Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา


บ้านจอมยุทธบล็อก

>> ยามี่จัง >> จุดบอดในใจ..ที่ต้องยอมแพ้

ยามี่จัง
แม้ท้องฟ้าสีเดียวกัน..แต่ฝันก็คนละสี

จุดบอดในใจ..ที่ต้องยอมแพ้

Jun.30.2007 2:29:37 am

ลมเย็นๆที่พัดโชยมาเฉื่อยๆกอรปกับละอองฝนบางๆนั้น ทำให้เอมต้อง เริ่มจับชายเสื้อคลุม แล้วรูดซิบเข้าหากัน ก่อนเดินปนวิ่งตรงไปที่ศาลาทรงไทยเบื้องหน้า และแล้วฝนหลงฤดูก็ตกอย่างไม่ลืมหูลืมตา


“หนาวไหมพี่มีกาแฟร้อนน่ะเอม”

เสียงลอยมาจากในศาลา เอมหันไปมอง เข็มนั่งกึ่งเอนนอนอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง บนเตียงรูปกระเช้าที่ปูด้วยเบาะแพรเนื้อเนียนนุ่มหนา ข้างกายมีโต๊ะไม้เล็กๆบนโต๊ะมีกระติกใส่กาแฟใบย่อมๆ ถัดไปบนพื้นกระดานขัดมัน กองเต็มไปด้วยหนังสือนานาชนิด…


เข็มมองสำรวจสาวน้อยตรงหน้า.. เดือนกว่ามาแล้ว ทุกครั้งที่เจอะเจอกัน เอมไม่รวนก็จะประชด จนเขาเริ่มไม่อาจ…ตอบตัวเองได้ ..ที่จริงเธอชอบเขาไหมนะ?

“ขอบคุณค่ะ แต่กาแฟใส่นมน้ำตาลหรือเปล่าคะ”

เอมถามด้วยความเคยชินมากกว่าช่างเลือก

“ พี่รู้น่าเอมชอบดื่มกาแฟดำเท่านั้น”

เข็มส่งถ้วยกระดาษยื่นให้เอม เพื่อให้เธอเดินไปรินกาแฟได้ตามชอบ ส่วนเข็มนั้น เขาฉีกซองน้ำตาลเทลงถ้วยของตัวเอง พร้อมกับใช้ช้อนไม้เล็กๆคนช้าๆก่นถามกึ่งชวนคุย

“วันนี้ทำไมวิ่งมาไกลถึงฝั่งนี้ล่ะเอม”

เข็มถามแต่สาวน้อยไม่ตอบ ยืนยึดถ้วยกาแฟแน่น ..เสียงฟันกระทบกันบอกให้เข็มรู้…เธอเริ่มหนาวจัด ..อากาศที่นี่ มักชื้นปนฝน แทบทั้งปี เข็มถอยเสื้อคลุมของตนออก ก่อนลุกเดินเข้าหา รับถ้วยกาแฟของเอมมาวางลงบนโต๊ะ

จากนั้นถอดเสื้อคลุมตัวชื้นฝนของเอมออก ก่อนสวมเสื้อคลุมของเขาให้แทน.. คิดดึงร่างนั้นมากอดใจแทบขาด ..เมื่อเห็นเธอยืนนิ่งหน้าซีดเซียว

“กาแฟอีกหน่อยไหมเอม”

เขาหันกายคิดเดินไปเติมกาแฟให้ แต่ยังไม่ทันได้เดินไป ร่างบางๆนั้นก็เริ่มเอนเอียงก่อนทรุดล้มลง เขารีบยื่นมือรับไว้ แต่ด้วยความรีบร้อนเกินไป คนทั้งคู่จึงล้มลงบนกองหนังสือ

ร่างของเอมทับอยู่บนหน้าอกเขา เข็มกอดแน่นไม่คิดปล่อย แต่ร่างนั้นกลับนิ่งเงียบไม่ต่อต้าน นานจนเขาเริ่มแปลกใจ

“อ้าว ! หนาวจนเป็นลมไปอีกแล้วสิ”

เข็มกอดเอมนอนอยู่ในท่านั้น ยิ้มอย่างเป็นสุข พร้อมกับคิดฝันไปไกลถึงวันข้างหน้า ถ้าทุกค่ำคืนมีเอมให้นอนกอด….คงมีความสุขดีไม่น้อยเลย..กำลังคิดเพลินจวนเผลอหลับตามไปอีกคน ……


“อะโห…เก่งนิ ..โดนช้างทับตั้งนาน ทนได้น่ะเนี๊ยะ?”

