Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา


มินิไดอารี่

อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง

ม่านเมฆสีเทาเศร้าหมอง >> คนแบกสมุดบันทึก.........(ภาพวาด)...

ม่านเมฆสีเทาเศร้าหมอง...

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11

คนแบกสมุดบันทึก.........

ภาพวาด

เวิ้งฟ้าโค้งสีเทา
จับอยู่ที่ขอบน้ำทะเลซึ่งกระเพื่อมเป็นชั้นๆ
มันช่างไกลโพ้นเสียจริง
แต่บางครามันก็ใกล้แค่ตรงหน้า
และถูกรักษาไว้ในหน้าใดหน้าหนึ่งของสมุดบันทึก
บางครั้งฉันคิดว่าตัวหนังสือบางๆเหล่านี้...
จะมีค่าใดไปกว่าลายเส้นสีน้ำเงินที่แสดงถึงความพร่ำเพ้อของตนเองเท่านั้น
เนื่องเพราะฉันไม่อาจทุ่มเถียงกับความคิดของตัวฉันเองได้
คนพร่ำเพ้อ...จึงเป็นอีกฐานะหนึ่งที่ฉันไม่อาจปฏิเสธ
ดั่งลายปากกาหน้าหนึ่งที่ขีดเขียนไว้ว่า...


เธอเปรียบเสมือนภาพวาด...ที่ไม่ต้องการอาบสีและเติมสัน
เพราะนั่นจะทำให้ดูเปรอะเปื้อนไป...
ยิ่งไม่จำเป็นแขวนไว้ด้วยกรอบเลิศหรู
เพราะจะเหมือนดั่งว่ากำหนดราคาค่างวดไว้...
เธอคือเงาและเส้นที่แสดงให้ฉันเห็นถึงแก่นแท้ของตัวตนที่แท้จริง
และอีกประการหนึ่ง...
เธอล้ำค่าเกินกว่าที่สิ่งใดจะมากำหนดคุณค่าเธอ...



...ฉันจ้องมองภาพนี้มาตั้งแต่ฉันยังเดียงสานัก
ภาพที่ไม่มีสี...ภาพที่ไม่มีกรอบ...
ซ้ำยังวางไว้บนพื้นและอิงไว้กับผนังห้อง
จวบจนฉันโตขึ้นฉันจึงเห็นว่า...
ภาพวาดที่ทั้งถูกแขวนไว้...ถูกวางไว้...และถูกกองไว้จนเต็มห้องนี้
ทุกภาพต่างก็ถูกอาบทาด้วยสี...ยกเว้นก็แต่ภาพนี้ภาพเดียว
แล้วฉันก็รู้ว่าเหตุใดฉันจึงหลงรักมัน...

เขียนเมื่อ 06-11-2008 | 14:50:04 | ไดอารี่ที่ : 4


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com