Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา

ปฐมวัย...ในความคิดคำนึง ( 2 )

เอ็นดู   เขียน.

              บ่อยครั้ง...ที่เรามักจะมองย้อนกลับไปในอดีต และรำลึกถึงชีวิตในวัยเด็กที่สดใส   ร่าเริง บริสุทธิ์ บ่อยครั้งที่เราอยากจะย้อนเวลากลับไป ...กลับไปอยู่ในช่วงเวลานั้น... ไปวิ่งเล่นกับเพื่อนๆ....ไปค้นหาบางสิ่งบางอย่างที่ได้
หลงลืมเอาไว้....อยากจะเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่...จากตรงนั้น...
                                  "สายน้ำไม่มีวันไหลกลับ วันเวลาไม่อาจย้อนคืน...."

                เรายังมีอะไรสนุกๆทำกันอีกเยอะ   เหตุการณ์นั้นเกิดในช่วงพักกลางวัน วันนั้นเป็นวันคล้าย วันเกิดของเพื่อน พวกเราเตรียมงานกันอย่างฉุกละหุก   ไปซื้อขนมมาจากโรงอาหารหลายจาน วันนั้นไม่มีเค้ก
ปิดประตูห้องไว้ไม่ให้เพื่อนคนนั้นเห็น แล้วเราก็หาเทียน หาที่ไหนดีล่ะ อ๊ะ…เทียนธูปที่ใช้ไหว้ครูนี่ล่ะ เราเก็บมันไว้หน้าห้อง บนกระดานดำ  หยิบมันลงมาจุด ไฟลุกโชติช่วงดีจริง ๆ   เราปิดตาเพื่อนเจ้าของวันเกิด   เดินเข้ามาในห้อง ร้องเพลง Happy Birthday กัน ดังระงม แล้วเป่าเทียน…ไฟจากธูปเทียนโหมแรงมาก
เป่าคนเดียวไม่ไหว ลมหมดปอด เราจึงช่วยกันเป่า…พอไฟดับลงเท่านั้นล่ะ กลุ่มควันมหาศาลก็พวยพุ่งออก มาจากมัดธูปเทียน    พวกเรารีบเปิดประตู ระบายอากาศ ก่อนที่จะโดนรมควันกันไปทั้งห้อง แล้วเพื่อนคนหนึ่ง ก็เอาเทียนออกจากห้อง  เพื่อนๆ ร้องกันลั่น…ดับไฟๆๆ   เอาไปจุ่มน้ำ    เพื่อนคนที่ถือเทียนก็ดูเหมือน ไม่สนใจเสียง เพื่อนคนอื่นๆ   วิ่งถือเทียนนั้น   พร้อมด้วยเพื่อนอีก 3-4 คน พากันวิ่ง ขึ้นไปชั้นบน   แล้วก็ลงไปชั้นล่าง วนไป วนมา    ปากก็ร้องตะโกนไฟไหม้   ไฟไหม้   กลุ่มควันนั้นก็ปกคลุมไปทั่วบริเวณนั้น นักเรียนที่อยู่อีกตึกโ!
ผล่หน้ามาดูกันอย่างตื่นเต้น…แต่แล้วก็เรียกเสียงฮาได้…พักกลางวันนั้น เลยสนุกไปอีกแบบ เราแอบตั้งชื่อรุ่นของเรา (อย่างไม่เป็นทางการ) ว่า “รุ่นเผาโรงเรียน”    ชื่อทางการเราชื่อรุ่น “นพมาศ”
                 ในห้องของฉันมักจะชอบทำอะไรกันแปลกๆเสมอ   เพื่อนๆ ช่วยคิดแผนแกล้งกัน   โดยนัดถ่ายรูป เรียกสมาชิกมาถ่ายรูปร่วมกันทั้งห้อง เพื่อนที่เป็นเป้าหมายไม่ทันรู้ตัวว่าจะโดนอะไร   เพื่อนบางคนก็ไม่รู้  


