Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา


บ้านจอมยุทธบล็อก

>> บ้านหมื่นกรอบ >> กรอบ…แห่ง.คืนของคำพิพากษา…

บ้านหมื่นกรอบ
มีเพียงนาทีร้ายๆเท่านั้นที่ทำให้รู้ความหมายของชีวิต

กรอบ…แห่ง.คืนของคำพิพากษา…

Jun.01.2007 12:04:28 am

หลายชีวิต…มายืนรอคำพิพากษา…
คำพิพากษาที่ดูเหมือนเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง..แต่เกี่ยวข้อง…
เราท่านคงเห็นเหมือนกัน…
เห็นเหมือนกันว่า..ผู้ที่เกี่ยวข้อง..ดูเหมือน..ดูคล้าย…
ไม่สนใจอะไรนอกจาก..รอเวลา..ของคำพิพากษา…
พร้อมกระดาษในมือที่เตรียมมา..ดูเขามั่นใจ..
เปล่า..เขาไม่ได้มั่นใจในคำพิพากษา…ว่าพวกเขาจะชนะ…
แต่เขามั่นใจว่าเขาต้องได้ใช้ข้อความของกระดาษในมือ…
เมื่อคำพิพากษา..ประกาศออกมา..
ประหลาด..ฉันนึกว่าจะได้เห็นอาการตีอกชกหัว…ของผู้แพ้…
แต่ฉันกลับ…ได้เห็นรอยยิ้ม..ยิ้มเหมือนกับว่า..ถึงเวลาของฉันแล้ว..
เวลาของฉัน และ กระดาษในมือ…
กระดาษในมือ..ถูกยกขึ้น..พร้อมเสียงเพลงพื้นบ้าน…
เท่านั้นหรือ…คือคำถามในใจของฉัน…
ฉันอาจต้องค้นหาคำตอบอีกนาน…
ถ้า..เขาไม่จับภาพ…
ภาพของผู้ไม่เกี่ยวข้อง..แต่เกี่ยวข้องโดยตรง…
พ่อนั่งโอบลูกสาววัยประมาณสิบสองขวบ…
นัยน์ตาสองคู่นั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง…..
ในขณะที่ผู้เป็นพ่อ..ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตา…ดึงตัวลูกสาวที่นั่งอยู่ด้วยกันเข้ามาโอบกอด…
นัยตาบอกแววสิ้นหวัง  ท้อแท้ กับคำถามที่คงผุดขึ้นมาในใจ…
“แล้วเราจะทำยังไงต่อไปดี?
ค่าเทอม  ค่าเช่าบ้าน  หนี้สินที่กู้ยืมมา
สารพัดคำถามกับความมึนงงในสมอง…
พ่อเอามือลูบผมเบาๆเหมือนจะปลอบใจลูกสาว…
ทำให้เห็นดวงตาใสซื่อคู่นั้น…
ดวงตาใสซื่อที่ถูกย้อมด้วยความอ่อนล้า..อ่อนเพลีย…
ดวงตาที่บ่งบอกถึงความไม่รู้..ไม่รู้ว่าทำไมพ่อพาหนูมานั่งตรงนี้..
ความคิดของเด็กน้อยบอกผ่านสายตาที่อิดโรย…
“กลับบ้านเถอะพ่อ..หนูง่วงนอน…พรุ่งนี้หนูต้องไปโรงเรียน..”
สายตาสองคู่นั้น…มันทำให้ฉันสะท้อนใจ….
ฉันต้องการหยุดความรู้สึกสับสนไว้เพียงเท่านั้น..
แต่ทำไมได้..ทำไม่ได้เพราะ…
หลังจากเขาตัดภาพจากบนเวที..เวทีเพลงพื้นบ้านจากกระดาษแผ่นนั้น..
มันทำให้ฉันต้องพบกับสายตาอีกคู่หนึ่ง…
สายตาของหญิงชรา…หญิงชราที่พอเรามองเห็น..เรารู้ได้ว่า…
แม่เฒ่าต้องมาจากถิ่นไกล..
ถิ่นไกลที่ปลูกข้าวเลี้ยงปากเลี้ยงท้องพวกเรา…
สายตาแม่เฒ่าไม่อ่อนล้า…ไม่สับสน..ไม่ทุกข์  ไม่เศร้า
สิ่งเดียวที่ส่งผ่านสายตาแม่เฒ่ามาให้เราเห็น..คือ…
ความสิ้นหวัง…ความสิ้นหวังและไร้ที่พักพิง…
เราเชื่อว่า..แม่เฒ่าไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น…
แม่เฒ่าคงรู้แต่ว่ามาให้กำลังใจ..คนที่แม่เฒ่าเชื่อว่า..
ช่วยพวกเขาให้อยู่ดีขึ้น..กินดีขึ้น..
แม่เฒ่าไม่ใจระบบที่มันซับซ้อน…ไม่เข้าใจแม้แต่ว่า..
ทำไมต้องมานั่งตรงนี้….กับคนอีกมากมายที่ไม่รู้จัก…
แล้วปีนี้ถ้าน้ำท่วม…แม่เฒ่าจะได้รับการเยียวยาช่วยเหลืออีกหรือไม่…
แม่เฒ่าไม่รู้แม้แต่ว่า…
ชายคนเมืองไยโอบกอดลูกสาวแล้วร้องไห้…
ร้องไห้ในขณะที่บนเวทีเสียงเพลงพื้นบ้านยังดังก้อง…
คำพิพากษาถึงที่สุดแล้วในระดับหนึ่ง…
งานของการให้กำลังใจของแม่เฒ่าก็สิ้นสุดลงแล้ว..
หยาดน้ำตาของชายคนนั้นจะหยุดหรือยัง?ฉันไม่รู้ได้..
เด็กน้อยคนนั้นคงได้หลับไหล..และทิ้งเส้นทางชีวิตไว้…
ทิ้งไว้ให้ชายหนุ่มผู้โอบกอดอย่างละม่อมเป็นผู้ลิขิต….
กับคำถามที่ฉันไม่ควรบังอาจไปหาคำตอบ…
“สังคมไทยเป็นได้ถึงเพียงนี้แล้วหรือ?”
………………………………………………………………………………………………………………….
เรามิได้ยืนอยู่ข้างใด…
เรายืนในที่ๆควรจะยืน
เป็น..ในแบบอย่างที่เราควรจะเป็น…
แต่เราขอระลึกถึง..ชายหนุ่ม…เด็กสาว..และ..แม่เฒ่า..
ที่เราพบเห็นเมื่อ   คืนคำพิพากษา…
ส่วนบุคคลที่ถือกระดาษแผ่นนั้น..ขอโทษนะ…ผมจำไม่ได้จริงๆ….

  บ้านหมื่นกรอบ >>

 
เจ้าบ้านหมื่นกรอบ : chitchanok_05@hotmail.com
เว็บไซต์ : http://www.muangcha.com  


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com