมาตลอดจะไม่เป็นผลเลย
“พี่จะบอกอะไรน่ะน้องกิ่งผู้หญิงคนนั้นน่ะ เป็นน้องสาวของพี่เอง แล้วพี่ก็ดีใจน่ะที่พี่ไม่ได้รู้สึกกับน้องกิ่งเพียงฝ่ายเดียว”
“หมายความว่า เธอเงยหน้ามองเขา”
“พี่รักน้องกิ่งนะ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอแล้ว”
“กิ่งก็รักพี่เนศ” ตั้งแต่แรกเจอแล้วเหมือนกันค่ะ แล้วเขาก็ดึงเธอเข้าไปสวมกอด น้ำตาที่เธอ พยายามกลั้นไว้ก็รินไหลออกมาแต่เป็นน้ำตาแห่งความสุข แววตาที่เคยเศร้าหมองตอนนี้เปลี่ยนเป็นแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข
“รู้มั้ยทีแรกพี่ก็กลัวว่าน้องกิ่งจะเกลียดพี่เมื่อรู้ความจริงว่าพี่คิดยังไงกับน้องกิ่งแต่พอได้รู้ว่าน้องกิ่งก็คิดเหมือนพี่ๆก็โล่งใจ “
“ต่อไปนี้เราก็จะได้ทำตามที่หัวใจต้องการสักทีน่ะค่ะ เขากอดเธอให้กระชับมากขึ้น”
การที่เราทำตามที่หัวใจเรียกร้องนั้นมันทำให้เรามีความสุข แต่บางครั้งก็ทำให้เราทุกข์ เสียน้ำตาเช่นกัน
เราไม่จำเป็นต้องลืมเพราะหัวใจของเราไม่ได้ต้องการให้เราลืม เพียงแต่ให้เราเก็บและจดจำเอาไว้ในส่วนลึกของหัวใจก็เท่านั้น และเมื่อไหร่ที่เรานึกถึงเขาขึ้นมามันก็อาจทำให้เรามีความสุขได้เหมือนกัน
ดีกว่าพยายามที่จะลืมแล้วเป็นทุกข์



โดย : ใบไม้ในสายลม(สายลมแห่งรัก) : teaploy@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 9 ก.ค. ปี 2009 [ เวลา 21 : 54 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com