Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3  กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5

หมาไล่เงา >>

หลุมรัก :

&

หลุมรัก

 & ... ( ที่ร้าน.ป้าออง )

....& หลุมรัก & ..... ( ที่ร้าน.ป้าออง )
บ้าน.ที่ผมอยู่นั้น...เป็นบ้านสวน
ห่างจากถนนใหญ่.สายหลัก..ที่จะเข้าเมืองพอสมควร
มีถนนลูกรัง..ตัดแยกจากถนนใหญ่เข้าสู่หมู่บ้าน

ช่วงเวลายามบ่าย...
ปากทางเข้าหมู่บ้านนั้น...ค่อนข้างที่จะเงียบเหงา..
แต่ก็ยังมีรถราวิ่งผ่านไปมาอยู่บ้างประปราย..

ผมชอบเดินออกไป.นั่งเล่น.ที่เก้าอี้ม้าหินเก่าๆ..
ข้างร้านขายผลไม้ของ..ป้าออง..
ซึ่งอยู่ตรงหัวมุมปากทางเข้าหมู่บ้าน..
ร้านของแก..เป็นเพิงไม้ไผ่ธรรมดาๆ..
หลังคามุงด้วยจาก..ไม่ได้แน่นหนาอะไรมากนัก..
อาศัยต้นมะขามใหญ่..
ช่วยให้ร่มเงาและลดดีกรีความร้อนแรง..
ของแสงแดดที่สาดส่องลงมา..อีกทีหนึ่ง..

ป้าออง..เป็นคนใจดี...
นั่งขายผลไม้อยู่คนเดียว...
ชอบให้ผมไปนั่งเป็นเพื่อน...
และกินขนมยามบ่ายกับแก...เกือบทุกวัน...

แกชอบพูดคุย..
บางครั้งก็มีบ่น.ถึงเรื่องราวต่างๆ..ให้ผมฟัง..
ไปตามประสา...ของคนวัยทอง...

บ่ายวันนี้...ก็อีกเช่นเคย...
ผมออกไปนั่งเล่น..ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน.ตามปกติ..
หลังจากที่ผมได้ฟัง..ป้าออง..บ่นถึงเรื่องลูกๆของแก..
พร้อมกับปาท่องโก๋ชิ้นสุดท้ายของผม..ก็.หมดลงพอดี..
"...และ.ต่อจากนี้ไป.อันเป็นเวลาสามสิบนาที..."
"...ท่าน...จะได้พบกับ....."

เสียงเปิดรายการ.ของละครวิทยุ.คณะเกศทิพย์..
ดังขึ้นมาจากเครื่องรับวิทยุที่แสนจะเก่า..

ผมแยกตัวออกมาโดยเป็นที่รู้กันว่า..
มันก็จะเป็นเหมือนกับคำกล่าวเปิดรายการ..
ของละครวิทยุคณะนี้...ที่ว่า..

...และต่อจากนี้ไป..อันเป็นเวลาสามสิบนาที...

ป้าออง..ก็จะ.ละเลยความสนใจ..
ในตัวผมไปด้วย..เช่นกัน..

หลังจากที่ผมปลีกตัวออกมาแล้ว..
สายตาผมมองทอดไปยังอีกฟากฝั่งถนน..
ซึ่งอยู่ตรงกันข้าม..เป็นบ้านตึกสองชั้น..
อยู่ติดริมถนน...

รถเก๋งคันงามสีแดงสด..
แล่นเข้ามาจอดตรงหน้าบ้านหลังนั้น..
สิ่งที่ผมมองเห็น...
สามารถทำให้ผมสะกดสายตาให้อยู่นิ่ง..
และทำเอาหัวใจของผม..เต้นแรงและสั่นไหว..

เธอ.....
เธอ....ก้าวลงจากรถ..
แล้วมองตรงมาที่ผม..
เราสบตากัน...ชั่วขณะหนึ่ง
ก่อนที่เธอจะก้าวเดินตามหลัง..
ผู้หญิงร่างใหญ่...แล้วหายเข้าไปในบ้าน...

ดวงตาของเธอ..ที่มองผมเมื่อสักครู่
มันทำให้ผมต้องอุทาน..และบอกกับตัวเองในใจว่า..

"ใช่..ใช่เลย..โดนใจฉันเลย..ประมาณนี้เลย.."

ในใจผมยามนี้...
คล้ายดั่ง..วงมโหฬี..ปี่พาทย์..
ที่กำลังโหมโรงเลยทีเดียว..

..สวยจริงๆ.....
..สวยงามสง่ามาก...
..แลดูช่างอ่อนหวานเป็นยิ่งนัก...

ผมกลับไปนั่งตรงเก้าอี้ม้าหินตัวเดิม...
สายตายังคงจับจ้องมองไปยังที่บ้านหลังนั้น..
ในใจก็เฝ้าแต่ครุ่นคิดหาเหตุว่า..
ทำอย่างไรผมถึงได้รู้จักกับเธอให้มากกว่านี้.
ผมชอบแววตาของคู่นั้น..มันทำให้ผมรู้สึกดี..
สายตาเหงาๆ..ของเธอ..ช่างจับใจผมยิ่งนัก...

.......................................................................

แสงแดดยามบ่าย..เริ่มอ่อนแรง..ลงไปเรื่อยๆ..

เสียงป้าอองบ่นพึมพำอะไร..
ผมไม่ได้ใส่ใจนัก...แต่เข้าใจและรู้ว่า..
ละครวิทยุเรื่องโปรดของแก..
คงจบไปแล้วอีกหนึ่งตอนแล้วล่ะ.

