Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

ใบไม้ในสายลม(สายลมแห่งรัก) >>

ในคำว่ารัก(คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายคือ...เธอ) :

ในคำว่ารัก

(คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายคือ...เธอ)

คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายคือ…เธอ
ภายในห้องสีเหลี่ยมสีขาว ร่างบางนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงคนไข้ ใบหน้าที่เคยซีดเซียวเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาบางเล็กน้อย ศีรษะของเธอมีผ้าสีขาวพันอยู่
ชายหนุ่มหญิงสาวขึ้นมาแนบแก้มสาก
“มีนตื่นมาซะทีสิ หลับนานเกินไปแล้วนะขี้เกียจแบบนี้ได้ไงล่ะ ไม่น่ารักเลย”
‘….ถ้าน่ารัก แล้วไม่มีใครรักก็ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ’ เธอเคยบอกเขา
“รีบๆตื่นขึ้นมาพี่มีอะไรจะบอกมีนด้วยนะ แต่ก็ไม่รู้ว่ามีนยังอยากจะฟังมันอยู่หรือเปล่าและสิ่งที่พี่อยากบอกเป็นสิ่งที่วันนั้นพี่ไม่สามารถบอกมีนได้ แต่ตอนนี้พี่รู้แล้วก็มั่นใจด้วย ตื่นขึ้นมานะมาฟังผู้ชายโง่ๆคนนี้หน่อย”
หญิงสาวนอนหลับไม่ได้สติมาเกือบสองอาทิตย์แล้ว โดยมีชายหนุ่มคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง

“เราน่ะรู้ตัวมั้ยว่าขี้เซามากๆเลย นอนหลับไปตั้งนานแล้วไม่ยอมตื่นซะที แต่ถ้ามีนยังไม่อยากตื่นตอนนี้ก็ไม่เป็นไร เอาเป็นว่าพี่บอกมีนตอนนี้เลยนะ แล้วถ้ามีนตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่พี่ก็จะบอกมีนอีกครั้งและก็จะบอกบ่อยๆเลยด้วย”เขากระชับมือเธอมาทาบที่หน้าอกด้านซ้ายที่มีหัวใจของเขาอยู่ในนั้น
“…จากฉันคนเดิม จากรักไม่เป็น
จะขอเป็นคนที่รักเธอยิ่งกว่าวันไหนๆ
จากนี้คือเธอ จากนี้จนวันตาย
เธอคือสุดท้ายของทั้งชีวิตและหัวใจ…”
“พี่รักมีนนะ” เขาเลื่อนมือของเธอขึ้นมาจุมพิตก่อนจะสอดมือบางของเธอไว้ใต้ผ้าห่มตามเดิม
……เพราะเขา เธอจึงต้องเป็นแบบนี้….
….เพราะความไม่แน่ใจ ไม่เข้าใจในความรู้สึกของตัวเอง วันนั้นเขาถึงให้คำตอบเธอไม่ได้…
ในช่วงบ่ายของวันเสาร์เธอนัดเขาออกมาหาที่ร้านคอฟฟี่ช็อป ที่มันกลายเป็นร้านประจำของเราสองคนมาได้สักพักนึงแล้ว
ฉันรู้จักกับพี่นลเพราะว่ารุ่นพี่ที่คณะซึ่งสนิทกับฉันมากๆเป็นคนแนะนำให้ตอนที่พบกันบังเอิญที่ร้านหนังสือ
ยอมรับเลยว่ารู้สึกประทับใจตั้งแต่เริ่มแรกที่เจอเลยล่ะ และหลังจากวันนั้นเราก็ติดต่อกันตลอดเพราะฉันทำงานบริษัทเดียวกับพี่เขาน่ะสิ เพียงแต่คนละแผนก แต่การที่ต้องประสานงานกันกับแผนกของพี่เขาเลยทำให้เราสนิทกัน
และพี่เขาก็เทคแคร์ฉันดีทุกอย่างจนบางครั้งฉันยังคิดเข้าข้างตัวเองเลยว่าเขามีใจให้ แต่ความจริงแล้วเขาก็เทคแคร์กับทุกคนแบบเดียวกับฉัน แต่อะไรหลายๆอย่างก็ยังทำให้ฉันคิดเข้าข้างตัวเองอยู่เรื่อยๆว่าเขาก็รู้สึกเหมือนฉัน แต่ฉันเองก็ไม่เคยคิดจะถามเขาเลยสักครั้ง จนกระทั่ง…
วันหนึ่งฉันได้รับคำสั่งให้ย้ายไปประจำสาขาที่ต่างจังหวัด ซึ่งทำให้ฉันกับเขาต้องห่างกันแน่ๆ ฉันจึงตัดสินใจว่าก่อนไปฉันขอรู้ความในใจที่เขารู้สึกต่อฉัน สิ่งที่เขาทำให้ฉันตลอดเวลาที่ผ่านมานั้นเพราะเขารักฉันหรือทำไปตามหน้าที่กันแน่
“มีนนัดพี่ออกมามีอะไรหรือเปล่าคะ”
“มีนมีอะไรจะถามพี่นลหน่อยอ่ะคะ”
“อะไรเหรอ”
“พี่นลรู้ใช่มั้ยว่ามีนต้องย้ายไปประจำสาขาที่ต่างจังหวัด”
“อือ รู้สิ”
“ก่อนไปมีนก็เลยอยากถามพี่นลว่า…พี่นลรู้สึกยังไงกับมีนคะ”
“พี่…”
“ทำไมคะ คำถามมันยากเกินไปเหรอ”
“เปล่าหรอก แต่พี่….”
“ไม่ยากแต่พี่ก็ตอบมีนไม่ได้ แล้วที่ผ่านมามันคืออะไรคะพี่เคยรักมีนบ้างมั้ย” เธอเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยน้ำตา
“พี่….พี่ไม่รู้”
“พี่ไม่รู้หรือไม่ได้รักกันแน่คะ มีนเคยคิดเข้าข้างตัวเองมาตลอดว่าพี่นลคงมีใจให้มีนบ้างล่ะไม่มากก็น้อย แต่มีนเพิ่งรู้ว่ามีนคิดผิด” เธอกัดริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น
“พี่ขอโทษ พี่ตอบมีนไม่ได้จริงๆ” ตอนนี่เขารู้สึกสับสน ไปหมดเขาไม่รู้ว่าตัวเองรู้สึกยังไงกับเธอ แต่เห็นน้ำตาของเธอเขาเองก็รู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองโดนกรีดยังไงอย่างงั้น
“มีนเข้าใจค่ะ เข้าใจดีว่าพี่ไม่เคยรักไม่เคยมีใจให้มีนเลย ขอบคุณนะคะสำหรับทุกสิ่งที่ทำให้มัน โชคดีนะคะ” พูดจบเธอก็วิ่งออกมาจากร้าน จะไปขึ้นรถของตัวเองที่จอดเอาไว้อีกฝั่งหนึ่งเธอวิ่งข้ามไปโดยไม่ได้สนใจรถเลย และในจังหวะเดียวกันนั้นก็มีรถวิ่งผ่านมาพอดี…
เอี๊ยดดด….
รถกระบะเบรกเสียงดังลั่น ร่างของหญิงสาวล้มลงกับพื้นถนนพร้อมกับหัวใจที่หล่นวูบของชายหนุ่มที่วิ่งตามออกมา
“มีน!!!” เขาประคองร่างบางไว้แนบอก
“ทำใจดีๆไว้นะมีน” ชายหนุ่มช้อนร่างบางไว้ในอ้อมแขน ใบหน้าของมีนาเต็มไปด้วยเลือด และตอนนี้เขาเองก็รู้คำตอบแล้วว่าเขารู้สึกยังไงกับเธอ ชายหนุ่มอุ้มเธอไปขึ้นรถของเขาที่จอดอยู่ใกล้ๆกับรถของเธอ
ชายหนุ่มผุดลุกผุดนั่ง เดินไปเดินมาหน้าห้องฉุกเฉิน เสื้อเชิ้ตสีฟ้าของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดง
ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออก พร้อมกับคุณหมอก้าวเดินออกมา อนลรีบเข้าไปถามอาการของเธออย่างรีบร้อน
“คนไข้เป็นยังไงบ้างครับ”
“คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้ว แต่หมอไม่แน่ใจว่าจะฟื้นเมื่อไหร่”
“ขอบคุณครับ”

