Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา


มินิไดอารี่

อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง

ปางสีฝุ่น >> นัย..สภาวะ.หนึ่ง

ปางสีฝุ่น

 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7

นัย..สภาวะ.หนึ่ง

( กับเรื่องเล่า..ขนาด.สั้นสั้น )

ตอน......นัย..สภาวะ.หนึ่ง

พายุฝน..
หลังการก่อตัว.ตั้งเค้า,ครึ้ม..ทะมึนมื่น
ขณะกำลัง.รีดกลั่นเป็นเกล็ดและเม็ดน้ำอันหนาหนัก
ให้ร่วงหล่นพรั่งพรู.โถมลงสู่ผืนภพแผ่นดิน
ล้วนเหล่ามวลพรรณไม้นานาและยอดใบหญ้า..
ต่างสั่นไหว.ไปตามแรงตกกระทบของสายฝนนั่น.

....รอยยิ้ม.เบาจางบนใบหน้าของ..พ่อหนานหล้า
ดุจดั่งถ่ายทอดสัญญาณจากบึ้งลึกของหัวใจ
โดยแววตาที่เคยแห้งกร้าน..แกร่ง..
เริ่มทอประกายไอละอองแห่งความชุ่มรื่น
คล้ายบอกถึงความรู้สึกอันอิ่มเอิบ.ในเบื้องเวลานี้

กับการผ่านช่วงล่วงเลยมาหลายขวบปี..
ในบางขณะช่วงชีวิตของ..พ่อหนานหล้า..
จำต้องฝ่าฟันวิกฤติแห่งฤดูกาล..ร้อนแล้งแห้งผ่าว
และด้วยชีวิตที่ผูกโยงไว้ในสัมพันธภาพ
ระหว่างผืนแผ่นดินท้องทุ่งและนาไร่.
หยาดเม็ดเกร็ดละอองของฟองฝน...
ย่อมเป็นแรงหวัง.ที่จะเรียกฟื้นคืนพลัง..
ให้จิตวิญญาณ..แห่ง..การ.กสิกรรม..
เดินกลับเข้าสู่ลมหายใจ...อีกครั้ง

เยี่ยงนั้น..ข้าพเจ้าฯ..จึงมองเห็น..
สภาวะชุ่มชื่นเย็น..ใน.หยาดละอองฟองฝน


เฉกเช่นเดียวกัน...
ท่ามกลางกระแสสังคมแห่งเมืองใหญ่
อันคลุกเคล้าด้วยกลิ่นอาย
ของอิฐกระเบื้องและซีเมนต์
ล้วนแลดู..จรัสรุ่ง..เรืองรอง..คราคร่ำ
ไปด้วยความสว่างแห่งแสงสีของนีออน
ราวกับว่า..มหานครแห่งนี้ไม่เคยหลับไหล

นับแสนหาบ,ห่า..ของเม็ดฝนที่ตกกระหน่ำ..
ก็หาได้เว้นวรรคให้กับสิ่งใด.อันตกอยู่ในอาณัติ
บริเวณการครอบครองของเมฆฝนไม่..

ท่ามกลางการรอคอย..ของเด็กน้อย
เพียงรอชิงช่วงจังหวะเผลอไผลของพ่อแม่
เพื่อ.จะได้สัมผัสปอยฝนให้ช่ำรื่นชุ่มริน.
ประหนึ่งความซุกซนของลูกแมลงปีกแข็งตัวเล็ก
ที่ลี้หลบกำบังอยู่หลังใบไม้.บนกลางเกาะถนน

และ.เหล่าดรุณ.แรกรุ่น.แห่งวันวัยอันอ่อนหวาน
ผู้ตกอยู่ในหลืบรอยของกระบวนการแห่งความรัก
กำลังเหม่อลอย.คล้ายรอคอยหรือค้นหาอะไรบางอย่าง
ดั่งว่า..ในละอองฝนแต่ละหยาดแต่ละหยดนั่น
จักมีคำตอบ.หรือ.สิ่งซึ่งต้องประสงค์นั้นมามอบกำนัลให้

ท่ามมวลหมู่พ่อค้าวานิชย์..ที่ริมขอบทางถนน
บ้างกำลังสบถ.บ่น..เสียงอึงมี่..ดั่งว่าจะให้ได้ยิน
ถึง.เทวะ.ชั้นอินทร์.ชั้นพรหม...หรือเทวดา สักองค์
เพื่อให้ลงมาประทับฟ้องว่า
กำลังถูกกระทำให้เจ็บช้ำน้ำใจ
อันเพราะอยู่ในสถานภาพแห่งการดิ้นรน..
เพื่อหล่อเลี้ยงชีพจรลมหายใจ..ของตนเอง

และ..ท่ามกลางผู้ที่สัญจร..
หมายใจให้กระวนกระวาย..กระสับกระส่าย
ไปตามจังหวะการเดินทางของเข็มนาฬิกา..
ด้วยแววตาอันเร่งรน..ร้อน
เหมือนดั่งพร้อมจะโชนลุกพรึบได้ในทุกชั่วขณะ

เยี่ยงนั้น..ข้าพเจ้าฯ..จึงมองเห็น.
สภาวะ..แห่งองศาไฟ..ในละอองของสายฝน


แล้ว..เหล่าท่านทั้งหลาย..ล่ะ.!.
ท่านกำลังตกอยู่ในห้วงสภาวะ.ใด..ท่ามกลางสายฝน.?.


---------------------------------------------------------

เขียนเมื่อ 16-09-2008 | 23:08:33 | ไดอารี่ที่ : 3


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com