เสียงป่วนๆนั้นเอ่ยลอยมาจากบนหน้าอกเขา บอกให้เขารู้ว่าถ้ายังไม่รีบคลายมือ สักครู่เธอคง.. “แจกหนมตุ๊บตั๊บอย่างแน่นอน” เข็มจึงจำต้องปล่อยมือ เอมลุกนั่งก่อนยืนขึ้นช้าๆ

แม้หน้าตายังซีดเซียว แต่อาการเริ่มรวนคนได้ ก็บอกให้รู้ว่าเจ้าตัวอาการดีขึ้นแน่นอน และสิ่งที่เพิ่มความมั่นใจให้เข็มเชื่อว่า เธอเริ่มปรกติแล้ว คือคำพูดนี้เอง

“เอางี้น่ะ ที่มะกี้กอดเอมไปน่ะ คิดว่าเป็นค่าแรงที่ช่วยให้เอมหายหนาวก็แล้วกัน แล้วอย่ามาทวงบุญคุณกันด้วย”

เอมเริ่มซุกซน เดินไปหยิบหนังสือข้างกายเขา ขึ้นมาเล่มหนึ่ง เข็มก็ลุกขึ้นบ้าง ก่อนเดินไปรินกาแฟถ้วยใหม่ นำมายื่นส่งให้เอม ก่อนเดินย้อนไปรินอีกครั้งสำหรับตัวเอง

“มีแต่หนังสือเกี่ยวกับซ่อมคอมฯ ซ่อมแอร์แล้วก็…แกงฟุตบอลทั้งนั้นเลย ว้า!!นอกจากเรื่องหนักโลก เอ้ยไม่ใช่หนักสมองแบบนี้ พี่ไม่มีอย่างอื่นให้อ่านบ้างรึค่ะ”

เสียงใสๆที่เริ่มต้น “ก่อสงครามป่วนหัวใจเขา”อีกครั้งพร้อมกับเดินไปมา หยิบนั่นนี่มาบ่น แต่เขาก็ยอมรับ มันเป็นจุดบอดในใจ ที่เขาชอบฟังจังเลยสิ?


สายฝนที่ตกลงมา อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆนั้น เริ่มทำให้เอมเบื่อ หลังจากทนพลิกไปมาที่กองหนังสือ ก็หาพบเล่มถูกใจมาได้เล่มหนึ่ง เธออ่านอย่างตั้งใจ สักครู่ร่างนั้นก็ลุกเดินมายืนข้างเตียงนอนเล่นของเขา จ้องหน้าเขานิ่งนาน จนเขาต้องละสายตาจากหนังสือกีฬาเล่มโปรด เงยหน้ามองเธอ


“พี่เข็มเขียนกลอนเป็นใช่ไหมค่ะ สอนเอมหน่อยซิค่ะ”

ตาโตที่มองมาอย่างจริงจัง มุ่งมั่น ทำให้เข็มนึกสนุกอยากแกล้งเธอขึ้นมาทันที

“แต่พี่คิดค่าแรงแพงน่ะเอม”

“ห๊า!!!คิดตังค์ด้วยนิ งั้นมื้อต่อไป หูหลามลาดเส้นหมี่เนื้อปลาเอย เป็ดพะโล้เอย มาม่าผัดซีฟู๊ดกับน้ำพริกXOเอย …..เอมคิดตังค์บ้างค่ะ”

