Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา


มินิไดอารี่

อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง

ความกล้าหาญ >> วันปัทฉิม

ความกล้าหาญ

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65

วันปัทฉิม

วันปัทฉิมเป็นวันที่นักเรียน ม.6 รู่นของฉันจะมารวมตัวกันที่โรงเรียนครบ เป็นครั้งสุดท้าย ฟังแล้วมันเศร้านะค่ะ แว่จะเจอกันอีกทีคงเป็นงานบอนโรงเรียน ซึ่งเป็นงานกลางคืน คงไม่ได้มาคุยเล่นกันอย่างเมื่อก่อนแล้วล่ะ ฟังดุเศร้าจังเลย เราต้องมาโรงเรียนในฐานะนักเรียนเป็นครั้งสุดท้าย ฉันเป็นตัวแทนของนักเรียนม.6 ไปกล่าวสุนทรพจน์อำลา รู้สึกปลื้มใจนิดๆ ที่อย่างน้อยจะได้บอกความรู้สึกของตัวเอง แต่ว่าอีกใจหนึ่งก็ตื่นเต้น เพราะอาการแพ้ไมค์ของฉันมันชอบกำเริบทุกที จะว่าไปฉันก็เคยพูดมาหลายครั้งแล้วแต่ว่ามันไม่เคยออกมาดีซักครั้ง เพราะว่าจะสั่นๆ พูดรัวๆเร็วไปซะทุกที เฮ้ออ....แล้วเวลาที่จะพูดก็มาถึง หัวใจเต้นแรงมากๆ หายใจลึกแล้วลึกอีกก็ไม่หายสั่น เพื่อนๆทุกคนมองให้กำลังใจ รวมทั้งอาจารย์ก็ด้วย ฮ่าๆๆ สงสัยกลัวเราจะเป็นลมไปก่อนพูดจบ ตอรแรกๆสั่นๆจำบทที่เตรียมมาไม่ได้ ต่อมาสักพักก็ ลืม!! แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะ ตายแล้วๆ แต่ว่าตั้งสติได้ นึกว่าพูดไปถึงเมื่อไหร่ แล้วภาษาที่สวยหรูก็เปลี่ยนแปลงเป็นภาษาที่มาจากหัวใจของเราเอง มือที่สั่นมันก็เลิกสั่นแล้ว มันเหมือนว่าได้นำอะไรสักอย่างออกมากางให้คนอื่นชมอย่างภาคภูมิใจ ทั้งๆที่ตอนนั้นเรากำลังพูดอยู่ ตามความรู้สึก แล้วทุกคนก็นั่งมองฉัน นิ่ง นิ่ง แล้วก็นิ่ง เมื่อฉันพูดจบ เสียงปรบมือก็เกรียวกราว ฉันไมรู้แล้วว่าต่อจากนี้มันเกิดอะไรขึ้น แต่ว่าฉันได้พูดสิ่งที่อยากจะพูดออกไปหมดแล้ว มันคือความรักความผูกพันและความรู้สึกดีๆที่มีต่อโรงเรียนเพื่อนๆ อาจารย์ และทุกๆคนมาตลอด 6 ปี ดีใจที่อย่างน้อยฉันก็พูดจบ เย่ๆๆ แล้วหลังจากนั้นก็อำลาเพื่อนๆ อาจารย์ ภารโรงแม่ครัวแม่ค้า และอื่นๆอีกมากมาย จบแล้วนะ แต่มันยังมีต่ออีก เรายังต้องไปเริ่มต้นใหม่ ในที่ใหม่ๆ เพื่อนใหม่ และสังคมใหม่ๆ ที่ยังไม่รู้ว่ามันจะดีเลิศ หรือว่า เฮ็งซวย ขนาดไหน แต่ว่าฉันก็ยังจะต้งเดินต่อไป เอาน่า สู้ๆ อย่าเศ้ราไปเลยเมื่อเรายังมีข้าวกิน อุ้ย...เล่นมุข
หลังจากวันงานก็ไปทำบุญเพราะว่าอาจารย์ท่านชวนเราไป ก็จัดไป.....ชวนเพื่อนๆไปด้วยไปทำบุญด้วยกัน พอทำบุญใส่บาตรเสร็จรุ่นพี่ที่มูลนิธิก็ขอแรงเราให้ไปช่วยเล่นละครเวทีที่จัดขึ้นสดๆ บอกแต่เรื่องแล้วเราคิดบทกันเอง ยิงมุขกันสดๆ รับกันเห็นๆ แต่ตัวก็นเอ๋อทุกคน ไต่แปลกที่เราไม่รู้สึกอาย...เอะ หรือว่าเราด้านแล้วหว่า?? สนุกดีได้ทำอะไรบ้าๆ คนดูมีความสุขสนุกตามเราก็ดีใจ เด็กๆที่นั่นน่ารักกันมากๆเลย ขี้เล่นช่างสงสัย ถามมาตอบได้บ้างไม่ได้บ้าง เฮ้ออ.....ก็บุ๋งๆๆไป อยากจะเล่าให้มันสนุกกว่านี้แต่ว่ามันเหนื่อยเหลือเกิน หมดแรงแล้ววววววว.......
ขอไปนอนแล้วนะค่ะฝันดีนะค่ะทุกๆคน^^

ปล. ไม่ได้มาอัพหลายวัน ติดภารกิจค่ะ ไดที่แล้วกวนบาทาไปหน่อยขออภัยมา ณ ที่นี้นะเจ้าค่ะ

เขียนเมื่อ 31-03-2007 | 23:15:33 | ไดอารี่ที่ : 34


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com