แต่พวกที่รู้ล่ะ   จะรื่นเริงในการถ่ายรูปเป็นพิเศษ    พวกเราตั้งแถว ถ่ายรูปกันอยู่ในห้องเรียน   เพื่อนคนหนึ่งเตรียมน้ำ อีกคนก็เตรียมแป้ง (แป้งเด็กจอห์นสัน)  ช่างภาพนับ 1 2 3 น้ำก็ลง โครม แป้งตามมาติดๆลงบนเพื่อนคนนั้น  
แต่ไม่ใช่เฉพาะเพื่อนคนนั้นที่โดนแป้ง เพื่อนคนอื่นๆ ก็โดนไปด้วยเช่นกัน แป้งเลอะไปทั้งห้อง  และ   ทั้งตัว  วิ่งไล่กันในห้อง   เอาแป้งป้ายคืน เป็นการแก้แค้น อยู่พักใหญ่   จนหายแค้นและสนุกสนาน กับพอหอมปาดหอมคอ   หอมกลิ่นแป้ง   พวกเราก็ช่วยกันทำความสะอาดห้องถูพื้น สระผม เช็ดแป้งออก   ทำลายหลักฐาน   แต่เก็บไว้เป็นภาพ ถ่ายเรียบร้อยแล้ว   ก่อนที่จะสลายตัวแยกย้ายไปบ้านใครบ้านมัน
                   อาจารย์ประจำชั้นอยากให้ห้องเรียนสะอาดเป็นเงางาม   เลยนัดให้พวกเรา ลงแว๊กที่พื้นห้อง วันนั้นตอนบ่าย พวกเราเฮฮา ร่าเริงที่ไม่ต้องเรียน   แถมยังได้เล่นอีกด้วย เอาเท้าเหยียบผ้าไว้ แล้วให้เพื่อนอีกคน ลากไปทั่วๆห้อง มือเล็กๆ ช่วยกันถู ช่วยกันขัด   ห้องก็เป็นเงางาม   เรายังถูเผื่อไปถึงระเบียงหน้าห้อง ซึ่งเป็นปูน เป็นความจงใจประชดอาจารย์ เพราะอาจารย์ย้ำมาก   ว่าต้องขัดให้เป็นเงาให้ทั่ว   ตอนขัดระเบียง ก็บ่นไปว่า 
ต้องมีคนลื่นล้มกันบ้างล่ะ   ทั่วบริเวณก็ฟุ้งไปด้วยกลิ่นแว๊ก   แล้วพวกเราก็จัดโต๊ะเรียน แล้ว นั่งอยู่ในความสงบ   อาจารย์ประจำชั้นก็กำลังเทศนาอยู่ที่หน้าห้อง   ตอนนั้น มีอาจารย์ท่านนึงเดินมา อาจารย์ใส่ส้นสูง เดินเสียง ต๊อก แต๊ก  ต๊อก แต๊ก   ได้ยินมาแต่ไกล   ฉันนั่งริมประตู แอบชะโงกออกไปมอง    อาจารย์ท่านนั้น   นักเรียนในห้องฉัน ไม่ค่อยจะชอบเท่าไหร่   เพราะอะไร  ไม่รู้สิ สอนไม่ค่อยจะรู้เรื่องละมั้ง   แล้วความฮาก็เดินทางมาถึงที่หน้าประตูจนได้  
อาจารย์ลื่น…แต่ไม่ถึงกับหกล้มหรอก   แค่เสียหลัก ฉันและเพื่อน   นั่งอยู่ริมประตู หัวเราะกัน คิกๆๆ จากนั้น   นักเรียนทั้งห้องก็ส่งเสียฮาครืนขึ้นเกือบจะพร้อมกัน    อาจารย์ท่านั้นคงอาย เลยรีบออกไปจากจุดเกิดเหตุ
บ่นพึมพำอะไรก็ฟังไม่ถนัด    พวกเราอมยิ้มกันทุกทีที่นึกถึง…เหมือนได้แก้แค้นที่สอนไม่ค่อยรู้เรื่อง
                            หลังจากจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 พวกเราก็ต่างแยกย้าย เข้าศึกษาต่อระดับอุดมศึกษา   หาอนาคตของตนเองต่อไป โดยยังมีเรื่องราวในอดีต คอยอยู่เป็นแรงใจในยามที่เหงา และเราก็ยังติดต่อกันอยู่เสมอ ทั้งทางโทรศัพท์ pager และ e-mail เราจะไม่ลืมกัน เพราะ “เพื่อนคือสิ่งมหัศจรรย์ที่สวรรค์ส่งมาให้เรา”
                           ชีวิตช่วงวัยเด็ก เป็นช่วงที่รื่นเริงและน่าประทับใจ   เด็กที่ดีก็จะเป็นผู้ใหญ่ที่ดีในอนาคตด้วยนั้น จะจริง เท็จเพียงใด ไม่ทราบได้…ชีวิตยังคงต้องเติบโตยังต้องพบ เรื่องราวอีกมากมาย…ขอหวังไว้สักนิด เถอะว่าเรื่องราวที่จะได้พบต่อไปนั้น จะไม่ทำร้ายฉันจนเกินไป. 

กลับหน้าแรก

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com