Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา


บ้านจอมยุทธบล็อก

>> นิทานโทรศัพท์ >> บทที่1 ตัวละคร

นิทานโทรศัพท์
รอยยิ้มส่งถึง ณ มุมหนึ่งในทะเลกาล ส่งสาส์น ว่ารักคนอ่านพบ

บทที่1 ตัวละคร

Mar.27.2007 2:27:19 pm

บทที่1  ตัวละคร ในนิทานโทรศัพท์

ในความวกวน บนเส้นทางของ”ตัวละคร”
ในทัศนะของผม 1ชีวิตมีหลายหุ้นส่วน ชีวิตมิใช่ของเราผู้เดียว เพราะมันไม่สมบูรณ์ และเคลื่อนไหว ไปด้วยแรงแห่งงาน หน้าที่ รวมถึงยถากรรม จึงจำเป็นต้องประคับประคอง ให้เคลื่อนไปอย่างสมดุล

รุ่นพี่คนหนึ่งอ้างตนเป็น”อรหันต์ดิบ” ว่ารู้แจ้งแทงตลอด สามารถอ่านใจผู้คนได้ เหมือนเป็นบุญเป็นคุณ แกสอนให้เป็นวิทยาทาน ว่าให้ไปนั่งคุยกับคนบ้าข้างถนนให้รู้เรื่องเสียก่อน ถึงจะเริ่มบรรลุ “รู้แจ้ง”
ผมเออออไปอย่างนั้น… แต่ผมไม่ค่อยเชื่อเท่าไร  ใครจะรับผิดชอบหากเขาอาละวาดขึ้นมา  เขา(คนบ้า)ค้นพบโลกของเขาแล้ว จึงไม่ควรเข้าไปยุ่มย่ามให้มาก

“ตัวละคร”ในนิทานโทรศัพท์อาจเป็นผม ซึ่งตกเป็นทาสตนเอง หนีไม่พ้นความทรงจำในอดีตถึงไกลโพ้น
หนีไม่พ้นประสพการณ์ที่ผ่านมา และสิ่งที่รู้
นอกเหนือจากนั้น คือหุ้นส่วน อาจเป็นปิศาจ พระเจ้า และสิ่งที่ชาวพุทธทั่วไปเรียกว่า”เจ้ากรรมนายเวร”

ภูเก็ตเป็นประตูของโลก ผมเคยใช้ชีวิตอยู่ที่นั้น 4 ปี งานต้อนรับทำให้ได้รู้จักเพื่อนมนุษย์หลากหลายเชื้อชาติ
รู้จักสิ่งบำรุงบำเรอในทางโลก
เห็นวิมานบนดิน ที่เขาทั้งหลายสร้างขึ้นทั้งบนภูเขา ผาหินเชิงทะเล และชายหาดทั่วไป
สวรรค์ราตรีที่สนุกอยู่ได้ แม้ในคืนเพ็ญวิสาขะอันศักดิ์สิทธิ์

ว่ากันว่า…
ผู้ที่จากไปก่อน เขาเฝ้ามองและอารักขาเราอยู่ แต่กระแสโลกทำให้เราร้องท้าทายอย่างอหังกา
ทุกคนมีสิทธิ์ท้าทายสิ่งศักดิ์สิทธิ์ แล้วสิ่งศักดิ์สิทธิ์นั้นๆก็มีสิทธิ์ที่จะรำคาญแล้วหนีจากเราไป
คล้ายๆเด็กเกเร 4 ขวบที่ร้องด่าบุพการีพี่เลี้ยงด้วยคำหยาบ ซ้ำยังเอาก้อนหินไล่ปา

เหตุการณ์หลายอย่างในชีวิต ทำให้ผมต้องหันกลับมามอง
มอง”สิ่งที่มองไม่เห็น”
ความเชื่อที่งมงาย
เวทมนต์คาถา
โชคชะตาราศรี
อาถรรพ์
การทรงเจ้า
เจ้าที่เจ้าทาง
พลังของความกตัญญูต่อผู้มีพระคุณ ทั้งที่ยังอยู่ และโดยเฉพาะผู้ที่จากไปก่อนแล้ว

บางทีเรื่องเหล่านี้ ไม่รู้เสียยังจะดีกว่า เพราะหากรู้อะไรไปเสียหมด เราจะไม่วางใจ และจะเป็นบ้า
“เขา”(ตัวละคร)กลายเป็นผู้วิเศษ เมื่อค้นพบหุ้นส่วนในชีวิต แล้วแบ่งปันผลกำไรไปอย่างทั่วถึง แต่เมื่อยิ่งสาว ก็ยิ่งลึกและต้องจากโลกอันเราๆท่านๆรับรู้นี้ไป จากไปสู่โลกอันอยู่เหนือกาลเวลา ด้วยเสียงและภาพที่ผุดขึ้น ผุดขึ้น อย่างหยุดไม่ได้ แล้วรบเร้าให้เคลื่อนไหว

“ผม”เบื่อชีวิตที่ภูเก็ต ทิ้ง งานดีๆ อาหารดีๆ เงินดีๆ และสถานที่ที่ผู้คนจากหลายมุมโลกใฝ่ฝันว่าสักครั้งในชีวิต ขอมาพักผ่อนที่นี่ ทิ้งมาอย่างไม่วางแผนใดๆ กลับมาอยู่บ้านที่นราธิวาส กลับมาหาในสิ่งที่รบเร้าอยู่ในหัวสมองผมเช่นกัน 1ปีหลังจากนั้นเกิดเหตุคลื่นสึนามิถล่มชายฝั่งทะเลอันดามัน ภาพศพชาวยุโรปที่ลอยเป็นแพ ทำให้ผมนึกถึงมาเรีย เพื่อนสาวชาวสวีเดนทีเคยเที่ยวด้วยกัน คิดถึงเธออย่างจับใจ ไม่รู้ว่าปีนั้นครอบครัวเธอเลือกมาหาดป่าตองหรือไม่ ผมพยายามติดต่อแล้วก็พบกับความว่างเปล่า
สิ่งที่ทำได้คือบริจาคเลือด แล้วทำใจให้ว่าง
“ตัวละคร”อาจถามว่านั้นเป็นประสงค์ของใคร บางท่านอาจตอบว่าพระผู้เป็นเจ้า
“ตัวละคร”ถามต่อว่า พระเจ้าต้องรับผิดชอบต่อครอบครัวผู้บริสุทธิ์ไหม
“ตัวละคร”ไม่รู้ แต่สิ่งที่แน่แท้คือ “สภาวะ”
นั้นคือสภาวะที่หุ้นส่วนแย่งชิงผลกำไรกันอย่างไร้ระเบียบ
“ตัวละคร”ถามท่านทั้งหลายว่า ถ้าท่านมีอำนาจวิเศษ ท่านจะจัดการสภาวะที่วุ่นวายนั้นอย่างไร

นวพล ลีนิน :: talingsoong24@hotmail.com


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com