……...พี่ขอโทษ เพราะพี่คนเดียวทำให้มีนต้องมาเจ็บตัวแบบนี้
แต่พี่ก็มีคำตอบให้กับตัวเอง แล้วก็มีนแล้ว …พี่รักมันนะ…ชีวิตพี่ขาดมีนไม่ได้…..
“พี่ขอโทษนะที่เป็นสาเหตุให้มีนต้องมาเจ็บตัวแบบนี้” แล้วน้ำตาเม็ดโตก็ไหลออกมาจากดวงตาของชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว

หญิงสาวสะลึมสะลือพยายามเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งด้วยความยากลำบาก มองเพดานห้องสีขาวเป็นเพียงภาพรางๆ แต่แล้วก็ต้องหลับตาลงอีกครั้งเพราะรู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมา
“มีน…มีนฟื้นแล้ว”
“พี่นล!” น้ำตาของเธอเริ่มคลอเบ้า
….ทำไมนะคนแรกที่เธอตื้นมาเห็นต้องเป็นเขาด้วย….
“หิวน้ำมั้ย” เธอส่ายหน้าปฎิเสธ
“พี่ขอโทษนะ”
“…….”
“มีนคงอยากอยู่คนเดียว งั้นพี่ไปนะ” ชายหนุ่มกล่าวเสียงเรียบแล้วเดินออกมา สีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก
ทั้งรู้สึก เสียใจ น้อยใจ และห่วงก็ห่วง
……เสียใจ ที่ทำร้ายเธอไปแม้เขาจะไม่ได้ตั้งใจ เธอจึงต้องมาเจ็บแบบนี้
……น้อยใจ ที่เธอไม่พูดกับเขา แต่ความจริงเขาไม่มีสิทธิที่จะน้อยใจเลยสักนิด เธอคงโกรธหรือไม่ก็ถึงขั้นเกลียดเขาไปเลยก็เป็นได้
……ห่วง ใช่เขาห่วงเธอมาก ไม่อยากทิ้งเธอไว้คนเดียวหรอก แต่เธอคงไม่ค่อยอยากเห็นหน้าเขาสักเท่าไหร่

อนลค่อยๆเปิดประตูเข้ามาในห้องคนไข้ เมื่อเห็นว่ามีนานอนหลับอยู่เตียงจึงเดินเข้าไปใกล้ๆ เขาวางพุดดิ้งสตอเบอรี่ที่ตั้งใจซื้อมาฝากไว้บนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ขางเตียง
ชายหนุ่มกุมมือหญิงสาวขึ้นมาแตะแก้มสากก่อนจะเลื่อนลงไปที่หน้าอกด้านซ้าย ตำแหน่งที่อยู่ของหัวใจ
“พี่ขอโทษ”
“พี่อยากร้องเพลงๆหนึ่งให้มีนฟัง แม้รู้ว่าร้องตอนนี้มีนก็คงไม่ได้ยินหรอก แต่ถ้าพี่มาร้องตอนมีนตื่นก็ไม่รู้ว่ามีนจะอยากได้ยินหรือเปล่า” ชายหนุ่มจ้องมองดวงหน้าของหญิงสาว
“….ไม่เคยมีใจให้ใครมาก่อน
ไม่เคยอ่อนหึความรักเลย
จะมีใครๆมากมายคุ้นเคย
แต่ไม่เคยมีใครอย่างเธอ

ฉันเคยบอกกับเธอหรือยัง
ว่าเธอมีความหมายเพียงใด
กับคนที่ใจมันด้านชา

ฉันเคยบอกกับเธอหรือยัง
จากวันนี้และทุกเวลา
จะมีแต่คำว่ารักเธอ

จากฉันคนเดิม จากรักไม่เป็น
จะขอเป็นคนที่รักเธอยิ่งกว่าคนไหนๆ
จากนี้คือเธอ จากนี้จนวันตาย
เธอคือสุดท้ายของทั้งชีวิตและหัวใจ”

