Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

ใบไม้ในสายลม(สายลมแห่งรัก) >>

valentine สื่อรัก ภาษาใจ (7) :

valentine

สื่อรัก ภาษาใจ

 (7)

...เรารักกัน….

กว่าจะขับรถจากเชียงใหม่ถึงกรุงเทพฯก็คล้อยบ่ายแล้ว หลังจากแวะหาอะไรทานเรียบร้อยแล้วเขาก็แวะเข้าไปดูความเรียบร้อยที่ร้านก่อนที่จะไปส่งหญิงสาวคนรักที่บ้าน
“ขับรถดีๆน่ะคะ”
“ครับ!!” เธอหันหลังกลับเตรียมเดินเข้าบ้าน
“เฟิสท์!!!” เสียงเรียกเธอดังขึ้นทำให้เธอต้องหันกลับไปหาต้นเสียงนั้น
“มีอะไรเหรอคะ”
“พรุ่งนี้เย็นผมมารับไปดินเนอร์น่ะ”
“ค่ะ” เธอส่งยิ้มให้
“ผมไปนะ บ๊ายครับ”
“บ๊าย บายค่ะ”

‘……..การรักใครบางทีก็ไม่ได้เป็นเรื่องยากอะไรถ้าเราไม่ได้ฝืนใจที่จะรัก แต่การทำให้ใครรักเรานี่ซิยากยิ่งกว่าเพราะเรานั้นไม่สามารถไปบังคับให้ใครรักหรือไม่รักเราได้หรอก ความรักเป็นสิ่งที่ไม่มีกฎเกณฑ์ ข้อบังคับหรือเหตุผลใดๆทั้งสิ้น
ความรักก็คือความรู้สึกของหัวใจซึ่งมันไม่สามารถมองเห็นหรืออธิบายได้ แต่สามารถสัมผัสรับรู้ได้ด้วยหัวใจ…….’
เฟิสท์วางปากกาในมือลงพลางสะบัดแขนอย่างปวดเมื่อย แล้วหันไปมองเพื่อนรักที่ทรุดตัวลงนั่งข้างๆเธอ
“เขียนนิยายอยู่เหรอเฟิสท์”
“อื้อ เธอล่ะทำไมยังไม่นอนอีกดึกแล้วนะ”
“ไม่ง่วงอ่ะ ว่าแต่เขียนถึงไหนแล้ว”
“ใกล้ถึงตอนจบแล้วล่ะ”
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะการสนทนาของทั้งคู่
“ใครโทรมาเอาป่านนี้นะ”หยาดสบถอย่างอารมณ์เสียพลางหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา หน้าจอแสดงชื่อของคนที่โทรมา ‘อัฐินันท์’
ดึกดื่นป่านนี้แล้วโทรมาทำไมเนี่ยไม่รู้เวล้ำเวลาเอาซะเลย…… เธอคิดในใจ
“ใครโทรมาเหรอ?”
“อัฐน่ะ”
“แล้วทำไมเธอไม่รับล่ะ”
“ขี้เกียจ ไม่อยากคุยด้วย” เธอตอบอยากไม่จริงจังมากนัก
”เฟิสท์ ฉันขึ้นไปนอนดีกว่า พรุ่งนี้ต้องไปทำธุระแต่เช้าด้วย”
“อื้อ ฝันดีจ๊ะ”

~ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง!!~
“สวัสดีค่ะคุณเลิฟ เข้ามาก่อนสิค่ะ”
“ขอบคุณครับ”
“น้ำเย็นๆค่ะ เชิญตามสบายน่ะคะเดี๋ยวหยาดขึ้นไปดูเฟิสท์ก่อน”
“ครับ!!”
~ก๊อก ก๊อก ก๊อก~
“เฟิสท์หยาดเอง”
“เข้ามาสิประตูไม่ได้ล็อค”
“โอ้โห!! วันนี้เพื่อนฉันสวยจัง เออ คุณเลิฟมาแล้วรออยู่ข้างล่างแน่ะ”
“อืม เธอลงไปก่อนเถอะเดี๋ยวฉันตามลงไป”
“คุณเลิฟรอแป๊บนึงนะคะ เดี๋ยวเฟิสท์ลงมา”
“ครับ”
ไม่นานเฟิสท์ก็ลงมาข้างล่าง เขามองเธออย่างตกตะลึงแถมจ้องมองเธอตาไม่กระพริบเลยล่ะ
เธออยู่ในชุดกระโปรงเกาะอกสีเขียวอ่อนยาวคลุมเขา และมีผ้าสีขาวบางๆคลุมไหล่อยู่ด้วย ผมถูกปล่อยสยายมีกิ๊ฟรูปดอกไม้ติดอยู่เพื่อเพิ่มความหวานให้กับใบหน้า
“ขอโทษน่ะคะ ที่ให้รอนาน” เสียงเธอทำให้เขาตื่นจากภวังค์
“ไม่เป็นไรหรอกสำหรับเฟิสท์นานแค่ไหนผมก็รอได้”
“งั้นเราก็ไปกันเถอะคะ” เธอควงแขนเขาไปขึ้นรถ
“วันนี้เฟิสท์สวยมากเลยรู้มั้ย”
“ขอบคุณที่ชมค่ะ เฟิสท์เองก็อยากบอกคุณว่าก็หล่อม๊ากมากค่ะ” เธอย่นจมูกใส่เขา
นี่ถ้าเขาไม่ขับรถอยู่ล่ะก็ เขาคงจะยื่นมือไปบีบจมูกเธอเล่นแล้วล่ะ…….เขาคิด
รถเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังร้านอาหารแห่งหนึ่ง เขาก้าวออกมาจากรถแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูรถให้เธอ และให้เธอคล้องแขนเขาเข้าไปในร้าน
ภายในร้านถูกตกแต่งไว้อย่างสวยงาม มีการประดับดอกกุหลาบหลากสีทั่วร้าน และยังเปิดเพลงเบาๆทำให้บรรยากาศช่างโรแมนติกนัก เขาพาเธอไปนั่งที่ตรงโต๊ะที่สามารถมองวิวข้างนอกได้อย่างชัดเจน
“ทานอะไรดีเฟิสท์”
“อะไรก็ได้ค่ะ ถ้าคุณเลือกให้เฟิสท์ก็ชอบทั้งนั้นแหละ”
“ครับ!!!!”
แล้วเขาก็จัดการสั่งอาหาร ซึ่งแต่ละอย่างล้วนแต่เป็นของชอบของเธอทั้งนั้นเลย เสียงเพลงในร้านยังคลอเบาๆอย่างต่อเนื่อง
“ทานกุ้งหน่อยนะ” เขาตักกุ้งตัวใหญ่ที่สุดใส่จานของเธอ
“ขอบคุณค่ะ”
ทั้งคู่ผลัดตักอาหารให้กันและกันตลอดเวลา แล้วก็ป้อนอาหารให้กันอีก หยอกล้อกันไปมาดูหวานซะจนมดเนี่ยแทบตอมไต่เลยทีเดียว
ระหว่างที่รอของหวานตบท้ายที่เป็นไอศกรีมนั้น พิชชาก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ
“เดี๋ยวเฟิสท์ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนน่ะคะ”
“ครับ” เขาส่งยิ้มให้
“อ้อ!อย่าทานหมดล่ะ เดี๋ยวเฟิสท์อดทาน”
“รับรองว่ากลับมาไอศกรีมอยู่เท่าเดิมแน่นอนครับ”
“หูย!! ทำไมไอศกรีมละลายหมดเลยอ่ะ” เธอทำจมูกย่นๆ
“ก็เฟิสท์เล่นไปซะนาน ไอศกรีมมันก็ละลายหมดเลยน่ะสิ ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวเราสั่งใหม่ก็ได้ ”
“ค่ะ เฟิสท์ก็ไม่อยากทานไอศกรีมที่เป็นน้ำเหมือนกัน เอ๋!!แต่เฟิสท์ว่าคุณต้องชอบแน่ๆเลย”
เธอพูดพลางใช้นิ้วแตะไอศกรีมแล้วจิ้มไปที่ปลายจมูกของเขา และมีหรือที่เขาจะไม่แกล้งเธอกลับ
ทั้งสองแกล้งกันไปมา จนไอศกรีมถ้วยใหม่ถูกนำมาเสริ์ฟ เขาและเธอก็ยังเล่นกันอยู่ พนักงานในร้านถึงกับอมยิ้มกับการหยอกล้อกันของทั้งสอง
“พอแล้ว พอแล้วค่ะ ดูซิเลอะเทอะหมดแล้ว” เธอพูดพลางทำปากยื่นเหมือนเด็กๆที่อยากได้ของเล่นแล้วไม่ได้
“ครับ หยุดก็ได้ครับ”
เขาหยิบกระดาษทิชชูไปเช็ดหน้าที่เปื้อนไอศกรีมให้เธอ ส่วนเธอนั้นก็เช็ดหน้าที่เปื้อนให้เขา
เขาจับมือของเธอเอาไว้แล้วเลื่อนให้ต่ำลงในระดับริมฝีปากของเขา แล้วค่อยๆก้มลงประทับรอยจูบบนหลังมือบางๆของเธอ
“ผมรักคุณนะ แล้วคุณล่ะ”
“เฟิสท์เคยบอกคุณไปแล้วนี่คะ”
“ก็ผมอยากฟังอีกอ่ะ น่า บอกหน่อยนะ” น้ำเสียงออดอ้อนของเขาทำให้เธอยอมพูดออกไป
“รัก” เธอพูดโดยไม่สบตาเขา แก้มของเธอตอนนี้เริ่มกลายเป็นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย
“หือ! พูดเบาจังผมไม่ได้ยินเลย”
“เฟิสท์บอกว่า เฟิสท์รักคุณค่ะ รักมากที่สุดเลย” แล้วเขาก็ก้มลงประทับริมฝีปากบนหลังมือของเธออีกครั้งอย่างทนุถนอม
เธอไม่ใช่พระเอกที่หวังในใจ
และไม่ได้เป็นอย่างที่วาดไว้
ไม่ได้ดีมากกว่าใคร
แต่สิ่งดีๆที่เล็กน้อยของเธอ
กลับมาเติมเต็มฉันทั้งใจ
กับความจริงใจที่สะสมมานาน
วันนี้มันยังทำให้อุ่นใจ
รัก…..ฉันแน่ใจว่ารัก
ฉันค้นจนหมดใจก็มีเพียงแค่เธอ
ใคร….จะมีใครที่ดีเลิศเลอ
แต่ถ้าไม่ใช่เธอ ก็ไม่มีวันที่จะรักใคร
(เพลง แน่ใจว่ารัก มิ้นท์ อรรถวดี)

