Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา


มินิไดอารี่

อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง

ความกล้าหาญ >> ทำความผิด

ความกล้าหาญ

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 | 32 | 33 | 34 | 35 | 36 | 37 | 38 | 39 | 40 | 41 | 42 | 43 | 44 | 45 | 46 | 47 | 48 | 49 | 50 | 51 | 52 | 53 | 54 | 55 | 56 | 57 | 58 | 59 | 60 | 61 | 62 | 63 | 64 | 65

ทำความผิด

วันนี้รู้ตัวว่าตัวเองทำไม่ได้ แต่ว่าก็ทำไปแล้ว ฟามจิงแล้วเรื่องแบบนี้สำหรับเราอดีตเด้กม.ปลายทำให้กันประจำ นั่นก็คือทำการบ้านให้ ด้วยความที่ภาษาอังกิดเราพอไปวัดไปวาได้ที่สุดในกลุ่ม ก็เลยจะไดรับการไหว้วานจากเพื่อนๆให้ช่วยเหลืออยู่เสมอๆ ตั้งแต่แปลงาน แต่งกลอน เขียนเรียงความ แม้กระทั่งลอกข้อสอบก็ทำมากันหมดแล้ว แต่ว่าเมื่อเราต่างคนต่างเรียนจบก็แยกย้ายกันไป เราไปกันคนละที่ ฉันก็คิดว่าต่อไปคงไม่มีใครมาให้ฉันช่วยทำอะไรแบบนี้อีกแล้ว อันที่จริงไม่ด้อยากช่วยเพื่อนในเรื่องแบบนี้ซักเท่าไหร่ เพราะว่ามันเหมือนเป็นการทำลายเพื่อนๆทางอ้อม วันหนึ่งที่พวกมันไม่มีเราแล้วมันจะรอดมาได้อย่างไร แต่การปล่อยให้เพื่อนสอบตกหรือว่าไม่มีงานส่งขณะที่เราสอบผ่านและมีงานส่งอยู่คนเดียวมันก็ไม่ใช่นสัยของฉันอยู่แล้ว จึงต้องจำใจช่วยมันมาตลอด แต่แล้วเพื่อนฉันคนหนึ่งที่ตอนนี้มันเรียนปรับพื้นฐานอยู่ที่มหาลัยอินเตอร์ ซึ่งอาจารย์ก้สั่งการบ้านให้มันเขียนเรียงความภาษาอังกิด 100 คำขึ้นไป ความจริง100คำมันไม่ได้เยอะอะไรเลย ถ้าคนที่เขียนเรียงความเป็นจะรุ้ว่าแป็บเดียวก็เสร็จแล้วล่ะไม่กี่บันทัด แต่สำหรับคนที่เขียนไม่เป้นหรือว่าไม่เคยฝึก*เขียนด้วยตัวเอง มันเป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่มาก แล้วมันก็เลยโทรมาขอความช่วยเหลือจากฉัน เรียงควาของมันฉันเขียนให้ไม่นานเพราะว่ามันไม่ยากซักเท่าไหร่ ร่างหัว+เนื้อ+สรุป แล้วก็เสร็จ แต่ว่าการที่จะส่งให้มันนี่ลำบากกว่า เพราะว่าความรู้สึกผิดมันติดอยู่ในใจ มันเหมือยว่าเราเอาเข็มไปจิ้มเพื่อนอีกแล้ว ดูเหมือนว่าแผลจะไม่ร้ายแรงเท่าไหร่ ไม่กี่วันก็หาย แต่ถ้าแผลนี้ติดเชื้อล่ะ แล้วถ้ารักษาไม่ทันท่วงที มันก็คงจะอักเสบ เป็นไข้ แล้วก็อาจจะรุกรามใหญ่โต ไม่รู้ว่าตัวเองคิดมากไปหรือเปล่าแต่ว่ามันก็คืดไปแล้ว จนเพื่อนโทรมาทวงเรียงความ มันกระอักกระอวนยังไงชอบกล เพราะว่าวันนี้มันไม่ได้มีฉันไปนั่งเรียนอยู่ห้องเดียวกับมันอีกต่อไปแล้ว แต่ว่ามันก็ยังต้องการฉันอยู่ แล้วถ้ามันไม่ฝึกด้วยตัวเองแล้วเมื่อไหร่มันจะทำสำเร็จซะที ที่มันตัดสินใจเรียนอินเตอร์ก็เพราะว่ามันอยากเก่งอังกิด แต่ถ้ามันยังให้เพื่อนช่วยอยู่อย่างนี้แล้วเมื่อไหร่มันจะเก่งล่ะ?? แต่ไหนๆก็แต่งมาแล้ว ก็เลยเอางานส่งใส่เมลืไปให้มัน แล้วก็แนบความรู้สึกในใจไปให้มันด้วย และหวังว่ามันจะเข้าใจในความหวังดีที่ฉันมีให้ คิดว่างานชิ้นนี้จะเป็นชิ้นสุดม้ายแล้วที่ฉันจะช่วยเธอได้ และหวังว่าเราจะยังเป้นเพื่อนที่ดีต่อกัน เมล์นี้ใส่ความหวังของฉันไว้แน่นเอียดแต่ไม่ใช่ความหวังที่มีต่อตัวฉันแต่เป็นความหวังที่เพื่อนคนหนึ่งมีให้เพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น
ความจริงวันนี้ไม่ได้มีสาระอะไรแต่ว่าอยากจะมาสารภาพผิดในเขตขามเล็กๆที่ฉันสามารถเขียนบรรยายความในใจได้ ขอบคุณที่รับฟัง และจะดีใจมากที่คุณเข้าใจ^^

เขียนเมื่อ 22-05-2007 | 13:03:03 | ไดอารี่ที่ : 53


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com