เมื่อจบเพลงชายหนุ่มก็วางมือบางของเธอลงบนเตียง ดึงผ้าห่มที่อยู่แค่เอวมาคลุมให้อย่างเบามือ
“พี่รักมีนนะ แม้พี่อาจจะรู้ตัวช้าไปเลยทำให้มีนต้องเจ็บตัวแบบนี้ พี่ขอโทษนะ ไม่รู้ว่ามีนจะยกโทษให้กับผู้ชายโง่คนนี้ได้หรือเปล่า” เขาจุมพิตบนหน้าผากมนของเธอแล้วเดินออกจากห้องไป
หญิงสาวลืมตาขึ้นมาหลังจากที่ร่างของชายหนุ่มลับตาไปแล้ว เธอมองไปยังโต๊ะข้างๆเตียงที่ชายหนุ่มวางพุดดิ้งสตอเบอรี่เอาไว้
…..พุดดิ้งสตอเบอรี่ ของชอบของเธอ….
“ขอบคุณนะคะพี่นล มีนได้ยินทุกสิ่งที่พี่นลพูดได้ยินเพลงที่พี่นลร้องค่ะ แล้วมีนก็ไม่ได้โกรธอะไรพี่นลด้วยนะคะ อีกอย่างมันก็ไม่น้อยใจพี่นลแล้วด้วยแต่มาสารภาพรักตอนมีนหลับไม่ดีเลยนะคะ
ถ้าเกิดมีนหลับจริงๆก็อดได้ยินพี่นลบอกรักน่ะสิคะ ”

