Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

ใบไม้ในสายลม(สายลมแห่งรัก) >>

valentine สื่อรัก ภาษาใจ (6) :

valentine

สื่อรัก ภาษาใจ

 (6)
สารภาพ…รัก

“เฟิสท์!!!” เสียงเรียกชื่อเธอดังมาจากทางด้านหลัง ทำให้เธอถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ เธอหันไปมองตามเสียงเรียกนั้นพร้อมกับเอามือปาดน้ำตาบนแก้มอย่างลวกๆและเมื่อเธอเห็นว่าคนที่เรียกเป็นใคร เธอก็เตรียมจะวิ่งหนีแต่เขาคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทัน พร้อมกับดึงเธอเข้าไปกอดเธอซบหน้าลงบนหน้าอกกว้างๆของเขา น้ำตาเริ่มไหลรินออกมาอีกครั้งจนทำให้เสื้อของเขาเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา
“เฟิสท์ ผมขอโทษ ผมเข้าใจคุณผิดไปจนทำให้คุณต้องเสียใจ ผมขอโทษน่ะ”เธอส่ายหัวเป็นเชิงว่าไม่โกรธ เขาผละออกจากเธอแล้วยื่นมือออกไปปาดน้ำตาบนแก้มเธอ ก่อนจะประทับรอยจูบลงบนหน้าผากของเธอบนแก้มเธออย่างแผ่วเบา
“ผมรักคุณนะ รักที่สุดของหัวใจ” เขาพูดจบก็ดึงเธอเข้าไปกอดอีกครั้ง
“เฟิสท์ก็รักคุณค่ะ รักมากด้วย ตอนที่คุณทำตัวหมางเมินกับเฟิสท์น่ะรู้มั้ยเฟิสท์เสียใจมากแค่ไหน”
“รู้สิ ผมเองก็เจ็บไม่น้อยไปกว่าคุณเลยที่ทำแบบนั้นลงไป ผมขอโทษนะ”
“เฟิสท์ไม่โกรธหรอก เพราะเฟิสท์รักคุณ”
“เจ็บแผลมั้ย เป็นเพราะผมแท้ๆเลยเฟิสท์ถึงต้องเจ็บแบบนี้”
“อย่าโทษตัวเองเลยค่ะ เป็นเพราะว่าเฟิสท์ซุ้มซ่ามเองต่างหากที่ไม่ระวังก็เลยหกล้ม คุณไม่ผิดหรอกนะคะ”
“งั้นผมพาไปทำแผลนะ เสร็จแล้วเราจะได้เข้าไปในงานกันป่านนี้ใครๆคงเป็นห่วงกันแย่แล้ว”
“ค่ะ!!” เธอยิ้มบางๆให้ ไม่มีอีกแล้วความหม่นหมองในดวงตาของเธอ
“เดินไหวมั้ยหรือว่าจะให้ผมอุ้มไปดี” เขาทำท่าจะอุ้มเธอ
“ไม่เอาอ่ะเฟิสท์เดินเองดีกว่า”
“ตามใจ งั้นผมช่วยประคองก็แล้วกัน”
…….ในที่สุดเราก็เข้าใจกันซะที ทีนี้แหละความก็รักจะเบ่งบานในใจของสองเรานับตั้งแต่นี้ และตลอดไป…..
หลังจากทำแผลเสร็จทั้งคู่ก็กลับเข้าไปในงานเลี้ยงต่อ โดยเขาช่วยประคองเธอไปตลอดทาง
“หายไปไหนมากันตั้งนานสองนาน แล้วเฟิสท์เธอไปโดนอะไรมาน่ะ” หยาดถามด้วยความเป็นห่วง
“พอดีซุ้มซ่ามไปหน่อยน่ะก็เลยหกล้มแต่ไม่เป็นมากหรอก มีแค่แผลถลอกนิดหน่อยเอง”
“แล้วที่เดินมาด้วยกันเนี่ยแสดงว่าดีกันแล้วใช่มะ” หยาดถาม
“นั่นสิ เข้าใจกันดีแล้วแน่ๆเลย” เรนเอ่ยเสริม
ทั้งคู่พยักหน้าตอบพร้อมกัน
“อย่างนี้ต้องฉลอง” ภัทรเอ่ย
“ใช่ๆ” ทุกคนพูดสนับสนุน
“อ้อ เฟิสท์ นี่อิงฟ้าคู่หมั้นเราเอง”
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณอิงฟ้า”
“เช่นกันค่ะคุณอิงฟ้า”
กว่างานเลี้ยงจะเลิกก็ปาเข้าเกือบเที่ยงคืน พอหัวถึงหมอนปุ๊บก็ต่างพากับหลับอย่างง่ายดายด้วยความเหนื่อย แต่ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขและสนุก โดยเฉพาะเฟิสท์และเลิฟคืนนี้ทั้งคู่ก็คงฝันถึงกันและกัน