บนถนน...ยามนี้...
รถรับส่งนักเรียนและรถโดยสารประจำทาง..
เริ่มวิ่งผ่านหน้าผมไป..มากขึ้น..

เป็นเวลานานแล้ว..
ที่ผมยังนั่งอยู่ที่เดิม...
และยังคงทอดสายตาจับจ้อง..
ไปยังหน้าบ้านหลังนั้นเป็นระยะๆ..

และ...แล้ว...ในนาทีนั้น..

ใช่....ใช่จริงๆด้วย...

เธอเดินออกมา...แล้วนั่งอยู่ตรงหน้าบ้าน..
สายตาคู่นั้น..มองข้ามฝั่งถนน..
ตรงมาที่ผมด้วยเช่นกัน...
เราสอง...ต่างสบตากันเนิ่นนานขึ้นกว่าครั้งแรก..

ทำเอาผมชักเขินอายเหมือนกัน.
ผมแสร้งทำเป็นมองอย่างอื่นบ้าง..
เพื่อไม่ให้เธอคิดว่า..
ผม.เป็นพวก..หื่นกระหาย
อะไรประเภทนั้น..

แต่แล้ว....
ความวิตกกังวลของผมก็เริ่มเกิดขึ้น..
เมื่อเหลือบชำเลืองแลเห็น..

ร่างสูงใหญ่....ท่าทางไม่น่าไว้วางใจนัก...
กำลังเดินมุ่งตรงเข้าไปหาเธอ..
เจ้าหมอนั้น....ยังอยู่ห่างจากเธอพอสมควร....

แต่ที่สำคัญก็คือ..เธอยังไม่รู้ตัว..
ว่ากำลังจะมีอันตราย..
ด้วย..สัญชาติญาณของผม...บอกไว้อย่างนั้น..

"ทำอย่างไรดี.."...ผมตั้งคำถามให้กับตัวเองในใจ..

"ไม่ได้สิ..ต้องปกป้องเธอ.จากไอ้ร่างยักษ์นั้น"

เพราะรู้ว่า...ผมตกหลุมรักเธอ...เข้าแล้วสิ..

.........................................................................

รถโดยสารประจำทางสีน้ำเงินเข้ม...
จอดสนิทตรงหน้าร้านผลไม้ของป้าออง
หญิงร่างอ้วนผิวคล้ำ...
ก้าวเท้าลงจากรถโดยสารนั้น...

ผมไม่ได้สนใจมากนัก..
หากแต่..
ผมกำลังรอคอยจังหวะเพื่อที่จะข้ามถนน..
ผมไม่อาจนิ่งเฉย..ดูดาย..
กับภัยอันตรายที่เธอกำลังจะเผชิญ
ในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า...นี้ได้...

รถโดยสารประจำทางคันที่จอดเมื่อสักครู่
เคลื่อนตัวผ่านหน้าผมไป..
ใช่แล้ว..ช่วงเวลานี้แหละ.
ที่ผมจะต้องข้ามถนนไปหาเธอ.

แต่แล้ว...ทันใดนั้นเอง...
หญิงร่างอ้วนผิวคล้ำ...เดินตรงรี่มาที่ผม..
ในมือนั้นมีอะไรบางอย่าง...

ใช่...
ใช่แล้ว..
มันคืออะไรบางอย่าง..ที่ผมเฝ้ารอคอยมานาน..
ความสับสน..เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ..และถาโถมเข้าใส่...

จนผมต้องตั้งสติใหม่อีกครั้ง..

"จะทำอย่างไรดี..."...ในใจผมชักลังเล...

อีกฝั่งถนน...เธอ...ผู้เป็นที่รักของผม...
กำลังจะตกอยู่ในอันตราย...

แต่...
ณ.ตรงหน้าของผมนี่...
มันคือของสำคัญที่ผมใฝ่หา..
ปรารถนาและรอคอยมานาน...

"โอ้พระเจ้า...ผม..จำต้องตัดสินใจ..
อย่างใดอย่างหนึ่งแล้วหรือนี่.."

ผมร้องอุทานอยู่ในใจ...

.................
.................

"ไป้.!!!...ไอ้เขียว...เข้า...บ้าน."
"บ้านช่อง..ไม่ค่อยอยู่เฝ้าเลยนะเอ็ง"

"..วันนี้เงินเดือนออก..เลยซื้อน่องไก่ทอด
....ของโปรดเอ็งมาด้วย..ตั้ง 2 ชิ้นแหนะ.."

"ฉันเข้าบ้านก่อนนะ..พี่ออง"

"ไป...ไอ้เขียว...เข้าบ้าน..ได้แล้ว"

สิ้นเสียงหญิงร่างอ้วน....ที่เอ่ยกับป้าออง...

ผมก็ตัดสินใจได้ทันทีเลย...ว่า...

"พุดเดิ้ล...ที่รัก...
ระหว่างเราคงปล่อยให้เป็นไปตาม..
พรหมลิขิต..และ..ชะตา...
เชื่อว่า...เจ้านายของเธอ..
คงคุ้มครองเธอให้พ้นจากไอ้เจ้าร่างยักษ์ตัวนั้น..
ได้อย่างแน่นอน...
อยากปกป้องเธอนะ...หากแต่ว่า..
ผมรอน่องไก่ทอดนี้มานานเป็นเดือนแล้วล่ะ...
หวังว่าเธอคงเข้าใจผมนะ...."
......รักเธอนะ.....พุดเดิ้ล.....

..........................................................................
*** ขอได้รับความขอบพระคุณ..จากเรา ***
โดย : หมาไล่เงา : mailto: n_psn@hotmail.com
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 4 มิ.ย. ปี 2007 [ เวลา 11 : 26 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com