Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา


มินิไดอารี่

อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง

ม่านเมฆสีเทาเศร้าหมอง >> ใต้คาสีเหลือง..

ม่านเมฆสีเทาเศร้าหมอง...

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11

ใต้คาสีเหลือง

ใต้คาสีเหลืองซีดมีเสาไม้ที่จะดำก็ไม่ดำอยู่สี่ต้น
เป็นเสาที่พร้อมจะถอนจากดินได้ทุกวูบของลมที่พัดผ่าน
จนนับได้ว่าคล้ายกับเรือที่โคลงเคลงอยู่บ้าง...
เบื้องหน้าเป็นทิวข้าวเรียงกันเป็นแถวแล้วก็ไม่คล้ายกับเป็นแถว
ฉันนั่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ที่คงเคยมีชีวิตชีวาเมื่อหลายปีก่อน...
พร้อมกับมือที่กุมอยู่กับสิ่งๆหนึ่ง
สิ่งที่นุ่มนิ่มแต่แข็งแรงสิ่งหนึ่ง!!...และเป็นสิ่งที่ฉันภูมิใจที่สุดในชีวิต
เพราะมันคือมืออีกข้างหนึ่ง!!
เป็นมือที่ยอมให้ฉันกุมไว้ตั้งแต่ลมที่เย็นจนหนาวในยามเช้า...พัดมา...
จนกระทั่งลมเริ่มอุ่นแล้ว...เพราะว่าเริ่มสายแล้ว...



...ตอนนี้อากาศสดใสยิ่งนัก สดใสจนน่าประหลาดใจ (Wonderfull)
อันที่จริงฉันนั่งอยู่ท่ามกลางท้องทุ่งนาเป็นร้อยๆไร่
มีต้นข้าวมากกว่าแสนๆต้นที่ฉันมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
มีลมนับพันๆวูบที่พัดมาตั้งแต่เช้า...ต่อเนื่องกันจนทั้งหมดคล้ายเป็นลมหอบเดียวกัน
แต่ท้องทุ่งนาก็เป็นได้เพียงฉากหลังเท่านั้น
เป็นฉากหลังต่อฉากหน้าซึ่งก็คือใบหน้าเธอ...เธอผู้ที่ฉันรักหมดหัวใจ...
ดวงตากลมโตที่สุกใสอยู่ตลอดเวลาของเธอคู่นั้น
มันช่างดึงดูดและเว้าวอนกระไรปานนั้น...
ฉันหมอบพ่ายและยอมจำนนเธอตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็น
จนถึงตอนนี้ความรู้สึกก็ยังไม่เคยเปลี่ยนแปลง...
บนดวงหน้าที่กลมเกลี้ยงและปราศจากริ้วรอยของความเศร้าหมอง
นอกจากจะมีดวงตาคู่นั้นแล้ว...
ยังแปะไว้ด้วยสิ่งๆหนึ่ง...ที่ทำให้ลมนับพันวูบหมดความหมายลงไป
หมดความหมายลงไปอย่างสิ้นเชิง!!

...รอยยิ้ม...
เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เส้นแบ่งเขตแดนระหว่างสวรรค์กับโลกมนุษย์ขาดจากกัน!!

เมื่อเธอแย้มยิ้ม...คล้ายทำให้ฉันก้าวพ้นเขตแดนของโลกมนุษย์ไป...
คำว่าโลกสดใสนับว่าไม่คู่ควรอย่างยิ่งกับรอยยิ้มเธอ
ฉันมองเธออย่างเหม่อลอยแต่ก็คล้ายครุ่นคิด
ครุ่นคิดแต่ก็คล้ายเหม่อลอย...



สายตาฉันคล้ายเป็นตะปูสองตัวตอกตรึงเธอไว้
และแววตาที่สั่นเครืออยู่ตลอดเวลาของเธอนั้นก็ดั่งค้อนขนาดใหญ่
ที่กำลังเร่งเร้ากระแทกทุบตะปูอย่างฉันให้ถลำลึกเข้าไปอีก...ลึกเข้าไปอีก...
ลึกจนฉันคล้ายลืมความเป็นตัวของตัวเอง
คล้ายกำลังเข้าใกล้ความเป็นนิรันดร์...

...ท้องฟ้าสีฟ้าที่ไร้เมฆ...
ช่างบันดาลให้ผู้คนปลอดโปร่งและรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก
แต่ท้องฟ้าที่มีปุยเมฆขาวสล้างกระจายเต็มท้องฟ้า
กลับสวยงามแบบมีศิลปะ...
เป็นความสวยงามที่กระตุ้นความกระปรี้กระเปร่าและความร่าเริงให้กับผู้ตน...
แล้วตอนนี้ท้องฟ้าเป็นเช่นไรเล่า!!
เพราะฉันช่างปลอดโปร่งและผ่อนคลายกระไรปานนั้น...
ซ้ำยังแจ่มใสร่าเริงและอารมณ์ดีไปพร้อมๆกัน

...เพราะเธอสินะที่รักของฉัน...
...เพราะเธอสินะที่รักของฉัน...

เขียนเมื่อ 06-11-2008 | 15:51:45 | ไดอารี่ที่ : 5


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com