เสียงกระดิ่งจากโมบายหน้าร้านดังขึ้น ซึ่งบ่งบอกให้รู้ว่ามีคนเปิดประตูเข้ามาในร้าน และคนๆนั้นก็คือหญิงสาวที่ชายหนุ่มเจ้าของร้านมอบหัวใจให้
เขาส่งยิ้มหวานให้เธอ
“ทำไมเพิ่งมาล่ะครับเฟิสท์”
“พอดีไปทำธุระมาน่ะ ก็เลยมาช้า”
“รู้มั้ยผมรอตั้งนานแน่ะ คิดถึงจะแย่” เขารวบตัวเธอไปกอด
“อะไรกันคะ เจอกันอยู่ทุกวันยังคิดถึงอีกเหรอ”
“อื้อ ไปดูหนังกัน”
“……..” เธอส่ายหัวแทนคำตอบ
“น่า ไปนะผมอยากไปดูหนังกับคุณ ไปเถอะนะ” น้ำเสียงกับสายตาอ้อนวอนของเขาทำให้เธอใจอ่อน
“อ่ะ ไปก็ได้ค่ะ อ้อนซะขนาดนี้ไม่ใจอ่อนก็บ้าแล้ว”
“น่ารักที่สุดเลย” เขาโคลงหัวเธอไปมา

~แอ๊ดดด…..~เสียงประตูเปิดออก
“อ้าว กลับมาแล้วเหรอ” หยาดเอ่ยถามเพื่อนสาว
“อื้อ ซื้อขนมของโปรดเธอมาฝากด้วยล่ะ”
“ขอบใจจ๊ะ” เธอรับถุงขนมจากเพื่อน
~ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง….~
“ใครมากดกริ่งน่ะ”
“นั่นสิ ใครมากันนะดึกดื่นป่านนี้แล้ว” หยาดพูด
“งั้นเดี๋ยวเฟิสท์ออกไปดูก่อนน่ะ”
“อืม แต่ฉันไปด้วยดีกว่า”
เมื่อทั้งคู่เดินไปถึงหน้าบ้าน ก็ได้รู้ว่าคนที่มากดกริ่งเรียกในเวลาดึกป่านนี้เป็นใคร
“สวัสดีค่ะ คุณอัฐ’
“สวัสดีครับ เฟิสท์”
“หยาด ฉันขอตัวไปนอนก่อนนะ”
“เชิญตามสบายนะคะ” เธอหันไปบอกอัฐินันท์
“ดึกดื่นป่านนี้แล้วมาทำไมกันคะ” หยาดถามชายหนุ่มคนรัก
“ก็มาหาคุณไง”
“แต่นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วคะ”
“ผมรู้ว่ามันดึกแล้วแต่ผมอยากมาหาคุณ รู้มั้ยพอผมลงจากเครื่องก็รีบตรงมาหาคุณเลยนะ”
“มาพรุ่งนี้ก็ได้นี่คะ ขับรถดึกๆมันอันตรายรู้มั้ยค่ะ”
“ผมรู้ว่าคุณเป็นห่วง แต่ผมคิดถึงคุณนี่นาแล้วคุณไม่คิดถึงผมบ้างเหรอ”
“คิดถึงสิคะ คิดถึงมากด้วย” เขาดึงเธอเข้าไปสวมด้วยความคิดถึง
“พรุ่งนี้ผมมารับนะ”
“ค่ะ!!”

โดย : ใบไม้ในสายลม(สายลมแห่งรัก) : teaploy@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 19 ต.ค. ปี 2008 [ เวลา 17 : 9 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com