เช้าวันใหม่…. เฟิสท์เดินออกมาจากที่พักเพื่อจะออกมาสัมผัสบรรยากาศสดชื่นในยามเช้า ซึ่งมันทำให้เธอสดชื่นขึ้นมากเลยทีเดียวแม้เมื่อคืนจะนอนดึกก็เถอะ และเธอคิดว่าต่อให้นอนดึกขนาดไหน ถ้าลองได้ตื่นมาสัมผัสบรรยากาศตอนเช้าๆท่ามกลางธรรมชาติแบบนี้ก็ทำให้เราสดชื่นได้อย่างไม่น่าเชื่อเลยทีเดียว
“เฟิสท์ ตื่นเช้าจัง” เขาพูดพร้อมก้าวมายืนข้างๆเธอ
เธอหันไปยิ้มให้เขา “คุณก็เหมือนกันนี่นา”
“ก็ผมรู้ไงว่าคุณต้องตื่นเช้า เพื่อมาสูดอากาศบริสุทธิ์ยามเช้าแบบนี้ ผมก็เลยตื่นตามเฟิสท์ไง”
“คิดถึงจัง” เขายืนใบหน้าเข้าไปใกล้เธอ เธอก็ถอยหนีเขาพร้อมกับเอามือตีไปที่แขนของเขาแต่เขาคว้ามือเธอเอาไว้ได้ทัน และยกมือบางๆของเธอขึ้นมาจูบ
“คนฉวยโอกาส !!” เธอพูดพร้อมกับดึงมือกลับแล้วเดินหนีเขา
“จะไปไหนน่ะ รอผมด้วยสิเฟิสท์” เขาตะโกนถามพร้อมกับก้าวเท้ายาวๆตามเธอไป ไม่นานเขาก็เดินตามเธอทัน
เธอหยุดเดินแล้วหันมาหาเขา
“คุณตามเฟิสท์มาทำไมกันคะ”
“ก็ผมอยากอยู่ใกล้ๆเฟิสท์อ่ะ” คนฟังเขินจนหน้าแดง
“หิวหรือยัง” เขาถามขึ้น
“ยังไม่หิวค่ะ” เธอตอบพลางส่ายหน้า
“อยู่นี่กันเองตามหาตั้งนาน”
“มีอะไรเหรอภัทร?” เฟิสท์ถามชายหนุ่มเจ้าของรีสอร์ท
“จะมาตามไปทานอาหารเช้าน่ะ”
“จ๊ะ !! งั้นเดี๋ยวเราตามไปแล้วกันนะ”
“อื้อ เร็วๆนะ อาหารจะเย็นซะหมด”
หลังจากที่ทุกคนทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ภัทรก็อาสาพาทุกคนออกไปเที่ยว กว่าจะกลับเข้าที่พักกันก็เป็นเวลาอาหารเย็นพอดี และอาหารมื้อนี้เป็นมื้อสุดท้ายที่พวกเขาจะได้ทานฝีมือแม่ครัวของรีสอร์ท ‘ภูกลางดาว’ แห่งนี้ เพราะพรุ่งนี้พวกเขาต้องเดินทางกลับกรุงเทพฯกันแล้ว
“เฟิสท์ พรุ่งนี้เราก็ต้องกลับกรุงเทพฯกันแล้วสินะไม่อยากกลับเลย” หยาดพูดขึ้นอย่างเซ็งๆ
“นั่นสิ ยังไม่อยากกลับเลย อากาศที่นี่ดีแล้วก็น่าอยู่กว่ากรุงเทพฯตั่งเยอะ”
ทั้งสองรู้สึกติดอกติดใจบรรยากาศที่มากจนไม่อยากจะกลับเลย แต่ก็คงเป็นไปไม่ได้เพราะมีภาระหน้าที่มีงานที่ต้องทำรออยู่
”ภัทร ดูแลตัวเองดีๆล่ะ แล้วเอาไว้ว่างๆเราจะมาหานะ”เฟิสท์บอกชายหนุ่มที่เป็นเพื่อน
“อืม… ที่นี่ยินดีต้อนรับเสมอ”
“แต่งงานเมื่อไหร่ก็จะลืมส่งการ์ดไปล่ะ”
“แน่นอนอยู่แล้วเราไม่มีทางลืมเฟิสท์หรอกน่า”
“คุณเลิฟครับ ผมฝากดูแลเฟิสท์ด้วยนะ”
“ครับ ผมจะดูแลให้ดีที่สุดเลย”
“พวกเรากลับก่อนน่ะ”
“โชคดีน่ะครับ” ภัทรบอกทุกคน
“เราไปน่ะ บ๊ายจ๊ะ” เฟิสท์บอกลาชายหนุ่มผู้เป็นเพื่อนและเจ้าของรีสอร์ทแห่งนี้
“บ๊าย บาย” เขาโบกมือลาเธอ
‘ภัทร’ มองตามรถที่เคลื่อนตัวออกห่างไปเรื่อยๆจนลับสายตา
………เฮ้อ!! ในที่สุดก็เข้าใจกันซะทีน่ะ…….. ภัทรรำพึงออกมาเบาๆด้วยรอยยิ้ม
หยาดนั่งรถกลับกรุงเทพฯกับอัฐเหมือนตอนขามา ส่วนเฟิสท์นั้นเลิฟให้เธอกลับกับเขา เพราะเขาอยากให้เธออยู่ใกล้ๆเขา และอีกอย่างถ้าเฟิสท์ไม่กลับกับเขาๆเองก็คงต้องขับรถกลับคนเดียว เนื่องจากเรนน้องชายเขาขอตัวกลับกรุงเทพฯไปก่อนแล้วตั้งแต่เมื่อวาน
บอกว่ามีงานด่วนเข้ามา
โดย : ใบไม้ในสายลม(สายลมแห่งรัก) : teaploy@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 19 ต.ค. ปี 2008 [ เวลา 17 : 8 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com