Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา


มินิไดอารี่

อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง

จอมมารกระบี่หัก >> สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม

จอมมารกระบี่หัก

หน้า 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12

เรื่องสั้น : สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม

เช้าตรู่วันเสาร์ปลายเดือนพฤศจิกายน

...ผมนั่งจิบกาแฟแก้วแรกของวัน อยู่ริมระเบียงบ้านพัก พร้อมกับดื่มด่ำบรรยากาศ ยามเช้าวันหยุด ที่ผมไม่ค่อยได้มีโอกาสตื่นขึ้นมาสัมผัสบ่อยครั้งนัก ผมทอดสายตามองกว้างออกไปในท้องทุ่งนากว้าง ที่ซึ่ง ณ บัดนี้ไม่หลงเหลือรวงข้าวสีทองในท้องทุ่ง เพราะย่างเข้าสู่ปลายฤดูกาลเก็บเกี่ยวแล้ว

...ภาพทุ่งนากว้างเหมือนตาข่ายผืนใหญ่ถูกปกคลุมด้วยไอหมอกยามเช้าที่ลอยอ้อยอิ่ง และเคลื่อนผ่านไปอย่างช้าๆ สายลมหนาวปลายเดือนพฤศจิกาพัดแผ่วๆ มาเป็นระลอก ทิวไม้ลู่ตามแรงลมเป็นระยะๆ ดวงอาทิตย์เพิ่งขึ้นเหนือทิวเขาที่ไกลออกไป แสงแรกแห่งวันเริ่มสาดส่อง เสียงไก่ขันที่ทุกวันนี้หาฟังได้ยากยิ่ง ดังกระชั้นถี่ขึ้น ภาพชีวิตของสังคมชนบทเริ่มต้นขึ้น ควันไฟลอยเหนือหลังคาบ้านจากการหุงหาอาหารเช้ามีให้เห็นได้ทั่วไป ผมนั่งเสพบรรยากาศยามเช้าวันหยุด อยู่ริมระเบียงบ้านพัก และปล่อยอารมณ์ ลอยล่องไปตามจิตนาการ...ทันใดนั้นอารมณ์ที่กำลังละเมียดอยู่กับกลิ่นไอแห่งธรรมชาติ พลันสะดุดหยุดลง จากเสียงทะเลาะกันของหญิงชายคู่หนึ่ง ที่มีบ้านอยู่ใกล้ๆกับบ้านพักของผม ทั้งที่ผมไม่ได้ตั้งใจจะสอดรู้สอดเห็นเรื่องของชาวบ้านเท่าไหร่ ก็จับใจความได้ว่า ฝ่ายภรรยาจับได้ว่า พ่อเจ้าประคุณสามีแอบหนีเที่ยว จึงเป็นสาเหตุในกรณีพิพาท ครั้งนี้...

...ผมกลับเข้าบ้านพักหลังจากอารมณ์เสพธรรมชาติยามเช้าต้องสะดุดลง เพื่ออาบน้ำแต่งตัวแล้วขับรถออกไปกินโจ๊ก ตอนเช้า...

...เมื่อผมเดินทางถึงร้านขายโจ๊ก ในตลาดผมก็เลือกที่จะนั่งโต๊ะตัวในสุด...ผมกินโจ๊กร้อนๆในชามใบเขื่องอย่างช้าๆ พร้อมกับอ่านหนังสือพิมพ์รายวัน ที่มีหัวเป็นสีเขียว ที่มีการพาดหัวข้อข่าวที่อ่านแล้ว แทบจะไม่อยากกินโจ๊กต่อเลยครับ เนื้อข่าวก็ประเภท ฝ่ายเหลืองรุมทำร้ายนายตำรวจในเครื่องแบบ, ฝ่ายแดงประกาศกร้าวจะระดมพล, ความแตกแยกของความคิดทางการเมืองลุกลาม มาจนถึงอำเภอที่เงียบสงบแห่งนี้แล้วครับ ชาวบ้านต่างแบ่งฝ่ายตามความเชื่อทางการเมืองของตน พ่อทะเลาะกับลูก พี่ทะเลาะกับน้อง สามีทะเลาะกับภรรยา เรื่องสีเสื้อที่ไม่เหมือนกัน มีให้เห็นทั่วไป ในตอนแรกๆผมยังนึกชมอยู่ลึกๆครับว่าชาวบ้านที่นี่มีความตื่นตัวทางการเมืองดี...แต่มาหลังๆชักเริ่มรุนแรงขึ้น จนทะเลาะกันถึงขั้นลงไม้ลงมือกัน และพาลให้การอยู่ร่วมกันในสังคมที่เคยเงียบสงบ ต้องมาเป็นสังคมที่ต้องเลือกข้างอย่างช่วยไม่ได้และมีแนวโน้มที่จะบานปลายและเพิ่มความรุนแรงขึ้นทุกวัน...

