Baanjomyut.com ☰

ห้องสมุดบ้านจอมยุทธ

[ X ] ⇛ หน้าแรก ⇛ ความรู้ทั่วไป ⇛ ปรัชญา ⇛ ศาสนา ความเชื่อ ⇛ สังคมศาสตร์ ⇛ ขนบธรรมเนียม วัฒนธรรม ⇛ วิทยาศาสตร์ ⇛ เทคโนโลยี เกษตรศาสตร์ ⇛ ศิลปกรรม ⇛ ประวัติศาสตร์ ภูมิศาสตร์ ⇛ วรรณกรรม สำนวน โวหาร ⇛ สุขภาพ อาหารและยา

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

วรรณกรรม สุภาษิต ข้อคิด คำคม สำนวน โวหาร งานเขียน

ห้องร้อยบุปผา


มินิไดอารี่

อีกหนึ่งรูปแบบของการให้บริการ ที่สอดคล้องกับแนวทาง และวัตถุประสงค์เดิมของบ้านจอมยุทธ คือส่งเสริมการอ่าน และการเขียน แด่เหล่าบรรดานักเขียนที่ต้องการรวมรวบผลงานไว้ในมุมส่วนตัว ในแบบฉบับของตัวเอง

พิณฟ้าขลุ่ยราตรี >> 2

พิณฟ้าขลุ่ยราตรี

 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7

2
อาทิตย์ ลับขอบฟ้า พิรุณตั้งเคล้าทำทีจะตกลงมาเมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบ ทั้งสองเข้าไปค้างคืนในวัดร้างหลังหนึ่ง เสียงระฆังดังบอกว่าเกินยามสามไปแล้ว แว่วเสียงฝีเท้าดังขึ้นบนหลังคาวัด ปลุกให้ทั้งสองตื่นขึ้น ทั้งสองสบตากันพริ้วตัวหลบไปด้านหลังพระพุทธรูปราวกับนัดแนะกันไว้ก่อนแล้ว

บุรุษกล่าวขึ้น
“พวกมันเป็นใครกัน”

สตรีกล่าวตอบว่า
“เมื่อไม่รู้ ก็ต้องขึ้นไปดูเสียแล้ว”

ทั้งสองพริ้วตัวออกจากหลังพระพุทธรูปขึ้นไปบนหลังคาวัด เท้ายังไม่ทันได้สัมผัสพื้นหลังคา เสียงวัดถุถูกซัดฝ่าอากาศ ตรงเข้าหาทั้งสอง ทั้งสองใช้สภาวะต่อเนื่องกระโดดขึ้นอีกครา จึงสามารถหลบอาวุธลับเหล่านั้นได้อย่างหวุดหวิด หากเป็นผู้อื่นคงจบสิ้นไปแล้ว ชายชุดดำจึงกล่าวขึ้น
“วิชาตัวเบาอันยอดเยี่ยม”
บุรุษกล่าวขึ้น
“พวกเจ้าเป็น....” ไม่ทันได้กล่าวจบถ้อยคำ เสียงอาวุธลับถูกซัดมาอีกครั้ง คราวนี้ราวกับห่าฝนระดมเข้าหาทั้งสอง บุรุษครุ่นคิดว่าผิดท่า คว้ามือสตรีพริ้วตัวไปตนต้นไม้ที่อยู่ข้างวัด บุรุษนั่งขัดสมาธิเอาพิรโบราณรูปร่างพิสดารพาดระหว่างเข่าทั้งสองข้าง สตรีดึงขลุ่ยหยกสีสันแปลกตา ยืนอยู่เบื้องหลังบุรุษ เสียพิณคลอขลุ่ยดังขึ้น ผสานกับเสียงฝนที่โปรยปรายลงยิ่งเพิ่มความวิเวกวังเวง เร่งเร้าให้คนฟังแทบครั่งใจตาย มีหรือเหล่าคนชุดดำจะสามารถทนทานได้ ทั้งหมดล้มลง บุรุษและสตรีเดินไปข้างศพคนชุดดำ เลิกแขนเสื้อขึ้นปรากฏรูปมังกรสีเขียวที่ข้อมือ

บุรุษกล่าวขึ้น
“เป็นมัน” สตรีพยักหน้า

(ไว้ไหมครับ)

เขียนเมื่อ 09-11-2008 | 16:24:24 | ไดอารี่ที่ : 2


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com