Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา


มินิไดอารี่

อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง

จอมมารกระบี่หัก >> หลังประตู

จอมมารกระบี่หัก

หน้า 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12

เรื่องสั้น

หลังประตู

หลังจากทำงานมาทั้งวัน ผมยังต้องหอบงานมาทำต่อที่บ้าน ซึ่งเป็นมันก็เป็นเรื่องปกติ ของช่วงเดือนกันยา-ตุลาคม ของทุกปี เพราะเป็นช่วงปิดงบประมาณของหน่วยงาน...

...กองเอกกสารกองโต..ที่วางอยู่ข้างหน้าเครื่องคอมฯ ถูกผมรื้อค้นกระจัดกระจาย เพื่อหาข้อมูลมาลงรายละเอียดประกอบการเบิกจ่าย จัดหมวดหมู่ และแยกประเภท ตลอดจนการสรุปตัวเลขงบประมาณ บริเวณรอบๆโต๊ะที่ผมใช้ทำงาน วางรายรอบด้วยกองเอกสาร...เครื่องคิดเลข และที่เขี่ยบุหรี่ที่อัดแน่นไปด้วยก้นกรองของบุหรี่ ผมบิดตัวเพื่อขับไล่ความปวดเมื่อย อันเนื่องมาจากการนั่งทำงานติดต่อกันเป็นเวลานาน....

... “กี่โมงกี่ยามแล้วฟะ”....ผมถามตัวเอง ชำเรื่องมองไปยังนาฬิกาที่แขวนอยู่ เข็นนาฬิกา ชี้บอกเวลา

ตีหนึ่งสี่สิบห้านาที “โห นี่ตูนั่งทำงานมากี่ชั่วโมงแล้วฟะ” ....

ผมเดินไปชงกาแฟกินอีกแก้ว เพื่อเพิ่มความสดชื่นในการลุยงานต่อ...เป็นแก้วที่สองของคืนนี้เข้าไปแล้ว..

ยังไม่ทันที่ผมจะยกกาแฟขึ้นจอริมฝีปาก พลัน!!...ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูหน้าบ้าน

..ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก..!!!

“ใครมันจะมาหาตูตอนตีหนึ่งฟะ”....

“นั้น ใคร?”...ผมร้องถามออกไป

“เปิดหน่อยพี่...” เสียงผู้หญิงดังขึ้นหลังบานประตู

“ใคร่วะ...มีธุระไร?” ผมร้องถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ก่อนเดินเข้าประชิดประตู

“หนูเองพี่ หนู...จ๋า...เปิดประตูที”

“มาทำไมดึกๆ ดื่นๆว่ะ”....ผมพูดพร้อมกับเปิดประตูบ้านหลังจากแน่ใจแล้วว่าผมรู้จักผู้หญิงคนนี้

“มีอะไรว่ะ มาหาพี่ซะดึกเลยเอง” ผมถามพร้อมเปิดประตูรับ

“ให้จ๋าเข้าไปก่อนเถอะพี่ เดี๋ยวเล่าให้ฟัง”

“เอ๊า เข้ามาๆ...ไปไงมาไงว่ะ มาซะดึก”

หลังจาก จ๋า เข้ามานั่ง เธอก็เริ่มเล่าถึงสาเหตุที่ต้องมาหาผมกลางดึก

“พี่ จ๋ามีปัญหากับที่บ้าน”

“ปัญหาอะไรของแก...เพิ่งจะกลับมาอยู่บ้านได้ไม่นานเอง...เฮ้อ...” ผมพูดพร้อมกับส่ายหัว

“ก็พ่อดิ จะให้จ๋าแต่งงาน...” เธอพูดแล้วก็นิ่งเงียบไป

“เฮ้ย...แล้วพ่อแกไม่รู้เหรอว่าแกมีแฟนแล้ว”...

“ไม่พี่ พ่อจ๋าไม่รู้เลย พี่ก็รู้ว่าตั้งแต่จ๋าเรียนจบมหาลัย จ๋าก็ไม่เคยกลับบ้านเลย นี่ก็สี่ห้าปีแล้ว จ๋าเพิ่งกลับมาอยู่บ้านได้ไม่ถึงสองเดือนเลย”

“ทะเลาะกับพ่อแล้วหนีข้ามจังหวัดมาหาฉันอะนะ”

“อื้ม...จ๋า คิดไรไม่ออกแล้วมันตื้อ ไปหมด มีแต่พี่คนเดียวที่เข้าใจจ๋า”...

“แล้วนี่ แกมายังไง”

“ก็ขับรถมาแหล่ะ พอดีน้ำมัน ดันหมด จอดอยู่หน้าปากซอย ก็เลยเดินเข้ามา”

“เออดี...ที่มันมาหมดใกล้ๆเนี๊ย...ถ้างั้นแกได้นอนกินข้าวลิงไปแล้ว” ข้าพเจ้าบ่น

“ให้ จ๋าพักอยู่ด้วย สักอาทิตย์นะพี่ ไว้ให้พ่อแกใจเย็นลงแล้วจ๋าจะกลับบ้าน ไปกราบขอโทษแกเอง”

“เออ ให้มันได้ยังงี้สิว่ะ...พ่อจับแต่งงาน ก็มาเดือดร้อนตู” ผมได้แต่ส่ายหน้า

...ตกลง ผมจำเป็นต้องย้ายที่นอนลงมานอนข้างล่าง ให้คุณน้องจ๋า ซึ่งจะว่าไปก็เป็นญาติห่างๆของผมเองขึ้นไปนอนข้างบน...และยังต้องพา คุณน้องออกไปเอากระเป๋าเสื้อผ้าที่ท้ายรถอีก ตกลงงานที่ค้างอยู่ของผมก็ไม่เสร็จ....เฮ้อ..