นักเรียนกุ๊กอย่างเธอ มีหรือจะยอมแพ้เขา สาวน้อยลอยหน้าลอยตาสวนมาอย่างไม่ลดล่ะ ทำให้เข็มหัวเราะก๊ากออกมาดังๆทันที ช่างชอบจริงๆ กับท่าทางในยามนี้ของเธอ มีชีวิตชีวาที่สุด


เข็มในวัย 24 ที่มีอนาคตไกล กับงานการซ่อมเครื่องมากมายหลากชนิด เดือนกว่าที่มาซ่อมงานอยู่ที่นี่ ความที่เป็นคนอารมณ์ดีร่าเริงเสมอ จึงไม่เคยขาดแคลนเพื่อนฝูงทั้งชายหญิง

เขาจึงไม่เคยเหงา และยังไม่เคยพบใครสักคน ที่ทำให้เขาอยากรีบร้อนสร้างครอบครัวเลย จนมาพบ “เอม”

แปลกนัก ที่เขาติดใจสาวน้อยคนนี้ ทั้งที่ยามนิ่งๆช่างเหมือนหุ่นยนตร์ แต่ยามก่อกวนคน เขาก็ไม่เคยเกิดความระอา เธอไม่ใช่คนช่างพูด หน้าตาติดจะออกแววเศร้าๆ เสียด้วยซ้ำไป แต่ยามใดที่ได้เข้าใกล้พูดคุย เขาก็ไม่ปฎิเสธกับตัวเองเลย…ว่าชอบเธอยิ่งนัก

..เข็มมองหน้าสาวน้อยตรงหน้าอีกครั้ง วันนี้เอมแปลกออกไป แม้ยังคงพูดแจ้วๆ แต่ความใกล้ชิดมานับเดือน เขาเริ่มมองออก เธอมีเรื่องกังวลใจแน่นอน เข็มมองหน้าเธอ ก่อนพูดอย่างอ่อนโยน ปลอบใจสาวน้อยหน้าเซียวๆคนนั้นว่า

“บอกพี่สิ กังวลเรื่องสอบอีกแล้วใช่ไหม พี่ช่วยติวให้เอาไหม?”

ร่างที่กอดเข่าก้มหน้าอ่านหนังสือไม่ตอบ บอกเป็นนัยให้เขารู้ ว่าเดาถูก เด็กที่รักเรียนอย่างเธอ เรื่องเรียนคือเรื่องหนักใจที่สุดนี่นา

เด็กที่ต้องดูแลตัวเอง เพราะถูกส่งไปอยู่ประจำตั้งแต่เพิ่งครบ 5ขวบ ก่อนแม่ตายจาก เธอเริ่มย่าง15 โลกของเธอ แม้อยู่กับคนมากมาย แต่คนที่เข้าใกล้ มาดูแลเธออย่างใกล้ชิดนั้น เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน


เข็มเดินตรงไปที่เบื้องหน้าเด็กสาว คุกเข่าลงข้างหนึ่ง ก่อนจับมือเอมไว้

“ให้พี่คอยดูแลเอม จากนี้ตลอดไปได้ไหมจ๊ะ?”

เอมเงยหน้ามองคนพูดอย่างตกใจ แม้เคยคุยเคยล้อเล่นกันอยู่บ่อยๆ แต่เข็มก็ไม่เคยแสดง ท่าทีจริงจังเหมือนครั้งนี้ วันนี้พี่เข็มเกิดอะไรขึ้นมาน่ะ? รึว่าหนาวมากจนเพี้ยนไปแล้วสิ?

…เอมเริ่มคิดว้าวุ่น …ตอบอย่างไรดีน่ะ?กับคนที่เสนอมาว่า..จะมาร่วมสร้างฝัน มาเดินเคียงข้าง มาคอยช่วยเช็ดน้ำตา มาโอบกอดเธอ เมื่อยามเธอหนาว ซึ่งความหนาวในบางครั้ง มันหนาวเข้าไปถึงหัวใจ ปวดร้าวทรมานมาก…ตอบว่า…ตกลง..ดีไหมน่ะ?

ยามี่จัง :: anomie_jj@hotmail.com


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com