Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา


บ้านจอมยุทธบล็อก

>> ปีศาจน้อยจอมซน >> ดอกไม้สวย..จากทะเล..ที่รัก…(๑)

ปีศาจน้อยจอมซน
ความรัก บางครั้งมันก็เหมือนกับท้องฟ้า ถ้าไม่ตั้งใจมองคงมีแค่ความมืดและแสงดาวไร้สิ่งมหัศจรรย์

ดอกไม้สวย..จากทะเล..ที่รัก

…(๑)

Jun.23.2007 3:32:59 pm

ทะเลสวย…
ทำให้ฉัน…
คิดถึงใครบางคน…
เขาชอบทะเลเหมือนฉัน..

ลายมือหวัดยุ่งๆของเขาคุ้นตานัทชายิ่งนัก…เขาเขียนมาสั้นๆในกระดาษสีหวานพร้อมกับดอกไม้แห้งช่อน้อยๆห้อด้วยพลาสติกใส…

นัทชาไม่รู้หรอกว่าดอกไม้อะไร…แต่นัทชาแน่ใจว่ามันเป็นดอกไม้ของทะเล..แต่นัทชาไม่รู้ว่าทะเลแห่งไหน
ดอกไม้แห้งสีน้ำตาล..มันวางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือของนัทชามาหลายปีแล้ว…นับแต่ปีที่เขาจากไป…

“สักวัน..ผมจะเก็บดอกไม้ทะเลมาฝากนัท…เพื่อเป็นตัวแทนของผม”

“นัทไม่ชอบดอกไม้ทะเลหรอกนะ”นัทชานึกถึงสาหร่ายทะเล..ที่มองอย่างไรก็ไม่มีความสวยงาม…

“มันมีสีไม่สวย..ไม่อ่อนหวานใช่ไหมล่ะ”เขาเอ่ยถามยิ้มๆ..เหมือนอย่างจะรู้ถึงความคิดของนัทชา..

“แหม..ก็ผู้หญิงเค้าต้องชอบดอกไม้สีสวยๆสิจ๊ะ..อย่างดอกกล้วยไม้ป่าหรือดอกไม้ภูเขาน่ะ”

นัทชานึกถึงดอกไม้บนภูเขาที่เธอและเขาได้มีโอกาสไปเที่ยวด้วยกัน…
ดอกไม้ภูเขาสีสวยอ่อนหวานที่บานสะพรั่งอยู่ท่ามกลางสายหมอกยามเช้า..
มันช่างสวยงาม..จนเธออดไม่ได้ที่จะเก็บมันเอามาเป็นที่ระลึก…แสนหวาน…

“นั่นสิ..ดอกไม้ภูเขาเหมาะกับนัทมาก…เพราะมันสวย..หวาน..น่าถนุถนอม..แต่..ดอกไม้ทะเล..มันเหมาะกับผมมากกว่า..

มันทนแดด..ทนฝน..ทนต่อน้ำทะเลที่แสนเค็มได้..ผมชอบดอกไม้ทะเลนะนัท..เพราะว่ามันเหมือนชีวิตของผม..ต้องทนทุกอย่าง”…
แววตาของเขาหมองลงนิดนึงแล้วเลือนหายไป..กลับมีแววตาที่สดใสเหมือนเดิม…

“บ้านของคุณอยู่ริมทะเลเหรอ”…

“ใช่..อยู่ใกล้ทะเล..ทะเลที่เวิ้งว้าง…จนรู้สึกเหงา”เขาหัวเราะเบาๆเหมือนจะนึกขำในคำพูดของตัวเอง…

ก่อนหน้านี้นัทชาไม่ชอบทะเล…นัทชากลัวในความเวิ้งว้างกว้างใหญ่…กลัวในความแปรปรวนของคลื่นที่สาดซัดเข้าหาฝั่ง…
กลัวในความลึกลับของทะเล…จนกระทั่ง…นัทชาได้มีโอกาสได้ไปเรียนหนังสือที่เกาะแห่งหนึ่ง…เกาะที่มีแต่ทะเลล้อมรอบ…

นัทชาได้ซึมซับเอาความรู้สึกที่อ่อนไหวจากเขาที่ทะเลแห่งนั้น..

“หนาวไหม”เขาถามเมื่อเห็นนัทชายกมือขึ้นกอดอกในขณะที่เดินเคียงกันไปตามชายหาด…

“ไม่หรอก..ลมทะเลยามเย็นๆอย่างนี้..มันทำให้อารมณ์ปลอดโปร่ง..สดชื่น..คลายความเครียดได้มากเลยล่ะ…คุณคิดว่าอย่างนั้นไหม”…

“ใช่…เวลาที่ผมเครียดๆ…ผมก็ชอบออกมาเดินเล่นอย่างนี้เหมือนกัน”…
ลมทะเลที่พัดผ่าน..หอบเอาความสุขใจมาให้นัทชาอย่างเงียบๆ…เสียงคลื่นที่สาดซัดเข้าหาฝั่ง…

เหมือนเสียงเพลงที่ขับกล่อมให้เพลิดเพลิน…ตอนนี้…นัทชาเริ่มหลงรักทะเลเสียแล้วสิ…
“ผมเคยนอนตากน้ำค้างทั้งคืนที่ชายหาดข้างบ้านเพื่อนับดาวบนท้องฟ้า”เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับนั่งลงที่โขดหิน…

นัทชานั่งลงข้างๆเขา…ฟังเขาเล่าเรื่องของทะเลเงียบๆ…
“คืนที่ท้องฟ้าสว่างด้วยกลุ่มดาว..ผมเคยเขียนเรื่องของทะเล..แต่ว่า…ตอนนี้ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนแล้ว…

คงจะลงถังขยะไปแล้วมั๊ง”…เขาหัวเราะเบาๆเหมือนขำตัวเอง
“ฉันอยากฟัง…คุณเล่าให้ฉันฟังหน่อยได้ไหมว่าคุณเขียนเรื่องอย่างไร?”…
“ก็ไม่มีอะไรมาก…คืนนั้นกลุ่มดาวสว่างไสวแลเห็นอยู่ลิบๆ..น้ำทะเลส่องแสงระยิบระยับ.มันสวยมาก..

ผมก็เลยนึกอยากจะเขียนบรรยายอารมณ์ตอนนั้นจึงได้ชวนเพื่อนออกมานั่งกลางแสงจันทร์…
ผมชอบแสงไฟจากเรือหาปลาที่ลอยลำอยู่ขอบทะเลลิบๆ…มันเหมือนกับแสงดาว…เดี๋ยวก็มองเห็น..

เดี๋ยวมันก็หาย…ตามแรงของลูกคลื่นที่ยกเรือขึ้นแล้วก็ปล่อยต่ำลง…มันสวยกว่าไฟที่เราเห็นตามบ้านเสียอีก….
ผมเรียกมันว่า”ระบำแสงไฟ…”เขายิ้มเห็นฟันขาวเป็นระเบียบ…
นัทชาชอบมองเวลาเขายิ้ม….ดูอบอุ่น…อ่อนโยน…
เรื่องราวของทะเลและใครบางคนที่นัทชาบอกได้เพียงว่าเริ่มผูกพันกับเขามากมาย…

จบภาค ๑

ปีศาจน้อยจอมซน :: ulomzx@hotmail.com


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com