...หลังจากหลับไปด้วยความเหนื่อย และบวกกับต้องนอนตบยุงทั้งคืน ตื่นขึ้นผมก็ไม่เห็นจ๋าอยู่ในบ้านแล้ว หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็ได้ยินเสียงจ๋าร้องทัก

“ตื่นแล้วเหรอพี่...จ๋าชงกาแฟไว้ให้แล้ว อยู่บนโต๊ะ กินก่อนได้เลย”

“อื้ม ขอบใจ” ผมพยักหน้ารับรู้ แล้วเดินไปนั่งกินกาแฟ

“เป็นไงเรา นอนหลับสบายดีเปล่าเมื่อคืน” ผมถามหลังจากจิบกาแฟ

“ก็หลับๆตื่นๆ ทั้งคืนแหล่ะ คงแปลกที่มั้ง”

“อื้ม...เดี๋ยวพี่ไปทำงานแล้วเว้ย...เที่ยงๆจะให้เด็กเอาข้าวเที่ยงมาส่ง”

“ไม่เป็นไรพี่ จ๋า หากินแถวนี้ได้ค่ะ จะออกไปดูรถด้วย”

“งั้นพี่ไปก่อนนะเว้ย...”

...ตอนเย็นเลิกงานผมเปิดประตูเข้าบ้านพัก รู้สึกว่าบ้านพักตัวเองสะอาดขึ้น ข้าวของเครื่องใช้รู้สึกเข้าที่เข้าทางบ้านพักดูแปลกตาไป ทั้งที่ผมก็อยู่มาหลายปีแล้ว

“ทั้งหมดนี่ฝีมือแกเหรอ?” ผมถาม จ๋า

“ใช่แล้วพี่...เห็นไหม๊ มีจ๋ามาอยู่ด้วยบ้านก็ดูสะอาดน่าอยู่ขึ้นตั้งเยอะ”

“แกไม่ต้องมาเอาใจเลย อีกเดี๋ยวต้องกลับบ้านไปคุยกับพ่อ ให้รู้เรื่อง”

“รู้แล้วน่า...จ๋าขอพักตั้งหลักทำใจก่อน...ยังไงๆจ๋าก็แต่งงานกับคนที่พ่ออยากให้แต่งด้วยไม่ได้อยู่แล้ว ”

“เอาเถ๊อะ...เดี๋ยวพี่ไปช่วยพูดด้วยอีกแรง...”

...ตกลงเย็นนั้นผมก็ได้กินกับข้าวฝีมือ จ๋า ซึ่งปกติผมอยู่คนเดียวผมจะผูกปิ่นโต ให้ลูกน้องเอามาส่งให้ที่ห้องทุกเย็น....

...หลังจากที่จ๋า มาพักกับผมได้สามวัน พวกลูกน้องที่ทำงานก็แซวว่าต่อไปหัวหน้าคงไม่ต้องผูกปิ่นโตล่ะมีศรีภรรยามาอยู่ด้วยแล้ว เล่นเอาผมถึงกับรู้สึกแปลกๆไปเลย ก็ไอ้คุณน้องจ๋าที่มาอยู่ด้วย ใช่ว่าจะขี้ริ้วขี้เหล่ขาวสวย ประมาณเป็นนางแบบได้สบายๆ แต่ไม่มีทางที่ผมจะคิดอะไรนอกลู่นอกทางกับญาติห่างๆของผมคนนี้ได้เลย เพราะผมกับจ๋า รู้จักกันมาตั้งแต่เป็นเด็กตัวเล็กๆ ตั้งแต่ยังไม่นุ่งผ้าซะด้วยซ้ำ ผมจะกล้าคิดกับน้องมันได้อย่าไร?....

และเมื่อถึงวันหยุดผมพาจ๋า ไปส่งถึงบ้านและอยู่ช่วยพูดจนพ่อของจ๋า เข้าใจเหตุผลและยอมยกเลิกงานแต่งงานไปส่วนน้องจ๋า พอรู้ว่าตัวเองไม่ต้องแต่งงานแล้วก็ดีใจถึงขนาดกระโดดหอมแก้มผมฟอดใหญ่ เล่นเอาความรู้สึกผมแปลกๆไปเลย....

...ไม่ใช่ผมไม่ชอบคนสวยๆ อย่างจ๋านะครับ แต่ผมสนิทกับจ๋ามากจน....จนรู้ว่าจ๋ามีแฟนแล้วครับเป็นชาวต่างชาติ และรู้อีกว่า ชื่อจริง ของน้องจ๋า คือ “นายฉัตรชัย อรรถศิริวิไลพาณิชย์”

...ครับ ท่านเข้าใจถูกแล้ว ไอ้คุณ “น้องจ๋า” มันเป็นกระเทยแปลงเพศ ครับและผมก็รับรู้มาตลอดส่วนที่พ่อน้องจ๋าจะจับแต่งด้วยก็เป็นผู้หญิงครับ เพราะแกไม่รู้ว่าลูกชายเป็นกระเทย (แถมยังแปลงเพศเรียบร้อยแล้ว) เพราะฉะนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมผมจึงไม่ นึกรักและคิดจะล่วงเกินกับน้องสาวคนนี้เลย ก็บอกแล้ว "ผมรู้จักมันมาตั้งแต่ ยังไม่ได้นุ่งผ้า 555^^"

เขียนเมื่อ 20-11-2008 | 00:45:59 | ไดอารี่ที่ : 10

 


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com