Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา


มินิไดอารี่

อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง

หยดหมึกแห่งความหลัง >> เดินทาง......ค้นพบ

หยดหมึกแห่งความหลัง

1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12

เดินทาง......ค้นพบ

เพียงบ่งบอกสิ่งใดจะดีหรือเพียงกระทำสิ่งใดจะดีหรือ
หากสิ่งที่ทำได้ก้เพียงแค่การรอคอยหรือการเพียรพยายาม
มันไร้จุดมุ่งหมายไร้ตัวตนในการกระทำบางอย่างแต่.."ต้องทำ" "ต้องทำ "
เพียงเพราะได้รับคำบอกเล่ามาให้ทำ ทำ ทำไปอย่าได้คิดตรึกตรอง
อนาคตคือสิ่งที่ทำ ในเมื่อข้ามิได้คิดกำหนดแล้วมันอนาคตได้อย่างไร
มันมิใช่อนาคตของข้าเลย ข้าไม่มีตัวตน ไม่มีใครรู้จัก รับรู้ความเป็นไป
จิตใจของข้าเองยังมิฟังสิ่งที่ข้าเฝ้าพะวง เฝ้าคำนับขอร้อง ให้ตัวข้าหลีกลี้หลีเล้นจากสรรพสิ่งรอบกายข้านี้ แล้วไปเพียงผู้เดียวไปในที่ๆข้าคงต้องได้รับความสุข
ความสุขที่ทำให้ข้าพเจ้าสามารถลอยได้เลยทีเดียวในที่ๆซึ่งเป็นที่เดียวที่ไม่มีใครพาข้าไปได้ มันเป็นการเดินทางครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายของข้า ....

แต่จิตใจข้าหุนหันไม่ฟังคำขอร้องบอกข้าไปทำไมที่ๆเจ้าไม่เคยเห็น
จงอยู่ร่วมกับพวกข้า เป็นผู้สนองข้า ทำให้ข้าสุข สนุก ไปด้วยกันกับเจ้า
แล้วเจ้าจะละทิ้งความคิดนั้นเอง แล้วจะรู้อยู่กับข้าสนุกกว่า
แรกๆข้า ก็สนุกสนานเบิกบานใจไปกับมัน แต่ข้าก็สำเนียกฟังเสียง
เสียงเล็กจากที่ไกลๆ ใครกันเล่าเรียกข้า รอข้า ให้ไปหา ใครคนนั้นบอกว่า "สุขนั้นไม่ใช่สิ่งที่เจ้า ติดอยู่ ตามเรามาเถิด เราจะทำให้ได้เห็น ว่าสุขแท้เป็นอย่างไร"
ข้าก้าวเท้าเดินตามไปไม่นานจิตและใจก็ตามมาดักหน้าข้าไว้ บอกกับข้าว่า
"เจ้าจงอย่าเชื่อคำล่อลวง ของคนผู้นี้ กลับกับเราเถิดพ่อ ท่านลืมสุขที่ข้ามอบให้แล้วรึ " ถึงข้าจะมิอาจลืมความสุขนั้นได้แต่ก็มิอาจฉุดรั้งตัวเองไม่ให้เดินต่อ
ข้าทิ้งจิตใจไว้ข้างหลัง แล้วเดินตามใครบางคนไป เมื่อเขาหยุด ข้าก็หยุดถามว่า"ถึงแล้วรึ" ใครคนนั้นบอกข้าว่าถึงแล้ว เจ้าจงมองไปที่เบื้องหน้าเถิด นี่แหละดินแดนที่เจ้าเฝ้าฝัน แต่เจ้าเข้าไปมิได้จงตั้งตนรออยู่ที่นี่จนกว่าอัสดงจะคล้อยเคลื่อน
ไปตกที่ทิศตะวันออก เจ้าจึงเข้าไปได้
ข้าสำเนียกฟัง อัสดงมิมีทางตกทางตะวันออกแต่ข้าก็รอ
จากวัน เป็นปี จากปี เป็นหลายๆปีข้าเฝ้ารอและครุ่นคิดเหตุใดอัสดงจักตกทางตะวันออกได้ ในที่สุดข้าก็ค้นพบข้าร้องเรียกเขาผู้ให้ข้ารอ เขาบอกว่าอัสดงยังมิได้ตกทางตะวันออกเรียกเรามาด้วยเหตุใด ข้าบอกเขาไปว่า " สรรพสิ่งไร้ตัวตนแม้แต่ข้าและท่านอัสดงเป็นเพียงสิ่งสมมุติ ในเรื่องสมมุติ ข้าจะบอกท่านว่าเรื่องสมมุติของข้าทิศที่อัสดงกำลังจะตกนั้นคือตะวันออก ฉะนั้นข้าจึงควรได้เข้าไปในดินแดนนั้นได้แล้วท่าน" เขาคนนั้นนิ่งและยิ้มย้อยๆ บอกับข้าว่า"เชิญเถิด ท่านเหมาะสมที่จะได้การเชิญให้เข้าไปในแดนนี้แล้ว" แล้วข้าก็ไม่รับรู้ถึงสรรพสิ่ง รู้เพียง่าเรื่องสมมุติของข้าจบลงแล้ว บัดนี้ข้าจะอยู่กับความจริง อยู่ต่อหน้าความจริง อยู่ในแดนแห่งความจริงที่ข้าไม่มีตัวตนนั้นมันเป้นเรื่องถูกสรรพสิ่งล้วนสมมุติทั้งสิ้น ความสมมุติของข้าได้หายไปแล้ว.....

เขียนเมื่อ 29-10-2009 | 19:25:54 | ไดอารี่ที่ : 8


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com