ขณะนี้เป็นเวลาเกือบสามทุ่มแล้ว บรรยากาศของวันวาเลนไทน์ก็ยังคงครึกครื้น หนุ่มสาวต่างพากันจูงมือไปฉลองวันแห่งความรักอย่างสนุกสนาน ร้านอาหารต่างๆก็คราคร่ำไปด้วยผู้คนที่ล้วนแต่เป็นคู่รักทั้งนั้น
ชายหนุ่มเดินเอื่อยๆเข้าไปยังโรงพยาบาล ในอ้อมแขนของเขามีดอกไม้ช่อโตอยู่ เขาตั้งใจซื้อไปให้เธอ แม้รู้ว่าป่านนี้เธอคงหลับไปแล้ว แต่ตอนที่เธอตื่นมาคงได้เห็นและหวังว่าเธอจะชอบ
อนลค่อยๆเปิดประตูเข้ามาในห้องคนไข้ เขาวางช่อดอกไม้ไว้บนโต๊ะข้างเตียงก่อนก้าวเข้าไปใกล้ๆหญิงสาว ลมหายใจสม่ำเสมอของเธอทำให้เขาแน่ใจว่าเธอหลับไปแล้วและเขาก้มลงจุมพิตบนหน้าผากมนของเธอ
“สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะครับคนดี” เขาพูดจบก็หันหลังกลับไปทางประตูและเตรียมก้าวเดิมออกไปจากห้อง ก็ต้องหยุดชะงักเพราะเสียงตัดพ้อและมือบางของคนที่เขาคิดว่าหลับไปแล้วเอื้อมมาคว้ามือเขาเอาไว้
“จะรีบกลับไปไหน…อยู่เป็นเพื่อนกันก่อนนะคะ”
“มีน…พี่นึกว่าเราหลับไปแล้วซะอีก”
“ยังหรอกค่ะ มีนรอพี่นลนั่นแหละ”
“รอพี่” เขาทวนคำ
“ใช่ค่ะ ขอบคุณนะคะสำหับดอกไม้…กุหลาบขาวซะด้วย”
“ก็มีนชอบกุหลาบขาวนี่นา จะให้ซื้อสีอื่นได้ไง”
“ดีจังที่พี่นลจำได้”
“มีน!”
“คะ”
“พี่ขอโทษนะ…พี่มันโง่ๆที่สุดกว่าจะรู้อะไรบางอย่าง ก็ทำให้มีนต้องมาเจ็บตัวแบบนี้”
“อย่าโทษตัวเองเลยค่ะ เพราะมีนประมาทเองต่างหาก”
“สาเหตุมันก็มาจากพี่อยู่ดีนั่นแหละ…เอ่อ พี่มีอะไรจะบอก”
“อะไรเหรอคะ”
“พี่รักมีนนะ…รักมากด้วย พี่ก็เพิ่งรู้ว่ารักมีนแค่ไหนและมีชีวอตอยู่ไม่ได้เมื่อขาดมีนไปก็ตอนที่มีนโดนรถชนนั่นแหละ เพิ่งรู้ทั้งที่ความจริงพี่มีมีนอยุ่ในหัวใจมาตั้งนานแล้ว”
“มีนก็อยู่ไม่ได้เหมือนกันค่ะถ้าขาดพี่นลไป…มีนรักพี่นลค่ะ” พูดจบเธอก็ยื่นจมูกมาชนแก้มสากของชายหนุ่ม
“พี่นล”
“ครับ”
“ร้องเพลงนั้นให้มีนฟังอีกได้มั้ย วันนั้นฟังไม่ถนัดเลย”
“หือ วันนั้น…”
“มีนไม่ได้หลับค่ะ แล้วมีนก็ได้ยินที่พี่พูดทั้งหมดรวมไปถึงเพลงที่พี่นลร้องด้วย แต่ว่ามันไม่มีเลยนะคะมาบอกรักคนนอนหลับได้ไงล่ะนี่ถ้าเกิดมีนหลับจริงๆแล้วจะทำยังไง”
“ก็วันนี้พี่บอกมีนแล้วไง ว่าพี่…รักมีน”
“พี่นล ร้องให้มีนฟังอีกนะ”
“พี่ร้องเพลงไม่ได้เรื่องหรอก อย่าฟังเลย”
“อะไรกันคะร้องออกจะเพราะ น่านะร้องให้ฟังหน่อยนะ” เขายังเงียบไม่ยอมร้องเพลงตามที่เธอขอ
“ไม่อยากร้องก็ไม่ต้องร้องก็ได้ค่ะ” เธอพูดอย่างงอนๆ นั่งหันหลังให้ชายหนุ่ม
“มีน”
“……”
“มีน!”
“……”
“หันมาคุยกับพี่หน่อย…นะคะคนดี น่านะ อย่างอนสิเดี๋ยวไม่น่ารักนะ”
“ไม่น่ารักก็ไม่ต้องรัก” เธอหันมาเผชิญหน้ากับเขา ใบหน้างอง้ำ เมื่อกี้น่ะยอมรับว่าแกล้งงอนแต่ตอนนี้น่ะเริ่มงอนจริงๆแล้ว และอยู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมา
“ได้ไงล่ะ ก็พี่จะรักซะอย่างมีนน่ารักออกอย่างนี้ใครไม่รักก็บ้าแล้ว” เขาเอื้อมมือจะไปปาดน้ำตาให้เธอแต่เธอเบือนหน้าหนี
“ไม่ต้องมายุ่งเลย” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ
“โอ๋ๆอย่างร้องนะคะคนดี ” เขารวบตัวเธอเข้ามากอด ซึ่งเธอก็ยอดให้เขากอดแต่โดยดี
“…ฉันเคยบอกกับเธอหรือยัง
ว่าเธอมีความหมายเพียงใด
กับคนที่ใจมันด้านชา
…ฉันเคยบอกกับเธอหรือยัง
จากวันนี้และทุกเวลา
จะมีแต่คำว่ารักเธอ
…จากฉันคนเดิม จากรักไม่เป็น
จะขอเป็นคนที่รักเธอยิ่งกว่าคนไหนๆ
จากนี้คือเธอ จากนี้จนวันตาย
เธอคือสุดท้ายของทั้งชีวิตและหัวใจ”

“อ้าว ไหงร้องไห้ใหญ่เลยคราวนี้”
“มันซึ้ง…ร้องให้มีนฟังอีกบ่อยๆนะ”
“จ๊ะ พี่จะร้องให้มีนฟังบ่อยๆ ร้องให้ฟังไปตลอดชีวิตเลยดีมั้ย”
“แล้วมีนก็จะฟังพี่นลร้องไปตลอดชีวิตเลยเหมือนกันค่ะ”
โดย : ใบไม้ในสายลม(สายลมแห่งรัก) : teaploy@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 30 มี.ค. ปี 2007 [ เวลา 20 : 36 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com