Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา


มินิไดอารี่

อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง

จอมมารกระบี่หัก >> สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า..."เมีย"

จอมมารกระบี่หัก

หน้า 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12

สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า..."เมีย"

....เวลาประมาณ ตีสองกว่าๆ ผมขับรถอยู่บนถนนมุ่งหน้ากลับบ้านพัก หลังจากนั่งดื่มกินและเสพบรรยากาศแห่งมิตรภาพติดต่อกันมาหลายชั่วโมง....แสงไฟหน้ารถส่องตัดกับหมอกหนาเป็นลำยาว สองข้างทางดูมืดจนรู้สึกแปลกๆ...

.....ผมขับรถไปเรื่อยๆ ความคิดย้อยกลับไปยังเรื่องที่ได้รับฟังมาเมื่อสักครู่...

พี่โด่งหนึ่งในสมาชิกผู้เสพบรรยากาศมิตรภาพ (ในวงสุรา) ได้เล่าเรื่องประสบการเรื่องลี้ลับที่เกิดขึ้นกับแกให้ฟัง...

แก่เล่าว่า... แกไปนอนเฝ้าปู่ที่ป่วยที่โรงพยาบาล เวลาประมาณ ตีสองครึ่ง แกรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะหิวน้ำ แต่สิ่งที่แกเห็นคือเด็กผู้ชาย มานั่งที่ปลายเท้าของแก...

พี่โด่ง “หนูมาทำไรที่นี่?”

เด็ก... ส่ายหน้าไม่ตอบ

พี่โด่ง “แล้วหนูมากับใคร?”

เด็ก... ส่ายหน้าไม่ตอบ

พี่โด่ง “หนูชื่ออะไร?”

เด็ก... ส่ายหน้าไม่ตอบ

พี่โด่ง....บอกว่าเอาแล้วไง...โดนเข้าแล้วกู เพราะตึกที่แกมานอนเฝ้าปู่ อยู่ใกล้ตึกเด็ก แล้วเวลาก็ปาเข้าไปตีสองครึ่ง เด็กที่ไหนจะเข้ามาเพ่นพ่านแถวนี้...แกคิดได้ก็บอกว่าขนแกลุกซู่ ไปทั้งตัว...แกเลยเอาผ้าห่มคลุมโปง และตัดสินใจถีบออกไปเต็มแรง...เสียงที่ตามมา

“โครม!!!”....

พรึบ!! ไฟในห้องสว่างขึ้น...

แล้วก็มีเสียงตามมา....

“แล้วกันคุณ...มาถีบพัดลมของโรงพยาบาลทำไมกัน...อุตส่าเอามาเปิดให้กลัวจะร้อน เพราะเห็นแอร์มันเสีย...ไม่ไหวเลยคุณเนี๊ย...” พูดแค่นั้นพยาบาลก็ตั้งพัดลมขึ้นแล้วเดินส่ายหัวกลับออกไป...

ผม...โธ่ พี่นึกว่าเจอผีหลอกซะอีก....

“ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า...กูก็เล่าไป..จำจากตลกมาว่ะ...ไม่นึกว่าพวกเองจะกลัว” พูดได้แค่นั้นแกก็หัวเราะจนท้องแข็ง

พวกผมได้แต่เซ็ง ไปตามๆกัน แต่ก็ได้ ฮาครับ สักพัก เมียแกก็โทรเข้า...

พี่โด่ง “จร้า แม่เดี๋ยวกลับแล้วจร้า”

เสียงจากโทรศัพท์ ....

พี่โด่ง “จร้า...ไม่ดึกจ๊ะ”

เสียงจากโทรศัพท์ ....

พี่โด่ง “จร้า...รักนะจู๊ฟๆ”

....พวกผมที่ได้ยินเสียงแกคุยโทรศัพท์ กับเมียแก ได้แต่ยิ้ม แล้วก็แซวแก ว่าแก่กลัวเมีย แกก็เลยคุยซะใหญ่เลย ว่าแกไม่ได้กลัวเมีย แค่เมีย “โกหกยังไงมันก็เชื่อ...มันโง่จะตาย” แกว่างั้น

....แถมยังบอกอีกด้วยว่า “สิ่งมีชีวิที่เรียกว่าเมีย..(ของแกเอง) ชอบฟังคำโกหก”

....หลังจากที่แกคุยโทรศัพท์ ไม่ถึง ยี่สิบนาที....

.... “ไอ้โด่ง!!!....กลับบ้านเดี๋ยวนี้”....

พวกเราหันไปมองยังที่มาของเสียง ก็เห็นเมียพี่โด่ง ยืนหน้าบอกบุญไม่รับ...

... “มึงได้ยินเปล่า...กูบอกให้กลับ”...

...“จร้าแม่...”

...”หนอย มาบอกว่ากูโง่...แถมยังว่ากูชอบฟังคำโกหก...คืนนี้มึงไม่ต้องเข้าบ้านนะมึง...”

“ห๊า!!!...แม่ได้ยินได้ไง?...”

“เออ...ได้ยินชัดกับหูเลย เพราะมึงไอ้โด่ง...มึงไม่ได้กดวางโทรศัพท์...” เสียงเมียพี่โด่งตอบกลับมา

.....แล้วพี่โด่งที่คุยนักคุยหนาว่าไม่กลัวเมีย ก็จำต้องกลับบ้านไป โดยมีเมียแกคอยดึงหูให้เดินตามไปอย่างสง่าผ่าเผย....

....อารมณ์ของพวกผมตอนนั้น บอกไม่ถูกเลยครับ ว่าจะขำ รึจะสงสารพี่โด่งดี...555


ป.ล. นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า....เพื่อความปลอดภัยของคุณเอง...กรุณากดวางโทรศัพท์สองครั้งซ้อนถ้าคุยโทรศัพท์ กับสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า “เมีย” 555^^

เขียนเมื่อ 26-12-2008 | 23:23:47 | ไดอารี่ที่ : 12


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com