Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา


บ้านจอมยุทธบล็อก

>> ปุถุชน >> รุ้งกินน้ำ

ปุถุชน
มรรคากระบี่ วิถีบูรพา

รุ้งกินน้ำ

Nov.10.2008 10:00:05 pm

หน้าผาเดียวดาย….
หยาดพิรุณโปรยปราย…..
หยาดลงมาเป็นสายชุ่มโชก  ใส่ร่างที่ยืนหยัดเหยียดตรงดั่งกระบี่ของมัน
สายฝนทั้งชุ่มฉ่ำ  ทั้งเปียกปอน
แต่ทว่า  หัวใจของมันกลับแห้งผากโรยแล้ง
เป็นความ สับสน รันทด หดหู่ ว้าเหว่  อย่างไม่อาจบรรยาย
แม้ร่างกายตั้งมั่นยืนหยัดอยู่ได้
หากแต่หัวใจอันเหนื่อยล้าของมันได้ล้มลงไปเสียนานแล้ว


ส่วนผสมของชีวิตมนุษย์ก็เป็นเยี่ยงนี้
มีเวลาสุขสมก็ย่อมมีเวลาขื่นข่ม  จนยากทำใจ
ชีวิตมิใช่ไม่เคยผ่านอะไรที่ทุกข์ยากลำเค็ญมาก่อน
แต่เวลานี้  ความตีบตันที่จุกเป็นก้อนอยู่ในลำคอ
มิว่าจะกล้ำกลืนอย่างไร  พยายามสักแค่ไหน
ก็มิอาจกล้ำกลืนลงไป  ได้สำเร็จ


สายฝนยังคงหยาดหยดลงมาเป็นสาย
จากหว่างคิ้วผ่านหัวตา  สู่ร่องแก้ม
ทว่าเมื่อไหลผ่านหัวตา นั่นอาจมิแน่ว่าเป็นน้ำฝนเพียงอย่างเดียว
รสชาติของมันเค็มปร่าขมกร่อยอย่างบอกไม่ถูก
นานแล้วความรู้สึกอย่างนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับมัน
ปล่อยให้ดำเนินไป  ดูว่าจุดสิ้นสุดจะอยู่ ณ.ที่แห่งใด


หยาดฝนซาขาดเม็ดลงไปแล้ว  แต่ละอองยังคงโปรยปราย
ท้องฟ้าที่เบี้องหน้าผา ณ.ที่ยืนอยู่
ปรากฏรุ้งงามทอดตัวยาวขึ้นสายหนึ่ง
คล้ายชิดใกล้ใจแค่เอื้อมมือคว้า  คล้ายห่างไกลสุดสายตาอีกโค้งฟ้าหนึ่ง
เหม่อมองเลื่อนลอย  รุ้งที่งดงาม  
รุ้งกินน้ำที่งดงามใยเจ้าไม่คงอยู่เป็นนิรันดร์
ลึกลงสู่ภวังค์ความคิด
เสียงรำพึงในใจนี้ดังก้องย้อนกลับไปมาอยู่ในห้วงคำนึง



รุ้งกินน้ำเลือนหายไปกับขอบฟ้าเบี้องหน้า
ตาไม่ทันสังเกต  แต่ใจกลับรับรู้
ส่วนน้ำตาเหือดแห้งลงไปตั้งแต่เมื่อใดล้วนไม่นำพาปรารมภ์
ความคิดมโนหนึ่งผุดขึ้นกลางใจ
สัพเพ  ธัมมา  อนิจจา    ทั้งหลายไม่เที่ยง


เงียบงัน    เนิ่นนาน    อยู่ในภวังค์
ในที่สุดมุมปากของมันก็ปรากฏรอยยิ้มชนิดหนึ่งขึ้น
เป็นรอยยิ้มที่ชื่นบาน  คลับคล้ายเด็กทารกผู้หนึ่งก็มิปาน
เดียงสา  ส่องประกายสดใสเสียเหลือเกิน
คนเราเมื่อปลงตกภายในใจ  ก็ไม่มีอะไรให้โศกาอาดรูอีกต่อไป


พลันประกายรังสีกระบี่พุ่งวาบเป็นทางยาว
พลิ้วลงสู่หุบเหวเบี้องล่างอย่างรวดเร็ว
ส่วนตัวคนก็สะกิดเท้าโผพุ่งติดตามประกายกระบี่ดุจเหิรบิน
กระบี่หนึ่ง คนหนึ่ง  ลิ่วละล่องไปตามยอดไม้ในหุบผาดั่งสกุณาระเริงไพร
ประกายกระบี่ค่อยค่อยลอยห่างออกไป
แต่ยังเจิดประกายสดใสเป็นจุดเล็กเล็ก
เสียงคนกู่ร้องกังวานแว่วสะท้อนก้องไปมาทั่วทั้งหุบผา

เมื่อไม่เที่ยง   ไหนเลยจะจีรังยั่งยืน
หากฝืนไปเหนี่ยวรั้งไว้   รังแต่จะทุกข์ทรมานใจ
____________


ร่ายรำกระบี่    ที่หน้าผา
เปลื้องมาร-ยา  จริตใจ
เชื่องช้า   มิเกรียงไกร
กระบี่ผสานใจ   ฤา จะไร้
ซึ่งตัวนตน

 

  
ปุถุชน :: wi_sdom@hotmail.com


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com