....โจ๊กยังหมดไม่ถึงครึ่งชาม น้าอดุลย์ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้อารมณ์การนั่งเสพธรรมชาติยามเช้าของผมสะดุดลง ก็เดินเข้ามาในร้าน พร้อมกับขอบตาซ้ายที่เขียวคล้ำ...

“อ้าว น้านั่งก่อนครับ”... ผมร้องทักแก

น้าอดุลย์เดินเข้ามานั่งโต๊ะตัวเดียวกับผม

“นั้นน้าเอาตาไปเดินชนอะไรมา ครับ” ผมแหย่แกอย่างคนคุ้นเคยกัน

“เดินชนสาก อีพรที่บ้านมาสิครับ” แกตอบพลางเอามือลูบบริเวณเบ้าตา

“ไปทำอีท่าไหนมา น้า... เมื่อเช้าผมนั่งอยู่ริมระเบียงบ้านพัก ได้ยินเสียงน้าพรดังซะลั่นทุ่ง”

“ก็นางพร มันจับได้นะสิครับ ว่าเมื่อคืนผมกับพวกไอ้เดช แอบหนีไปเที่ยว คาราโอเกะ ในตัวอำเภอมา”

“อ้าว มีใครไปบอกแก เหรอ? ครับ แก่ถึงจับได้เอา” ผมพูดไปพลางอ่านหนังสือพิมพ์ ไปด้วย

“ไม่มีใครไปบอกมันหรอกครับ...เรื่องของเรื่อง คือเมื่อคืนผมนัดกับพวกไอ้เดชไว้ ว่าจะไปเที่ยวคาราโอเกะกันครับ...ก็เลยวางแผนหลอกอีพรเมียผมว่าผมกะพวกไอ้เดช นัดกันจะไปวางลอบ ดักปลากัน แล้วจะกลับตอนเช้าตรู่...ผมก็แต่งตัวและเตรียมอุปกรณ์ ทำเหมือนกับออกไปหาปลาเหมือนทุกครั้งแหล่ะครับ แต่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อไปเที่ยวระหว่างทาง...ผมกับพวกก็กินก็เที่ยวอย่างมีความสุขครับแถมสะใจที่โกหกเมียได้...” แก่เล่าพลางกระดกโอเลี้ยงยกล้อ ที่แกสั่งตามไปด้วย...

“แล้วไงต่อน้า...น้าพรแกจับได้ยังไง”

“ความมันมาแตกตอนเช้า นะสิครับ...ก่อนกลับบ้าน เพื่อให้สมกับที่บอกเมียว่าไปวางลอบดักปลา ผมกับไอ้เดชก็เลยเข้าตลาด ด้วยความที่ผมกับไอ้เดชเมา จึงโยน ข้อง (ข้อง** เป็นภาชนะใช้สำหรับใส่ปลาทำจากไม้ไผ่ของชาวอีสาน) ให้แม่ค้าขายปลาแล้วบอกว่า จัดใส่ข้อง ให้ ร้อยหนึ่ง...เมื่อได้ก็กลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้า แถมยังหาดินโคลนทาตัวให้ดูเหมือนกับไปหาปลามาทั้งคืนด้วยครับ”....

“อ้าวก็ไม่เห็นว่าน้าพร แกจะจับได้นี่ครับ”... ผมสงสัย

“ตอนแรกก็คิดว่าเนียนแล้วครับ...กลับบ้าน พอเห็นหน้า อีพรมันก็ถามก่อนเลยครับ ว่าได้ปลาเยอะไห๊ม ผมก็วางมาดเลยครับ ทำทีเป็นเหนื่อยจากการหาปลา ก็เลยบอกว่า อยู่ในข้องแหกตาดูเอง กูเหนื่อยจะไปอาบน้ำนอน พร้อมกับโยนข้องให้มัน ผมอาบน้ำยังไม่ทันล้างสบู่เลยครับ นางพรมันก็มาเคาะประตูห้องน้ำ พอผมเปิดประตูออกไป ...เท่านั้นแหล่ะครับ สากลอยเข้าเบ้าตาผมอย่างจังเลยครับ...”

“ทำไม? หล่ะ น้า” ผมอดสงสัยไม่ได้

“ก็ปลาที่นางพรมันเทออกมาจาก ข้อง นะสิครับ...มีแต่ปลาหมึกสดทั้งข้องเลยครับ... ต้นเหตุจากไอ้เวรเดช มันเมา มันเลยโยน ข้องใส่ปลาให้ร้ายขายอาหารทะเล นะสิครับ...เวรกรรมมันตามผมทันที่เบ้าตาเลยครับ... เนี๊ยะป่านนี้ไอ้เดช คงมีสภาพไม่ต่างจากผมหรอกครับ เพราะอีสำลี เมียไอ้เดช ก็โหดไม่น้อยกว่าอีพรเมียผมเลย...”

ผม.... “ ???!!!” ถึงกะอ้าปากค้าง ....พูดไม่ออกสักคำ...555^^

..............................................................................

เขียนเมื่อ 06-12-2008 | 02:37:26 | ไดอารี่ที่ : 11

 


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com